In 1e instantie baalde ik als een stekker!! Op het moment dat ik een kaartje wou kopen voor Maria Mena, waren er geen kaarten beschikbaar! Het was echter volgens de Paradiso site nog niet uitverkocht! Na een mailtje naar de Paradiso kwam ik erachter dat op het moment dat ik een kaartje wou kopen het precies uitverkocht was!! Flink balen, want vanaf het moment dat zij enige bekendheid in Nederland verwierf, heb ik eigenlijk nooit een tour overgeslagen! Sprong dan ook een gat in de lucht toen ik zag dat er een extra concertje kwam!! Zo blij! Zo snel mogelijk een kaartje voor gescoord en ik kon me gaan opmaken voor de 6e keer dat ik haar zou gaan zien. Nouja de 6e keer.. Dat gok ik, want ben eerlijk gezegd de tel een beetje kwijt ;) Voor de mensen die nog nooit van Maria Mena gehoord hebben; Een kleine introductie: Maria Mena is een 25 jarige singer-songwriter uit Noorwegen. Al op 16 jarige leeftijd bracht zij haar 1e cd, "Another Fase" uit. Na "Mellow" in 2004 en "White Turns Blew", wat een verzamelalbum is van haar 1e 2 albums, bracht ze in 2005 het album "Apparentley Unaffected" uit. Met de uitgebrachte singles "Just hold me" en "Miss you love" verwierf zij enige bekendheid in Nederland. Het "All this time" van het in 2008 uitgebrachte "Cause Off Effect" werd ook vaak gedraaid bij de Nederlandse radiostations. Met alweer haar 6e album "Victoria" op de markt, is het dan ook weer tijd voor een nieuw rondje langs de europese concertzalen. En na het luisteren van haar nieuwste cd, zit ik me al te verheugen op een heel mooi avondje van een van mijn favoriete artiesten!
Bij parkeergarage Byzantium, waar we normaal parkeren, aangekomen staat er wel een hele lang rij auto's voor de al volle parkeergarage. Hhhmmm als er een autootje of 2 voor je staat, kan je wel even wachten tot er iemand de parkeergarage verlaat, maar met een auto of 8 gaat dat toch echt te lang duren. Dan maar de parkeergarage van het Rijksmuseum proberen, maar die blijkt gesloten te zijn. Fuck.. Wil zeker niet te laat bij Paradiso verschijnen, want ik verwacht wel een rij voor deur. Ik ben vanaaf met een neefje en we besluiten om de auto maar gewoon op straat te parkeren, omdat er op nog genoeg plek is. Bij het kopen van een parkeerkaartje blijkt dat het tarief, 4 euries p.u., ook goedkoper is dan de parkeergarage en kwa loopafstand scheelt het eigenlijk helemaal niets vergeleken met Byzantium. Om 20:20 sluiten we inderdaad aan in een vrij lange rij, zoals ik al verwachtte. Langs de rij lopend kan ik wel concluderen dat er voornamelijk 20 tot 45 jarigen naar Maria Mena zijn gekomen. Ondanks de toch wel rij lange rij zijn onze jassen een kwartiertje later toch al weg gehangen en rond de klok van 20:40 gaan we een plekkie in de al zo goed als gevulde zaal zoeken. We gaan naar het balkon en halen eerst een drankie bij de bar recht tegenover het podium. "Cheers mate!" en omdat we goed zicht op het podium hebben besluiten we hier te blijven staan. Goed zicht en dicht bij de bar; Duidelijke win win situatie en we blijken niets te laat te zijn, want 5 bandleden nemen hun plek ik en rond 20:45 gaat Maria Mena echt al beginnen!!
Onder begeleiding van haar 5 bandleden en een zeer enthousiast applaus van de uitverkochte zaal betreedt de belangrijkste persoon van vanavond als laatst het podium. Er wordt gelijk begonnen met t 1e nummer van haar nieuwste cd, beide genaamd "Victoria" en het klinkt vanaf het 1e moment geweldig! Waar bij het Songbird Festival het geluid eerst niet goed stond, is het in Paradiso vanaf het begin af aan genieten! Na het 1e nummer, wat al gelijk voor een 1e kippenvel momentje zorgde, klinkt er dan ook gelijk een overweldigend applaus! Zichtbaar genietend van de reactie van de zaal, wordt er gelijk verder gegaan met "You're the only one" van het album "White Turns Blew". Hier en daar hoor ik al wat mensen meezingen en later op de avond zal dat nog vaker voor gaan komen. Na weer een goede response van het publiek is het tijd voor een welkomstpraatje. "Thank you for coming tonight! This is my favorite veneu and you're my favorite people! Ze legt uit dat er uiteraard aandacht zal zijn voor haar nieuwe cd "Victoria", maar ook zeker nummers van haar eerdere, ook succesvolle, cd's ten gehore zullen worden gebracht.
Maria Mena heeft er kennelijk erg veel zin want het ene na het andere briljantje van haar nieuwe cd worden gespeeld. Na het mooie "This too shall pass" wordt het nummer "Money" gespeeld. Ook al zo'n heerlijk nummer waar ik persoonlijk heel erg van de viool kan genieten. Zeker live"! Het geluid van de viool klinkt ook mooi samen met de stem van Maria en geeft haar nummers tekens net even iets meer! Voor het volgende nummer wordt er gezorgd voor een mooie sfeer op het podium. Het licht wordt gedimd en het podium kleurt blauw. "Takes one to know one" is het nummer en ook dit klinkt weer prachtig. Wat een mooie gevoelige stem! Mede door de zorgvullig opgebouwde sfeer op het podium en door het gevoel wat Maria Mena bij elk nummer laat zien, zorgt dit voor een zoveelste kippenvel momentje!! We zijn dan nog niet eens zo heel veel nummers onderweg! Beloofd wederom weer een topavond te worden! Het volgende nummer is van het album "White turns Blew" uit 2004 en gaat over dat Maria verliefd wordt op haar beste vriend; "Sorry". Waar je bij andere concertjes geregeld mensen hoort praten, is dat vanaaf in de Paradiso aboluut niet aan de orde! Het "Sssshhhttt" affiche van de Tivoli zijn vanaaf echt niet nodig! Ook bij dit nummer is de zaal volledig geboeid door het optreden van Maria Mena en iedereen lijkt, net als ik, intens te genieten! Als het nummer afgelopen reageert de rest van het publiek dan ook net als ik. Flink klappend en even een fluitje erachteraan! Goed hoor! "Dank je wel" klinkt het met een accentje door de zaal ;) We worden vanaaf getrakteert op echt heel veel nummers en als ik elk nummer afzonderlijk gaan behandelen dan kan ik beter een romannetje schrijven! Ik ga even een sprongetje maken naar het volgende moment wat wel weer de moeite waard is om bij stil te staan. Dat neemt niet weg dat alle andere nummers niet de moeite waard waren. Ik vond het stuk voor stuk pareltjes! Zo blij met youtube!!
Na "Habbits, Few small bruisers, My heart still beats, Belly up, Art of forgiveness, Just hold me en Secrets", dient dat volgende moment zich dan ook aan. Maria vertelt heel openhartig over haar uitgebrachte cd's en waar de nummers over gaan. Ze schrijft heel veel over persoonlijke problemen en haar gevoelens. Haar cd "Cause and Effect" heeft ze ook vooral aangegrepen om veel van haar gevoelens van zich af te schrijven. Het volgende nummer gaat dan ook over 1 van die gevoelige zaken. Het is "Eyesore" en het is een nummer dat gaat over anorexia, waar ze aan geleden heeft en gelukkig heeft overwonnen. Tijdens het hele verhaaltje is het licht al mooi gedimd en het is denk ik voor iedereen wel lastig om geen kippenvel tijdens dit nummer te krijgen. Echt heel mooi! Het is een heel persoonlijk en emotioneel nummer en het brengt de hele zaal in vervoering! Kippenvel!! Cha po! Na het nummer "Homeless" begint Maria aan de uitleg over "Supposed to Appologize" en klinkt er ineens wat rumoer en gegil in de zaal. Even is Maria aangeslagen en valt er een stilte in de zaal. "Doe die deur open" Klinkt er ineens door de zaal. "Is everybody allright?? Is everybody okay?? Can I go on singing??" informeert een zichtbaar bezorgde Maria. Mij is het iig onduidelijk wat er precies gebeurde. De uitleg van het nummer gaat over wat de critici over haar schreven na "Cause and Effect". Ze zou misschien wel te eerlijk is openhartig zijn in haar nummers, maar Maria is liever te eerlijk dan oneerlijk! Ze heeft altijd zelf besloten waar ze over wou schrijven, terwijl andere haar meer de Poprichting op probeerde te duwen. Ben blij dat ze dat niet gedaan heeft :) Aan het einde van het nummer verlaat Maria onder luid applaus en gefluit het podium terwijl de band het nummer nog afmaakt en dan ook het podium verlaat.
De lichten blijven gedoofd en na een minuutje enthousiast geklap van het nog immer enthousiaste publiek, verschijnt Maria weer op het podium met een telefoon in haar hand. Ze maakt enkele foto's van het uitzinnige publiek! Erg leuke en spontane actie! "Sing with me if you know this song!! " en de hele zaal zingt dan ook mee met "Miss you love". En dat gebeurt niet onverdienstelijk! De refreinen hoeft Maria iig zeker niet te zingen, die taak heeft het nog altijd aanwezige publiek op zich genomen. De sfeer wordt zo tegen het einde alleen maar mooier! Jammer dat het optreden van vanaaf zo langzaam aan tegen het einde loopt. Nog 1 keer wordt de hele zaal bij het optreden betrokken en iedereen klapt het ritme mee. Het laatste nummer van de avond is "All this time" en Maria vraagt nog een laatste maal de hulp van alle mannen en vrouwen; Die om de beurt een stukje mogen zingen, waarbij de mannen zich wel lieten horen maar duidelijk het onderspit moesten delven tegen de vrouwen. Het is een mooie afsluiter van voor mij iig een hele mooie avond! Onder het geluid van handgeklap, gewoehooee en gefluit verlaten Maria en haar band het podium. Het publiek blijft echter zo enthousiast en fanatiek fluiten en klappen dat Maria nogmaals ten tonele verschijnt! "Are you still here?? What do you want from me" En iedereen wordt getrakteerd op nog 1 laatste nummertje! Maria had tijdens haar verblijf in A'dam al gemerkt dat de kerst er aan zit te komen en dat er hier en daar al een kerstsfeer hangt. Laat ze nu ook net een kerstliedje opgenomen hebben en ze vind het wel een gepast moment om dat kerstliedje te spelen. Ik ben persoonlijk niet zo'n liefhebber van kerstliedjes haha maar als Maria Mena het zingt, vind ik het misschien wel wat. "Home for Christmas" heet het en ik moet eerlijk bekennen dat ik het wel een mooi liedje! Er klinken iig geen kerstbellen enzo tijdens het liedje en zo komt er nu echt een einde aan weer een heel mooi avondje Maria Mena. Een grote buiging van Maria en haar band wordt beloond door een staande ovatie en een overweldigend applaus!!
En zo is er weer een einde gekomen aan weer een mooi avondje Maria Mena!! Maar liefst een nummertje of 17 a 18 zijn er vanaaf voorbij gekomen en ik vond ze allemaal goed! Maarja bij mij heeft Maria Mena dan ook een speciaal plekje. Kan me goed voorstellen dat niet iedereen die mening deelt ;) Iig wel een hele goede performer die een show met veel gevoel neerzet, maar ook zeker af en toe een komische noot toevoegd, d.m.v. een grapje of zelfspot. Ook heeft zij zeker aandacht voor haar fans, want na elk optreden neemt zij even plaats achter de merchandise om albums te signeren. Ik heb zelfs tijdens een van haar eerdere concerten iemand zijn vriendin tijdens het concert ten huwelijk vroeg! Maria zat in het "zorgde" en zorgde toen voor een speciaal momentje voor het aanstaande echtpaar. Dit toont zeker hoe zij ook met haar fans bezig is, die ook heel belangrijk vind en dat siert haar als persoon! Was even bang dat ik dit optreden iets minder zou vinden dan een krappe week geleden bij het Songbird Festival". De Grote zaal van De Doelen was echt wel indrukwekkend, maar er gaat toch niets op tegen de sfeer in de Paradiso! Weer een geweldige ervaring en laat de volgende tour maar komen, want ik ben er dan zeker weer bij!!
Next Stop - You Me At Six
maandag 28 november 2011
woensdag 23 november 2011
Zondag 20-11-2011 De Doelen Rotterdam; Songbird Festival
In een pauze op mijn werk even snel FB checkend, valt mijn oog op het Songbird-festival. Een nieuw festival in Rotterdam, mede georganiseerd door 3FM. Het is een festval waar uitsluitend Singer-Songwriters optreden en er staan een aantal artiesten die ik in de toekomst zeker nog wil gaan bezoeken. Opkomende talenten als Chagall, Rachel Louise en een Michael Kiwanuka, maar ook iets meer gevestigde namen als Maria Mena, als publiekstrekker, Racoon en Tim Knol. Er komen ook een aantal artiesten van waar ik hun concertjes aan mij voorbij heb laten gaan, zoals Jon Allen en Lior. Songbird lijkt me een uitgelegen kans om weer een aantal artiesten te checken en van mijn concertlijstje af te kunnen strepen. Het was lange tijd nog geen zekerheidje of ik er heen zou gaan. Een concertje in mijn uppie bezoeken is niet zo'n ramp, maar een heel festivalletje is toch een ander verhaal. Na lang twijfelen dacht ik "Fuck it" ga ik toch maar alleen, maar een dag later besloten een vriend en zijn vriendin om ook te gaan. Relaxed, hoef ik toch niet alleen te gaan. En enkele dagen voordat Songbird gaat plaatsvinden, zijn alle kaartjes ook nog eens verkocht! En gezien de hele line-up, kan ik dat best begrijpen!
Locatie de Doelen Rotterdam:
Na eerst met de auto naar Gouda te zijn gegaan en van daar met de trein naar Rotjeknor gereisd te hebben,komen we rond de klok van 16:45 aan bij De Doelen in Rotterdam. Gelukkig geen rij voor de deur en ruim op tijd voor het 1e optreden wat ik graag wil zien, Michael Kiwanuka. Gelijk naar binnenkomst valt op hoe groot en vooral hoe mooi deze locatie is. De Doelen is een stijlvol concert- congresgebouw, dat in 2009 nog gerenoveerd is. Het festival heeft 5 zalen waar er optredens worden verzorgd en deze zijn verdeeld over 2 etages. De grote zaal, bevind zich in het midden van het pand en alle andere zalen, foodcorner enzovoorts bevinden zich om dit middelpunt van de zaal. Bij binnenkomst komt ook gelijk de geur van eten ons tegemoet. Lekkah, want we hebben best al wat trek.. t loopt dan ook al tegen vijf uur. Het festival begon overigens om 16:00 en het laatste optreden eindigt om 22:10. Na eerst onze jas kostenloos, altijd fijn, ingeleverd te hebben bij de garderobe gaan we maar even muntjes halen. 1 muntje 2,5 euries, redelijk normale prijs. Wat wel goed geregeld is, is dat je alle muntjes die je niet gebruikt, gewoon weer kan inleveren en je geld terug krijgt. Even een snel een, voortreffelijk, surinaams broodje kip gehaald te hebben, begint onze zoektocht naar de zaal Arcadis waar Michael Kiwanuka op zal treden. We hebben nog geen plattegrondje van de Doelen bemachtigd en zonder plattegrond is het nog best lastig om de zaal te vinden. Vanuit Songbird zijn er wel bordjes opgehangen, maar als je de borden van de Doelen zelf volgt, stuit je soms wel op rare en verwarrende situaties. Onderaan de trap wordt je naar boven gestuurd om vervolgens boven weer naar beneden gestuurd te worden.. Strange.. miss lag het aan ons. 1 Ding is zeker.. als hier een vet Housefeessie wordt georganiseerd, zal het publiek waarschijnlijk letterlijk en figuurlijk de weg kwijt raken haha Na eerst nog even een drankje gescoord te hebben, zijn we toch nog in de Arcadis beland voordat Michael Kiwanuka begint.
Michael Kiwanuka - 17:10
In de sfeervolle zaal aangekomen is deze toch al wel redelijk gevuld. Op mijn zoektocht en na het publiek bij Michael te kijken, kan ik wel concluderen dat het publiek vanaaf over het algemeen uit 20 tot 45 jarige bestaat. Het lekkere van een festival is dat de artiesten aan tijden gebonden zijn en omstreeks 17:10 begint het concertje dan ook op tijd. Michael Kiwanuka betreedt samen met 1 bandlid het podium en ze bespelen allebei een gitaar. De 23 jarige Britse singer-soulwriter heeft op The Great Wide Open het publiek al zeer aangenaam verrast en na al enige Youtube filmpjes bekeken te hebben ben ik hoopvol. En gelijk vanaf de 1e woorden die uit zijn mond komen ben ik overtuigd. Een heerlijke warme soulvolle stem en zijn muziek doet ook wel een beetje aan de oude soul denken!! Het eerste nummer achter de rug laat het publiek ook zijn waardering blijken. Er klinkt een goed applaus en de zaal is ook redelijk volgelopen, maar drukker als 3 kwart vol wordt het niet. Maar dat dat niet bij elk optreden zo is, komen we al vrij snel achter. Tegelijkertijd is in de grote zaal Pete Murray bezig en na nog een paar lekkere soulvolle nummers van Michael besluiten we om nog een stukje Pete te gaan bekijken. Bij een van de ingangen van de grote zaal aangekomen, wordt ons een halt geroepen. De zaal is vol! En we komen er niet meer in! Zo! Dat is mooi balen! Ietwat verbauwereerd en geirriteerd gaan we maar weer terug naar Michael en die is gewoon doorgegaan met wat hij is begonnen. Alle nummers worden door het aanwezige publiek goed ontvangen en er hangt een prettig ontspannen sfeertje. Michael heeft al een EP uitgebracht en het is dan ook met smart wachten op zijn cd. Zeker eentje om in de gaten te houden mensen!!
Als het 1e optreden op zijn einde loopt, gaan we op zoek naar de Eduard Flipse zaal voor Chagall, 1 van de artiesten waarvoor ik gekomen ben! En opnieuw blijkt weer dat de zaal niet zo 1 2 3 gevonden is!! Nee zonder plattegrondje is het allemaal niet makkelijk te vinden. Op een tafeltje zie ik gelukkig een plattegrondje liggen en we wagen een nieuwe poging. Eindelijk bij de Eduard Flipse aangekomen, sluiten we aan in een lange rij!! Nee toch!! Het gaat me toch niet gebeuren dat ik Chagall moet gaan missen! Helaas is dit wel het geval en ik baal echt als een stekker!! Even vind ik het Songbird Festival, ondanks de goede 1e indruk, niet zo leuk. Elk nadeel heeft zijn voordeel, zal ik maar zeggen, en over een minuutje of 10 begint in de Willem Burger zaal Jon Allen. Ook 1 van de artiesten waarvoor ik gekomen ben, maar ik had ze liever allebei gezien. Na eerst, ondanks de plattegrond, toch weer verdwaald te zijn, komen we uiteindelijk bij de Willem Burger zaal terecht. Dit is echt geen locatie om een Housefeessie te geven, want al gewoon nuchter raaktte we het spoor al een beetje bijster. Maar goed: we waren, weliswaar via een omweggetje, in de juiste zaal en nog belangrijker op tijd!!
Jon Allen - 18:10
Jon Allen was geen vreemde meer toen ik hem op de line-up van Songbird zag staan. Een jaar nadat hij zijn debuutcd "Death Man's Suit" uitgebracht had, zag ik hem al op diverse concertagenda's voorbij komen. Kan me nog goed herinneren dat het nummer "Death Man's Suit" bij de concertjes vermeld stond en dat nummer klonk wel errug lekker. Na zijn cd geluisterd te hebben, concludeerde dat ik eigenlijk dat nummer het enige echte leuker nummer van de cd vond. In 2011 zag ik hem weer op concertagenda's verschijnen en het bleek dat er een vervolg cd uitgekomen was, "Sweet Defeat". Deze cd uiteraard ook even gechecked en vond het al iets beter klinken als zijn 1e, maar toch nog niet overtuigend genoeg om een kaartje voor zijn concert te kopen. Mooi dus dat hij op Songbird staat,kan ik hem mooi ff meepakken. In de zaal aangekomen is het al best wel druk. Eerlijkheid dient te zeggen dat er op het moment van beginnen alleen Chagall al bezig is. En die was al vol... of uitverkocht ;) Het duurt dan ook niet heel lang voordat ook hier de deuren gesloten worden en er niemand meer inkomt! Na een kleine introductie door iemand van de organisatie, die o.a. vermelde dat dit zijn laatste show van dit jaar is, betreedt Jon samen met een gitarist het podium. Na het goed ontvangen openingsnummer komen ook de overige 3 bandleden van de band Jon vergezellen. O.a. "Down to the River" en "In your Light, wat allebei uitgebrachte singles waren, worden ten gehore gebracht. Van zijn nieuwste cd werd o.a. "Joanna" gespeeld. Maar ik word pas echt blij als hij "Death Man's Suit" doet, want dat vind ik met afstand het beste nummer van hem! Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik zijn nummers live op een of andere manier toch beter vind klinken dan zijn cd's. Hij heeft dan ook wel een beetje schor en hees stemgeluid, maar dat rauwe karakteristieke geluid is wel errug lekker om te horen! De muziek die hij maakt kan je wel een beetje scharen onder de catergorie: Folk, beetje rocky maar af en toe ook wel een klein country invloedje vind ik persoonlijk. Ook de sfeer bij dit optreden is goed, alleen wel jammer dat t vroegtijdig toch een beetje leegloopt, omdat er ook andere artiesten op het punt van beginnen staan. Ja! Kan wel concluderen dat ik zeer aangenaam verrast was door zijn performance.
Na Jon Allen, iets na de klok van zevenen, is het wel een mooie tijd om even iets te gaan eten. Er is op dat moment toch niet echt iets bezig, waar we persee heen willen. Bij de Foodcorner aangekomen, doen we een schokkende ontdekking!! Er zijn alleen nog maar broodjes Unox worst en bordjes Oosterse Kipsate verkrijgbaar!! De rest is al op!! Als we dan maar besluiten om aan te sluiten in de kortste rij, de Kipsate, blijkt deze ook op te zijn!! Mooi balen dus, maar gelukkig hadden we al een Surinaams broodje op bij binnenkomst, anders wordt het wel heel erg honger lijden! Er is extra eten onderweg, maar we stillen onze ergste trek maar even met een Twix. Ja je moet wat he ;) Ook dit is, na het gemiste optreden van Chagall, wel even een nieuwe teleurstelling!! Laten we maar hopen dat ze hier een wijze les uittrekken voor de volgende keer!! Als de 2 mensen met wie ik ben even gaan roken, en ik geen zin in de kou heb, besluit ik om even Jullian Perretta te checken.
Jullian Perretta - 19:10
Had Jullian Perretta wel een keer voorbij zien komen op FB, maar eigenlijk nog nooit iets van gehoord of gezien. Helemaal "blind" naar zijn optreden en laat het dan ook maar gewoon over mij heen komen. Jullian Perretta is een 22 jarige Engelse singer-songwriter en heeft al wat gastoptredens bij andere artiesten verzorgd, waaronder bij Mark Ronson en Beyonce. In 2010 is zijn 1e cd, "Stitch me up" uitgekomen en ik ben benieuwd of ik na vandaag de moeite ga nemen om zijn cdtje te checken. Precies op de aangegeven tijd verschijnen Julian en zijn 4 bandleden het podium en ben benieuwd naar de 1e klanken. En die die klinken eigenlijk wel goed. Julian zijn muziek is net ff iets swingender dan de eerdere optredens van vandaag en dat is wel even een lekkere afwisseling. Het 1e nummer wordt met een redelijk applaus ontvangen van de wederom ongeveer 3 kwart gevulde zaal. Ik vind het eigenlijk wel jammer dat ik na een nummertje of 2 weg moet, want de volgende artiest die op het program stond,moest ik echt zien!! De paar nummers die ik heb gehoord hebben mij wel overtuigd en ga zijn cdtje zeker wel even checken. Zijn debuutalbum was volgens Perez Hilton "The male pop album of the year" Ben benieuwd, zeker na vanaaf!
Het volgende optreden is namelijk Rachel Louise en dat is een van de singer-songwriters waarvoor ik gekomen ben! Ik ben zeker niet van plan om die net als Chagall te gaan missen! Onderweg naar Rachel lopen we langs het Live3FM Stage en daar staat op het punt om Maria Mena een nummer te spelen. Omdat Maria Mena de afsluiter van de dag is en ik ook naar haar concertje in de Paradiso ga, gaan we maar alvast in de rij staan voor Rachel. We zijn een ruime 25 minuten te vroeg denk ik en we sluiten best voor in de rij aan. Beter! We gaan dit iig niet missen!!
Rachel Louise - 20:00
5 Voor 8 gaan de deuren open en de zaal inlopend zijn wij even blij dat we op tijd in de rij zijn gaan staan. De Eduard Flipse zaal is namelijk een klein knus concertzaaltje met alleen maar zitplaatsen! We zitten precies in het midden op de 2e rij, helemaal goed! Heel toevallig zit mijn excollegaatje, aan wie ik en jullie ;) mijn blog te danken hebben, precies achter mij. Ik had Rachel al een keer bij de DWDD draait door gezien en dit "3FM Serious Talent" heeft zeker het een en ander in haar mars! Na een kleine introductie en alvast lovende woorden neemt Rachel, onder luid applaus, slechts op enkele meters van ons vandaan plaats achter de piano. Zichzelf begeleidend op de piano begint ze met het nummer "At the disco" en het 1e wat er gebeurt was dat ik kippenvel krijg!! Wat kan zij zingen en wat klinkt het goed. Een welverdiend en zeer luid applaus klinkt er dan ook aan het einde van het nummer. Tussen de nummers door kletst Rachel er ook lekker op los en ze introduceert nog 2 jongens. Haar broer Colin Lee, die haar op een enkele drum gaat begeleiden en op gitaar Rolf. Na een kleine introductie van het volgende nummer beginnen ze aan het volgende nummer "Living in Holland". Na het swingende "Hardcore" brengt Rachel een nieuw nummer, "Take your place" ten gehore en het zijn stuk voor stuk goede nummers!! Bij het volgende nummer is Rachel er even bij gaan staan en na "Offcourse you're blond" is het helaas alweer tijd voor laatste nummer. Er wordt afscheid genomen van Colin Lee en Rolf, want het laatste nummer doet Rachel weer alleen. De wijze waarop haar broer met zijn drum zat te "spelen" was zeker mooi om te zien. Heel ontspannen en met gesloten ogen zat hij chillend op het podium. Het laatste nummer is "Not with me" en ik krijg ik, net als bij de andere nummers van vanaaf, wel weer een beetje kippenvel. Omdat er tijdens het welverdiende applaus bijna geen gefluit klinkt, heb ik zelf maar even de vingers in mijn mond gestoken. Er heerste echt een hele lekker sfeertje tijdens het optreden en dat kwam ook zeker door opzet in de zaal. Doordat iedereen echt kort op het optreden zat, gaf dat een intiem en huiselijk gevoel. Rachel brengt de nummers met een een heerlijk en prettig stemgeluid en leeft zich ook in bij de nummers die zingt. Vind haar persoonlijk wel wat van Laura Jansen weg hebben, maar die heb ik ook wel eens 2 keer in een week bezocht! Erg blij dat ik haar gezien heb en kan niet wachten tot haar cd uitkomt! En dat vonden de mensen met wie ik was ook, want die hebben gelijk haar eptje aangeschaft. Laat het maar snel 2012 worden en ik hoop dat er bij een debuutcdtje ook een tourtje langs een aantal poppodia hoort! Voor de mensen die haar echt nog niet kennen: Rachel Louise mag je niet missen!!
Terugkijkend op het Songbird Festival overheerst er eigenlijk wel een heel goed gevoel. Ondanks de gemiste optredens van Chagall en Pete Murray en het missen van het avondeten, heeft de rest van het festival mij zeker wel overtuigd! Bij een festival dat voor het eerst gehouden wordt, is het altijd een beetje zoeken met de sfeer, maar het was over het algemeen een goed festival! De Line Up was goed, met bekende artiesten en genoeg opkomend talent! Met De Doelen hebben ze dan ook een mooie locatie uitgezocht met mooie verschillende en sfeervolle zalen. Hoewel het uitverkocht was, leek dat door de grote en ruime opzet van het festival niet altijd zo. Tijdens de introductie van Maria Mena werd er al gemeld dat het Songbird Festival volgend jaar een 2e editie zal gaan krijgen!! Ik ga iig dan zeker weer van de partij zijn!
Het laatste optreden van de dag iss Maria Mena, maar omdat die donderdag 24 november weer met een bezoekje ga vereren, moeten jullie nog even geduld hebben. Dus ik eindig met:
Next stop - Maria Mena
Locatie de Doelen Rotterdam:
Na eerst met de auto naar Gouda te zijn gegaan en van daar met de trein naar Rotjeknor gereisd te hebben,komen we rond de klok van 16:45 aan bij De Doelen in Rotterdam. Gelukkig geen rij voor de deur en ruim op tijd voor het 1e optreden wat ik graag wil zien, Michael Kiwanuka. Gelijk naar binnenkomst valt op hoe groot en vooral hoe mooi deze locatie is. De Doelen is een stijlvol concert- congresgebouw, dat in 2009 nog gerenoveerd is. Het festival heeft 5 zalen waar er optredens worden verzorgd en deze zijn verdeeld over 2 etages. De grote zaal, bevind zich in het midden van het pand en alle andere zalen, foodcorner enzovoorts bevinden zich om dit middelpunt van de zaal. Bij binnenkomst komt ook gelijk de geur van eten ons tegemoet. Lekkah, want we hebben best al wat trek.. t loopt dan ook al tegen vijf uur. Het festival begon overigens om 16:00 en het laatste optreden eindigt om 22:10. Na eerst onze jas kostenloos, altijd fijn, ingeleverd te hebben bij de garderobe gaan we maar even muntjes halen. 1 muntje 2,5 euries, redelijk normale prijs. Wat wel goed geregeld is, is dat je alle muntjes die je niet gebruikt, gewoon weer kan inleveren en je geld terug krijgt. Even een snel een, voortreffelijk, surinaams broodje kip gehaald te hebben, begint onze zoektocht naar de zaal Arcadis waar Michael Kiwanuka op zal treden. We hebben nog geen plattegrondje van de Doelen bemachtigd en zonder plattegrond is het nog best lastig om de zaal te vinden. Vanuit Songbird zijn er wel bordjes opgehangen, maar als je de borden van de Doelen zelf volgt, stuit je soms wel op rare en verwarrende situaties. Onderaan de trap wordt je naar boven gestuurd om vervolgens boven weer naar beneden gestuurd te worden.. Strange.. miss lag het aan ons. 1 Ding is zeker.. als hier een vet Housefeessie wordt georganiseerd, zal het publiek waarschijnlijk letterlijk en figuurlijk de weg kwijt raken haha Na eerst nog even een drankje gescoord te hebben, zijn we toch nog in de Arcadis beland voordat Michael Kiwanuka begint.
Michael Kiwanuka - 17:10
In de sfeervolle zaal aangekomen is deze toch al wel redelijk gevuld. Op mijn zoektocht en na het publiek bij Michael te kijken, kan ik wel concluderen dat het publiek vanaaf over het algemeen uit 20 tot 45 jarige bestaat. Het lekkere van een festival is dat de artiesten aan tijden gebonden zijn en omstreeks 17:10 begint het concertje dan ook op tijd. Michael Kiwanuka betreedt samen met 1 bandlid het podium en ze bespelen allebei een gitaar. De 23 jarige Britse singer-soulwriter heeft op The Great Wide Open het publiek al zeer aangenaam verrast en na al enige Youtube filmpjes bekeken te hebben ben ik hoopvol. En gelijk vanaf de 1e woorden die uit zijn mond komen ben ik overtuigd. Een heerlijke warme soulvolle stem en zijn muziek doet ook wel een beetje aan de oude soul denken!! Het eerste nummer achter de rug laat het publiek ook zijn waardering blijken. Er klinkt een goed applaus en de zaal is ook redelijk volgelopen, maar drukker als 3 kwart vol wordt het niet. Maar dat dat niet bij elk optreden zo is, komen we al vrij snel achter. Tegelijkertijd is in de grote zaal Pete Murray bezig en na nog een paar lekkere soulvolle nummers van Michael besluiten we om nog een stukje Pete te gaan bekijken. Bij een van de ingangen van de grote zaal aangekomen, wordt ons een halt geroepen. De zaal is vol! En we komen er niet meer in! Zo! Dat is mooi balen! Ietwat verbauwereerd en geirriteerd gaan we maar weer terug naar Michael en die is gewoon doorgegaan met wat hij is begonnen. Alle nummers worden door het aanwezige publiek goed ontvangen en er hangt een prettig ontspannen sfeertje. Michael heeft al een EP uitgebracht en het is dan ook met smart wachten op zijn cd. Zeker eentje om in de gaten te houden mensen!!
Als het 1e optreden op zijn einde loopt, gaan we op zoek naar de Eduard Flipse zaal voor Chagall, 1 van de artiesten waarvoor ik gekomen ben! En opnieuw blijkt weer dat de zaal niet zo 1 2 3 gevonden is!! Nee zonder plattegrondje is het allemaal niet makkelijk te vinden. Op een tafeltje zie ik gelukkig een plattegrondje liggen en we wagen een nieuwe poging. Eindelijk bij de Eduard Flipse aangekomen, sluiten we aan in een lange rij!! Nee toch!! Het gaat me toch niet gebeuren dat ik Chagall moet gaan missen! Helaas is dit wel het geval en ik baal echt als een stekker!! Even vind ik het Songbird Festival, ondanks de goede 1e indruk, niet zo leuk. Elk nadeel heeft zijn voordeel, zal ik maar zeggen, en over een minuutje of 10 begint in de Willem Burger zaal Jon Allen. Ook 1 van de artiesten waarvoor ik gekomen ben, maar ik had ze liever allebei gezien. Na eerst, ondanks de plattegrond, toch weer verdwaald te zijn, komen we uiteindelijk bij de Willem Burger zaal terecht. Dit is echt geen locatie om een Housefeessie te geven, want al gewoon nuchter raaktte we het spoor al een beetje bijster. Maar goed: we waren, weliswaar via een omweggetje, in de juiste zaal en nog belangrijker op tijd!!
Jon Allen - 18:10
Jon Allen was geen vreemde meer toen ik hem op de line-up van Songbird zag staan. Een jaar nadat hij zijn debuutcd "Death Man's Suit" uitgebracht had, zag ik hem al op diverse concertagenda's voorbij komen. Kan me nog goed herinneren dat het nummer "Death Man's Suit" bij de concertjes vermeld stond en dat nummer klonk wel errug lekker. Na zijn cd geluisterd te hebben, concludeerde dat ik eigenlijk dat nummer het enige echte leuker nummer van de cd vond. In 2011 zag ik hem weer op concertagenda's verschijnen en het bleek dat er een vervolg cd uitgekomen was, "Sweet Defeat". Deze cd uiteraard ook even gechecked en vond het al iets beter klinken als zijn 1e, maar toch nog niet overtuigend genoeg om een kaartje voor zijn concert te kopen. Mooi dus dat hij op Songbird staat,kan ik hem mooi ff meepakken. In de zaal aangekomen is het al best wel druk. Eerlijkheid dient te zeggen dat er op het moment van beginnen alleen Chagall al bezig is. En die was al vol... of uitverkocht ;) Het duurt dan ook niet heel lang voordat ook hier de deuren gesloten worden en er niemand meer inkomt! Na een kleine introductie door iemand van de organisatie, die o.a. vermelde dat dit zijn laatste show van dit jaar is, betreedt Jon samen met een gitarist het podium. Na het goed ontvangen openingsnummer komen ook de overige 3 bandleden van de band Jon vergezellen. O.a. "Down to the River" en "In your Light, wat allebei uitgebrachte singles waren, worden ten gehore gebracht. Van zijn nieuwste cd werd o.a. "Joanna" gespeeld. Maar ik word pas echt blij als hij "Death Man's Suit" doet, want dat vind ik met afstand het beste nummer van hem! Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik zijn nummers live op een of andere manier toch beter vind klinken dan zijn cd's. Hij heeft dan ook wel een beetje schor en hees stemgeluid, maar dat rauwe karakteristieke geluid is wel errug lekker om te horen! De muziek die hij maakt kan je wel een beetje scharen onder de catergorie: Folk, beetje rocky maar af en toe ook wel een klein country invloedje vind ik persoonlijk. Ook de sfeer bij dit optreden is goed, alleen wel jammer dat t vroegtijdig toch een beetje leegloopt, omdat er ook andere artiesten op het punt van beginnen staan. Ja! Kan wel concluderen dat ik zeer aangenaam verrast was door zijn performance.
Na Jon Allen, iets na de klok van zevenen, is het wel een mooie tijd om even iets te gaan eten. Er is op dat moment toch niet echt iets bezig, waar we persee heen willen. Bij de Foodcorner aangekomen, doen we een schokkende ontdekking!! Er zijn alleen nog maar broodjes Unox worst en bordjes Oosterse Kipsate verkrijgbaar!! De rest is al op!! Als we dan maar besluiten om aan te sluiten in de kortste rij, de Kipsate, blijkt deze ook op te zijn!! Mooi balen dus, maar gelukkig hadden we al een Surinaams broodje op bij binnenkomst, anders wordt het wel heel erg honger lijden! Er is extra eten onderweg, maar we stillen onze ergste trek maar even met een Twix. Ja je moet wat he ;) Ook dit is, na het gemiste optreden van Chagall, wel even een nieuwe teleurstelling!! Laten we maar hopen dat ze hier een wijze les uittrekken voor de volgende keer!! Als de 2 mensen met wie ik ben even gaan roken, en ik geen zin in de kou heb, besluit ik om even Jullian Perretta te checken.
Jullian Perretta - 19:10
Had Jullian Perretta wel een keer voorbij zien komen op FB, maar eigenlijk nog nooit iets van gehoord of gezien. Helemaal "blind" naar zijn optreden en laat het dan ook maar gewoon over mij heen komen. Jullian Perretta is een 22 jarige Engelse singer-songwriter en heeft al wat gastoptredens bij andere artiesten verzorgd, waaronder bij Mark Ronson en Beyonce. In 2010 is zijn 1e cd, "Stitch me up" uitgekomen en ik ben benieuwd of ik na vandaag de moeite ga nemen om zijn cdtje te checken. Precies op de aangegeven tijd verschijnen Julian en zijn 4 bandleden het podium en ben benieuwd naar de 1e klanken. En die die klinken eigenlijk wel goed. Julian zijn muziek is net ff iets swingender dan de eerdere optredens van vandaag en dat is wel even een lekkere afwisseling. Het 1e nummer wordt met een redelijk applaus ontvangen van de wederom ongeveer 3 kwart gevulde zaal. Ik vind het eigenlijk wel jammer dat ik na een nummertje of 2 weg moet, want de volgende artiest die op het program stond,moest ik echt zien!! De paar nummers die ik heb gehoord hebben mij wel overtuigd en ga zijn cdtje zeker wel even checken. Zijn debuutalbum was volgens Perez Hilton "The male pop album of the year" Ben benieuwd, zeker na vanaaf!
Het volgende optreden is namelijk Rachel Louise en dat is een van de singer-songwriters waarvoor ik gekomen ben! Ik ben zeker niet van plan om die net als Chagall te gaan missen! Onderweg naar Rachel lopen we langs het Live3FM Stage en daar staat op het punt om Maria Mena een nummer te spelen. Omdat Maria Mena de afsluiter van de dag is en ik ook naar haar concertje in de Paradiso ga, gaan we maar alvast in de rij staan voor Rachel. We zijn een ruime 25 minuten te vroeg denk ik en we sluiten best voor in de rij aan. Beter! We gaan dit iig niet missen!!
Rachel Louise - 20:00
5 Voor 8 gaan de deuren open en de zaal inlopend zijn wij even blij dat we op tijd in de rij zijn gaan staan. De Eduard Flipse zaal is namelijk een klein knus concertzaaltje met alleen maar zitplaatsen! We zitten precies in het midden op de 2e rij, helemaal goed! Heel toevallig zit mijn excollegaatje, aan wie ik en jullie ;) mijn blog te danken hebben, precies achter mij. Ik had Rachel al een keer bij de DWDD draait door gezien en dit "3FM Serious Talent" heeft zeker het een en ander in haar mars! Na een kleine introductie en alvast lovende woorden neemt Rachel, onder luid applaus, slechts op enkele meters van ons vandaan plaats achter de piano. Zichzelf begeleidend op de piano begint ze met het nummer "At the disco" en het 1e wat er gebeurt was dat ik kippenvel krijg!! Wat kan zij zingen en wat klinkt het goed. Een welverdiend en zeer luid applaus klinkt er dan ook aan het einde van het nummer. Tussen de nummers door kletst Rachel er ook lekker op los en ze introduceert nog 2 jongens. Haar broer Colin Lee, die haar op een enkele drum gaat begeleiden en op gitaar Rolf. Na een kleine introductie van het volgende nummer beginnen ze aan het volgende nummer "Living in Holland". Na het swingende "Hardcore" brengt Rachel een nieuw nummer, "Take your place" ten gehore en het zijn stuk voor stuk goede nummers!! Bij het volgende nummer is Rachel er even bij gaan staan en na "Offcourse you're blond" is het helaas alweer tijd voor laatste nummer. Er wordt afscheid genomen van Colin Lee en Rolf, want het laatste nummer doet Rachel weer alleen. De wijze waarop haar broer met zijn drum zat te "spelen" was zeker mooi om te zien. Heel ontspannen en met gesloten ogen zat hij chillend op het podium. Het laatste nummer is "Not with me" en ik krijg ik, net als bij de andere nummers van vanaaf, wel weer een beetje kippenvel. Omdat er tijdens het welverdiende applaus bijna geen gefluit klinkt, heb ik zelf maar even de vingers in mijn mond gestoken. Er heerste echt een hele lekker sfeertje tijdens het optreden en dat kwam ook zeker door opzet in de zaal. Doordat iedereen echt kort op het optreden zat, gaf dat een intiem en huiselijk gevoel. Rachel brengt de nummers met een een heerlijk en prettig stemgeluid en leeft zich ook in bij de nummers die zingt. Vind haar persoonlijk wel wat van Laura Jansen weg hebben, maar die heb ik ook wel eens 2 keer in een week bezocht! Erg blij dat ik haar gezien heb en kan niet wachten tot haar cd uitkomt! En dat vonden de mensen met wie ik was ook, want die hebben gelijk haar eptje aangeschaft. Laat het maar snel 2012 worden en ik hoop dat er bij een debuutcdtje ook een tourtje langs een aantal poppodia hoort! Voor de mensen die haar echt nog niet kennen: Rachel Louise mag je niet missen!!
Terugkijkend op het Songbird Festival overheerst er eigenlijk wel een heel goed gevoel. Ondanks de gemiste optredens van Chagall en Pete Murray en het missen van het avondeten, heeft de rest van het festival mij zeker wel overtuigd! Bij een festival dat voor het eerst gehouden wordt, is het altijd een beetje zoeken met de sfeer, maar het was over het algemeen een goed festival! De Line Up was goed, met bekende artiesten en genoeg opkomend talent! Met De Doelen hebben ze dan ook een mooie locatie uitgezocht met mooie verschillende en sfeervolle zalen. Hoewel het uitverkocht was, leek dat door de grote en ruime opzet van het festival niet altijd zo. Tijdens de introductie van Maria Mena werd er al gemeld dat het Songbird Festival volgend jaar een 2e editie zal gaan krijgen!! Ik ga iig dan zeker weer van de partij zijn!
Het laatste optreden van de dag iss Maria Mena, maar omdat die donderdag 24 november weer met een bezoekje ga vereren, moeten jullie nog even geduld hebben. Dus ik eindig met:
Next stop - Maria Mena
zaterdag 19 november 2011
Donderdag 17 November Tivoli Oude Gracht; Joan as Policewoman
Ik kwam voor het eerst met Joan as Policewoman in aanraking toen ik vorig jaar de agenda van Paradiso aan het doorspitten was voor artiestjes die ik nog niet kon. Ik doe dat best wel vaak en na een tijdje kan ik wel aardig inschatten wat voor artiest of bandje er achter de naam schuil gaat. Het youtube-filmpje wat bij haar concert stond was het liedje "The Magic" en klonk wel lekker en was ook eigenlijk wel het soort muziek wat ik bij de naam verwachtte. Haar concertje toen aan mij voorbij laten gaan, maar wel haar nieuwste cd, "The deep fields", even gechecked. Voordat Joan Wasser solo ging was ze enige tijd violiste van de, voor mij onbekende, band The Dambuilders. In 2000 besloot de singer-songwriter meer en meer solo op te gaan treden en dat is een goede stap geweest. Na in 2006 al haar 1e album, "Real Life" uitgebracht te hebben, heeft ze al een keer door Europa getourd en o.a. Pukkelpop en Lowlands al aangedaan. In 2008 kwam haar 2e cd uit, "To Survive". Deze 2 cd's heb ik overigens niet geluisterd, dus kan niet bepalen of ze kwa stijl een andere weg is ingeslagen. Op Lowlands 2011 had ik de kans om haar te bekijken, maar deze helaas gemist. Dus er was totaal geen twijfel toen ik haar op de Tivoli agenda zag verschijnen. Daar ga ik heen!!
Geparkeerd bij La Vie, omdat ik nog even mijn volle spaarkaart van de Dikke Koffie wilde verzilveren, kwam ik erachter dat ik bijna naar de verkeerde Tivoli was gegaan! Gelukkig ben ik zo'n ticketcheckgek en kwam er dus nog op tijd achter dat ik naar de Oude Gracht moest en niet naar de Helling!! ppffffff Anders had ik tog zeker het voorprogramma, Peggy Sue gemist. Na een kleine wandeling langs de Oude Gracht stuit ik dit keer niet een een lange rij tieners bij de Tivoli. Het is vanaaf dan ook niet uitverkocht en ik had ook niet zo'n hysterische bende als gisteren verwacht. De zaal inkomend begint net Peggy Sue het publiek op te warmen. Peggy Sue is een 3 koppige band, waarvan de 2 dames allebei zingen en gitaar bespelen. Ze worden gecomplimenteerd door een mannelijke drummer. Even een drankie gehaald te hebben loop ik weer naar mijn vaste stekkie. Mijn oog valt gelijk op een opvallend affiche:"sshhhttt STILTE AUB! Ja inderdaad. Praten tijdens concerten is niet alleen erg hinderlijk voor de optredende artiest, maar ook voor alle andere mensen die een kaartje voor dit concert hebben gekocht. Wil je toch even praten? Dat kan in de foyer of rookruimte!" Te vet en gewoon terecht, want ik kan me soms ook wel eens ergeren aan gepraat tijdens een concertje. Peggy Sue eindigt net met het 2e nummer en dit wordt met een eerst wat aarzelend, maar uiteindelijk toch wel aardig applausje beloond. Na nog een aantal nummertjes geluisterd te hebben, weet ik nog niet precies wat ik ervan vind. De drummer is iig wel mijn maat, want die zit lekkere melodietjes te drummen. Doordat allebei de dames zingen en soms ook tegelijk is wel een samenstelling die je niet zo heel vaak tegenkomt. Het ene nummer klinkt net ff iets lekkerder dan het andere, maar dat komt vooral omdat ik 1 van de 2 dames gewoon een lekkerder stemgeluid vind hebben. Na een nummertje of 8 van hun nieuwste, Acrobats, en ook enkele van hun 1e, Fossils and Other Phantoms, cd's gespeeld te hebben, verlaten ze onder een redelijk goed applaus en wat gefluit na een ruim half uurtje het podium.
Het was op zich wel een leuk voorprammaatje en ze hebben in ieder geval gedaan wat ze moesten doen. Het publiek opwarmen en dat was aan de reactie van het publiek gezien aardig gelukt. De zaal is inmiddels aardig vol gelopen, maar dit komt vooral omdat het balkon boven nog niet open is. Daar komt snel verandering in, want er wordt toch besloten om het balkon open te gooien. Gelukkig, want ondanks dat het niet uitverkocht is, zijn er wel veel mensen op Joan as Policewoman afgekomen. Mijn vaste stekkie bevindt zich precies naast de trap naar boven, dus ik neem even een paar stappies terug. Erg veel mensen haasten zich naar boven om de mooiste plekkies aan de railing te bemachtigen. Het publiek bestaat vanavond voor het grootste gedeelte uit mensen van 25 tot een jaartje 40. Wat wel leuk is om te zien, is dat er ook best wel veel ouders zijn die hun kinderen hebben meegenomen. Is iets wat ik later ook best zou kunnen doen. Doordat best wat mensen naar het balkon zijn verhuisd, hebben de mensen beneden gewoon lekker de ruimte. Prima en een kleinere kans dat er precies iemand voor mijn neus komt staan. Ondertussen zijn alle spullen voor Joan as Policewoman klaargezet en wat wel opvallend is, is dat Joan zelf nog even alles aan het goedzetten is. Vooral haar keyboard wordt nog even wat verplaatst en als alles goed staat, begint het wachten op Joan.
Rond half tien, als de lichten inmiddels al een enkele minuut gedimd zijn, worden de 2 bandleden en Joan onder een luid applaus onthaald. Terwijl de band hun plaatsen innemen en nog een beetje finetunen, hoor je al gelijk een beetje ssshhhhttttt door de zaal. De nieuwe sshhhttt stilte aub! affiche hebben wel gelijk hun uitwerking! Het eerste nummer van vanaaf is "Flash" en wat gelijk vanaf het begin opvalt is hoe Joan zich in de muziek inleeft en al een beetje in haar eigen wereld lijkt te zitten. Doordat haar muziek tog wel wat "zweverig" klinkt, hangt er een lekker onspannen en relaxed sfeertje in de zaal. Het 1e nummer wordt goed ontvangen door het publiek. Je kan aan reactie van het publiek zien, dat het mensen zijn die echt voor de muziek gekomen zijn. Na weer wat kleine aanpassingen aan de gitaar gaan ze gelijk door met volgende ontspannen nummer. Een lekker begin van de avond! Waar de Joan de 1e 2 nummers een gitaar hanteert, wordt er voor het volgende nummer plaatsgenomen achter haar keyboard. 1 van de andere bandleden zit trouwens achter een drumstel, maar het andere bandlid zit acher een drietal keyboards. 2 Boven elkaar en er nog eentje naast. Wel grappig, want dit zie je toch ook niet zo heel vaak. Een 1e momentje voor Joan om de stemming even te peilen en die zit er goed in! Onder begeleiding van een orgel leeft Joan zich weer heerlijk in en dat is erg mooi om te zien. Joan is een vrouw van weinig woorden tussen de meest van haar nummers. Na weer een "Thank you." en wat aanpassingen wordt er door het dimmen van het licht en een zweverig intro begonnen aan "Run for love". Waar gisteren je beeld bijna blokkeert werd door 50 mobiele telefoons, zie je vandaag maar sporadisch iemand filmen. Generatieverschil misschien, maar het kan ook zomaar zijn dat iedereen, net als Joan zelf, aardig in de muziek op ging. Na weer een zeer goede reactie van het publiek, een "Thank you" wordt er gelijk doorgegaan met "The Magic". Voor mij is dit het 1e nummer wat ik van haar hoorde en waardoor ik nieuwsgierig werd naar haar cd. En aan de reactie van het publiek aan het begin van het nummer is ook wel te zien dat dit verreweg haar bekendste nummer is. Dit nummer wordt dan ook met straatlengte de beste response door het publiek ontvangen!! "Thank you! Nice!!"
Na weer van instrument gewisseld te hebben, begint Joan iets meer te vertellen over de nummers die ze zingt. Op dat moment blijkt dat de nieuwe sshhhttt stilte aub! affiches al wat aan effectiviteit afnemen. Na hier en daar een sshhtttt-tje wordt t uiteindelijk wel redelijk stil, maar nooit helemaal. Toch jammer!! Het volgende nummer is "Stair into the sun" wat staat op een EP uit 2004 heeft gestaan. Altijd leuk als er iets gespeeld wordt wat helemaal niemand heeft gehoord. Dit wordt ook door de rest van het publiek ook wel gewaardeerd. Na nog een aantal nummers gespeeld te hebben, waaronder "Kiss the specifics" en "Human Condition" gaan we langzaam aan naar het einde van de show en neemt uitgebreid de tijd om echt iedereen te bedanken. Van de mensen van het geluid tot Lucie die verantwoordelijk is voor de cover van hun cd en de ontwerpen van de T-shirts. En uiteraard vergeet ze haar overige 2 bandleden niet: "The hurricabe" Parker op Drums en Tod "The professor", die met hun muziek, in combinatie met de stem van Joan, toch echt een heel mooi avondje voor ons hebben neergezet. Dat ze sommige nummers van hun cd anders ten gehore brachten heeft niets afgedaan aan de nummers. Sterker nog: ik denk dat de versies die ze vanaaf lieten horen de zaal misschien nog wel meer in vervoering hebben gebracht. Onder luid applaus en gefluit en het publiek nogmaals bedankt te hebben voor de geweldigde support van vanaaf verlaat ze het podium. Om vervolgens na een dikke minuut alweer ten tonele te verschijnen om nog een paar nummers te spelen. Ik heb inmiddels al mijn jas gehaald en sta vlakbij de uitgang voor de laatste nummers van een relaxt en geslaagd concert. Een beetje jammer dat de laatste nummers die ze speelden allemaal vrij rustige nummers waren. Had wat mij betreft nog wel even een knaller tussen mogen zitten, maar dit doet zeker niets af aan het hele optreden! Maar wat nog jammerder was dat het aan het eind wel leek alsof de nieuwe affiches er vanaaf helemaal niet hingen. Weer een boel ge-sshhhttt door de zaal en de laatste nummers werden gespeeld. Ondertussen heb ik de klapdeur al opengehouden voor de DJ voor Pop O Matic, wat om 23:00 begint, opengehouden. En rond de klok van bijna elven komt er een einde aan een mooie avond.
Ja, ik kan zeker terug kijken op een mooie aaf!! Een aaf waar de combinatie van Joans stem, hun band en ook zeker het licht op verschillende momenten voor een hele aangename en ontspannen sfeer hebben gezorgd. Zo zie je maar weer dat een goede lichtshow ook zeker bijdraagt aan de nummers die gespeeld worden. Het inlevingsgevoel van Joan bij echt elke nummer is echt geweldig om te zien. Ben ergens wel blij dat ik ze op LL gemist heb afgelopen, want ik denk niet dat ze daar hetzelfde intieme en relaxtje hadden kunnen creeeren als vanavond in de Tivoli. Ga hun cd zeker nog op mijn phone laten staan de komende tijd en na vanaaf ook zeker meer waarderen door wat ik hier heb ervaren!
Next stop - Songbird Festival, maar wie o wie.... dat zeg ik nog even nie
Geparkeerd bij La Vie, omdat ik nog even mijn volle spaarkaart van de Dikke Koffie wilde verzilveren, kwam ik erachter dat ik bijna naar de verkeerde Tivoli was gegaan! Gelukkig ben ik zo'n ticketcheckgek en kwam er dus nog op tijd achter dat ik naar de Oude Gracht moest en niet naar de Helling!! ppffffff Anders had ik tog zeker het voorprogramma, Peggy Sue gemist. Na een kleine wandeling langs de Oude Gracht stuit ik dit keer niet een een lange rij tieners bij de Tivoli. Het is vanaaf dan ook niet uitverkocht en ik had ook niet zo'n hysterische bende als gisteren verwacht. De zaal inkomend begint net Peggy Sue het publiek op te warmen. Peggy Sue is een 3 koppige band, waarvan de 2 dames allebei zingen en gitaar bespelen. Ze worden gecomplimenteerd door een mannelijke drummer. Even een drankie gehaald te hebben loop ik weer naar mijn vaste stekkie. Mijn oog valt gelijk op een opvallend affiche:"sshhhttt STILTE AUB! Ja inderdaad. Praten tijdens concerten is niet alleen erg hinderlijk voor de optredende artiest, maar ook voor alle andere mensen die een kaartje voor dit concert hebben gekocht. Wil je toch even praten? Dat kan in de foyer of rookruimte!" Te vet en gewoon terecht, want ik kan me soms ook wel eens ergeren aan gepraat tijdens een concertje. Peggy Sue eindigt net met het 2e nummer en dit wordt met een eerst wat aarzelend, maar uiteindelijk toch wel aardig applausje beloond. Na nog een aantal nummertjes geluisterd te hebben, weet ik nog niet precies wat ik ervan vind. De drummer is iig wel mijn maat, want die zit lekkere melodietjes te drummen. Doordat allebei de dames zingen en soms ook tegelijk is wel een samenstelling die je niet zo heel vaak tegenkomt. Het ene nummer klinkt net ff iets lekkerder dan het andere, maar dat komt vooral omdat ik 1 van de 2 dames gewoon een lekkerder stemgeluid vind hebben. Na een nummertje of 8 van hun nieuwste, Acrobats, en ook enkele van hun 1e, Fossils and Other Phantoms, cd's gespeeld te hebben, verlaten ze onder een redelijk goed applaus en wat gefluit na een ruim half uurtje het podium.
Het was op zich wel een leuk voorprammaatje en ze hebben in ieder geval gedaan wat ze moesten doen. Het publiek opwarmen en dat was aan de reactie van het publiek gezien aardig gelukt. De zaal is inmiddels aardig vol gelopen, maar dit komt vooral omdat het balkon boven nog niet open is. Daar komt snel verandering in, want er wordt toch besloten om het balkon open te gooien. Gelukkig, want ondanks dat het niet uitverkocht is, zijn er wel veel mensen op Joan as Policewoman afgekomen. Mijn vaste stekkie bevindt zich precies naast de trap naar boven, dus ik neem even een paar stappies terug. Erg veel mensen haasten zich naar boven om de mooiste plekkies aan de railing te bemachtigen. Het publiek bestaat vanavond voor het grootste gedeelte uit mensen van 25 tot een jaartje 40. Wat wel leuk is om te zien, is dat er ook best wel veel ouders zijn die hun kinderen hebben meegenomen. Is iets wat ik later ook best zou kunnen doen. Doordat best wat mensen naar het balkon zijn verhuisd, hebben de mensen beneden gewoon lekker de ruimte. Prima en een kleinere kans dat er precies iemand voor mijn neus komt staan. Ondertussen zijn alle spullen voor Joan as Policewoman klaargezet en wat wel opvallend is, is dat Joan zelf nog even alles aan het goedzetten is. Vooral haar keyboard wordt nog even wat verplaatst en als alles goed staat, begint het wachten op Joan.
Rond half tien, als de lichten inmiddels al een enkele minuut gedimd zijn, worden de 2 bandleden en Joan onder een luid applaus onthaald. Terwijl de band hun plaatsen innemen en nog een beetje finetunen, hoor je al gelijk een beetje ssshhhhttttt door de zaal. De nieuwe sshhhttt stilte aub! affiche hebben wel gelijk hun uitwerking! Het eerste nummer van vanaaf is "Flash" en wat gelijk vanaf het begin opvalt is hoe Joan zich in de muziek inleeft en al een beetje in haar eigen wereld lijkt te zitten. Doordat haar muziek tog wel wat "zweverig" klinkt, hangt er een lekker onspannen en relaxed sfeertje in de zaal. Het 1e nummer wordt goed ontvangen door het publiek. Je kan aan reactie van het publiek zien, dat het mensen zijn die echt voor de muziek gekomen zijn. Na weer wat kleine aanpassingen aan de gitaar gaan ze gelijk door met volgende ontspannen nummer. Een lekker begin van de avond! Waar de Joan de 1e 2 nummers een gitaar hanteert, wordt er voor het volgende nummer plaatsgenomen achter haar keyboard. 1 van de andere bandleden zit trouwens achter een drumstel, maar het andere bandlid zit acher een drietal keyboards. 2 Boven elkaar en er nog eentje naast. Wel grappig, want dit zie je toch ook niet zo heel vaak. Een 1e momentje voor Joan om de stemming even te peilen en die zit er goed in! Onder begeleiding van een orgel leeft Joan zich weer heerlijk in en dat is erg mooi om te zien. Joan is een vrouw van weinig woorden tussen de meest van haar nummers. Na weer een "Thank you." en wat aanpassingen wordt er door het dimmen van het licht en een zweverig intro begonnen aan "Run for love". Waar gisteren je beeld bijna blokkeert werd door 50 mobiele telefoons, zie je vandaag maar sporadisch iemand filmen. Generatieverschil misschien, maar het kan ook zomaar zijn dat iedereen, net als Joan zelf, aardig in de muziek op ging. Na weer een zeer goede reactie van het publiek, een "Thank you" wordt er gelijk doorgegaan met "The Magic". Voor mij is dit het 1e nummer wat ik van haar hoorde en waardoor ik nieuwsgierig werd naar haar cd. En aan de reactie van het publiek aan het begin van het nummer is ook wel te zien dat dit verreweg haar bekendste nummer is. Dit nummer wordt dan ook met straatlengte de beste response door het publiek ontvangen!! "Thank you! Nice!!"
Na weer van instrument gewisseld te hebben, begint Joan iets meer te vertellen over de nummers die ze zingt. Op dat moment blijkt dat de nieuwe sshhhttt stilte aub! affiches al wat aan effectiviteit afnemen. Na hier en daar een sshhtttt-tje wordt t uiteindelijk wel redelijk stil, maar nooit helemaal. Toch jammer!! Het volgende nummer is "Stair into the sun" wat staat op een EP uit 2004 heeft gestaan. Altijd leuk als er iets gespeeld wordt wat helemaal niemand heeft gehoord. Dit wordt ook door de rest van het publiek ook wel gewaardeerd. Na nog een aantal nummers gespeeld te hebben, waaronder "Kiss the specifics" en "Human Condition" gaan we langzaam aan naar het einde van de show en neemt uitgebreid de tijd om echt iedereen te bedanken. Van de mensen van het geluid tot Lucie die verantwoordelijk is voor de cover van hun cd en de ontwerpen van de T-shirts. En uiteraard vergeet ze haar overige 2 bandleden niet: "The hurricabe" Parker op Drums en Tod "The professor", die met hun muziek, in combinatie met de stem van Joan, toch echt een heel mooi avondje voor ons hebben neergezet. Dat ze sommige nummers van hun cd anders ten gehore brachten heeft niets afgedaan aan de nummers. Sterker nog: ik denk dat de versies die ze vanaaf lieten horen de zaal misschien nog wel meer in vervoering hebben gebracht. Onder luid applaus en gefluit en het publiek nogmaals bedankt te hebben voor de geweldigde support van vanaaf verlaat ze het podium. Om vervolgens na een dikke minuut alweer ten tonele te verschijnen om nog een paar nummers te spelen. Ik heb inmiddels al mijn jas gehaald en sta vlakbij de uitgang voor de laatste nummers van een relaxt en geslaagd concert. Een beetje jammer dat de laatste nummers die ze speelden allemaal vrij rustige nummers waren. Had wat mij betreft nog wel even een knaller tussen mogen zitten, maar dit doet zeker niets af aan het hele optreden! Maar wat nog jammerder was dat het aan het eind wel leek alsof de nieuwe affiches er vanaaf helemaal niet hingen. Weer een boel ge-sshhhttt door de zaal en de laatste nummers werden gespeeld. Ondertussen heb ik de klapdeur al opengehouden voor de DJ voor Pop O Matic, wat om 23:00 begint, opengehouden. En rond de klok van bijna elven komt er een einde aan een mooie avond.
Ja, ik kan zeker terug kijken op een mooie aaf!! Een aaf waar de combinatie van Joans stem, hun band en ook zeker het licht op verschillende momenten voor een hele aangename en ontspannen sfeer hebben gezorgd. Zo zie je maar weer dat een goede lichtshow ook zeker bijdraagt aan de nummers die gespeeld worden. Het inlevingsgevoel van Joan bij echt elke nummer is echt geweldig om te zien. Ben ergens wel blij dat ik ze op LL gemist heb afgelopen, want ik denk niet dat ze daar hetzelfde intieme en relaxtje hadden kunnen creeeren als vanavond in de Tivoli. Ga hun cd zeker nog op mijn phone laten staan de komende tijd en na vanaaf ook zeker meer waarderen door wat ik hier heb ervaren!
Next stop - Songbird Festival, maar wie o wie.... dat zeg ik nog even nie
woensdag 16 november 2011
Woensdag 16 November Tivoli Oude Gracht; The Pretty Reckless
Ik mag wel heel blij zijn met mijn allerbeste vriendin! Geregeld stuurt zij mij een mailtje met een, vaak voor mij nog onbekende, artiest of bandje. Via haar heb ik bijvoorbeeld een Sia en een Angus & Julia Stone ontdekt, terwijl die nog helemaal niet hot of uberhaupt bekend waren in Nederland. Zo ging het dus ook met The Pretty Reckless. Hun tot nu toe enige album, Light me up, heb ik dan ook al enige tijd in bezit en toen ik hun cd laatst weer op mijn phone zette, begon ik automatisch aan t eind van elk nummer het volgende nummer al te neuriën. Vond het toendertijd al een errug lekker cdtje en dat is in de tussentijd zeker niet minder geworden! The Pretty Reckless in een amerikaanse rockband bestaande uit 4 personen. De band zelf zal waarschijnlijk niet zo heel veel mensen bekend in de oren klinken, maar de zangeres Taylor Momsen misschien wel. Deze frontlady van de band speelt namelijk ook Jenny Humphrey in de bekende serie Gossip Girl. Dat deze serie ook in Nederland goed bekeken wordt, is misschien een verklaring waarom het vanaaf uitverkocht is. En aangezien er heel veel tienermeisjes addicted aan zijn, verwacht ik overwegend jonge meisjes vanaaf met hier en daar verdwaalde ouders. In 2011 verzorgde ze al de openingsact voor Evanescense bij een 8tal concerten, maar zelf heb ik ze ook al een keer als hoofdact op de Paradiso agenda voorbij zien komen. Helaas kwam ik er toen te laat achter en was het al uitverkocht. Dus toen ik hun spotte bij Tivoli, twijfelde ik geen moment, ik tipte mij beste vriendin, en waren dit keer gelukkig op tijd om kaartjes te bemachtigen. En omdat het al een tijdje geleden is dat ik naar een lekker rockconcertje ben geweest, kijk ik alweer uit naar het optreden!!
Iets na 8-n op de Oude Gracht aangekomen, stuiten we op iets ik wat al lange tijd niet heb meegemaakt bij de Tivoli. Er staat een rij en niet zo'n kleintje ook. Achter aansluitend blijkt inderdaad dat vanaaf het overgrote deel van het publiek uit over enthousiastische tienermeisjes zal bestaan. Op zich geen ramp aangezien die waarschijnlijk hysterisch worden bij het zien van Taylor Momsen, dus dat zorgt iig wel voor een sfeertje. Bijna bij de ingang van Tivoli zie ik een vuilniszak aan de dranghekken hangen. De echte diehard fans hebben het zekere voor t onzekeren genomen en zijn 's middags al in de rij gaan staan. Echt een goed idee van de bodemleeftijd vanaaf krijg ik als we naar een minuutje of 25 in de gang van de Tivoli zijn beland. 2 meisjes achter mij staan te kijken naar de huisregels van de Tivoli en lezen dat bezoekers jonger dan 16 na 23:00 geen toegang meer hebben. "Als ze maar niet naar onze ID's vragen" hoor ik ze zeggen. Door de grote getalen jongeren werd er veelvuldig op leeftijd gecontroleerd voor het, mij niet meer zo bekende, leeftijdsbandje. Gelukkig mochten we bij beide controlepunten van de security gelijk doorlopen, omdat we er tog wel ruim over de 18 uitzien. In de rij voor de jassen begint net het voorprogramma, KinKobra. 's Middags heel eventjes bekeken op de Tivolisite, maar was niet heel enthousiast. We gaan het zien.
In de zaal sta ik dit keer op een ander plekkie van mijn normale vaste stekkie. Recht voor het podium, waar de vloer iets omhoog loopt. Handig voor als er miss een van de ouders van een tienermeisje voor mijn neus gaat staan. Kinkobra is inmiddels aan het 2e nummer begonnen en ik ben e rnog steeds niet echt enthousiaster van geworden. Het soort rock dat hun spelen is toch net ff too much voor mij. Heb nog even hun site, http://www.kinkobra.com/, bekeken en de mannen zijn wel aardig aan de weg aan het timmeren. Ik vond het geluid ook wel een beetje aan de harde kant. Een normaal gesprek was lastig te voeren en tijdens een poging tot een gesprek zijn er pardoes een paar mensen voor onze neus gaan staan. Hebben wij weer.... maar nog eens goed kijken, blijkt een van die mensen Eddy Zoey te zijn. Druk met zijn Iphone en hypstamatic-app in de weer. Hij vroeg nog ff of ik een fotootje van hem en zijn maat wou maken. Inmiddels is KinKobra aan hun laatste nummer begonnen en dit vind ik niet heel vervelend. Het laatste, net ff te lange, nummer wordt net als de nummers ervoor eigenlijk, wel heel goed onthaald door het overgrote deel van het publiek. Het wachten op The Pretty Reckles begint. Om mij heen kijkend zie ik tog wel een verscheidenheid aan typetjes rondlopen. Hanekammen, opgeschoren zijkantje, gekleurde haren en ga zo maar door. Wat al die verschillende typetjes wel gemeen hebben, is dat ze allemaal zojuist een bandshirtje gekocht hebben. Hier en daar spot ik al wat ouders die er na KinKobra eigenlijk al wel klaar mee zijn. Na een half uurtje verschijnen er onder een hysterisch gegil 2 personen op het podium. Er worden een paar bandshirtjes het publiek ingegooid en leeg is het podium weer. Na ongeveer nog een kwartiertje gewacht te hebben gaat het licht uit wat weer gevolgd wordt door een hysterisch gegil.
Een voor een nemen de bandleden hun plek in en als laatste verschijnt Taylor op het podium, waarna alle meisjes nog harder gaan gillen. De vriendin van Eddy Zoey kan trouwens ook aardig hard gillen. Er wordt gelijk begonnen met "Since you're gone" en dat is ook wel een lekker nummer om mee te beginnen. Sfeertje zit er vanaf het begin af aan al goed in. Even snel tellend, tel ik ongeveer een beeldschermpje of 50 in het publiek, iedereen is aan het filmen. Dat wordt een overload aan filmpjes op FB en Youtube gok ik. Waar je de zangcapaciteit van Taylor bij het 1e nummer niet zo heel goed naar voren kwam, kwamen die bij het 2e nr, "Zombie", wel duidelijker naar voren. Dit is iets wat de hele avond eigenlijk wel gebeurt. Bij alle "hardere" nummers overstijgt het geluid van de band wel een beetje de zang van Taylor. Omdat haar muziek toch wel lekker stevig is en lekker in de oren klinkt, vind ik dit op zich niet zo'n probleem. Bij het 3e nummer van vanaaf, "Miss Nothing", zoekt ze voor het eerst echt contact met het gewillige publiek. Zichtbaar genietend van de aandacht paradeert ze over het podium en gaat ze een aantal keer door haar knieën dichtbij het publiek. Dit vinden zij natuurlijk geweldig en de je ziet tientallen handen omhoog reiken, hopende haar aan te raken. In een toch wel redelijk tempo worden de nummer van haar cd gespeeld. Nadat Taylor onder luid gefluit haar blouse heeft uitgetrokken, wordt "Just Tonight" ten gehore gebracht en tijdens dit nummer wordt voor de 1e keer het publiek bij het optreden betrokken. Bij het volgende nummer, "Going Down", klimmen er ineens een aantal meisjes in BH het podium op! De beveiliging is het hier niet zo blij mee eens en plukken er gauw een stuk een 4 van het podium. Taylor maakt het verder niets uit en gaat gewoon lekker door. 4 meisjes blijven uiteindelijk de rest van het nummer op het podium. Hun avond kan iig niet meer kapot! "anyone drinking or smoking" vraagt ze aan het publiek. Tja welk tienermeisje doet dat tenminste 1 van die 2 nou niet tegenwoordig en dit zorgde weer voor een hoop gegil uit de zaal! Het is tijd voor het heerlijk aanstekelijke "My Medicine" en dit nummer wordt ook weer luid meegezongen door het enthousiaste publiek. Na vervolgens nog haar 1e single "Make me wanna die", "Factory Girl" en nog een liedje( op het deuntje kan je 'alle duitsers zijn homo' zingen) gespeeld te hebben verlaat ze na een ruim half uurtje al het podium. Na een eerst wat voorzichtig "we want more" breekt het gegil, geschreeuw en gefluit pas echt goed los! Na een paar minuutje verschijnen ze, tot grote blijdschap van het publiek, weer op het podium voor een schamele toegift van 1 liedje, Nothing else to lose. Bij dit nummer gaat het publiek nog een keer uit hun dak en zingt uit volle borst mee, want de grote getale tieners kunnen wel gewoon echt elk liedje meezingen en zij hebben zeker bijgedragen aan de sfeer vanaaf!!!!
Terugkijken op de avond heb ik, ondanks KinKobra, toch wel een hele leuke avond gehad! Een beetje jammer dat het concert zelf wat aan de korte kant was en dat het geluid niet altijd even goed was. Het leek ook wel een klein beetje alsof er na elke nummer even overlegd moest worden over het volgende nummer. Ondanks dat ik de hele show nog niet zo goed in elkaar vond zitten, heb ik me wel prima vermaakt!! Taylor laat zeker zien dat ze naast acteren, wat ik haar trouwens nooit heb zien doen, beschikt over een lekkere stem en dat ze wel degelijk kan zingen!! Dat ze ook actrice is, maakt het misschien voor haar wel makkelijker om het publiek te vermaken. Het publiek wat echt bijna helemaal uit tieners bestond zijn ook niet zo moelijk gek te krijgen. Maar het gemak waarmee Taylor over het podium bewoog, het publiek meekreeg en de manier waarop zij de hoofdjes van de mensen vooraan op hol bracht, denk ik dat ze ook een ouder publiek wel kan vermaken. Denk wel dat ze als zangeres en als band, nog meer in hun mars hebben. Taylor is natuurlijk nog hartstikke jong! Ze kan zeker nog groeien als zangeres en ik hoop dat haar acteer en zangcarrieres te combineren blijft! Al zou ik het persoonlijk niet erg vinden als ze het alleen bij zingen houd :) Ben benieuwd wat hun volgende cd eventueel gaat brengen. Op basis van hun 1e cd ga ik hem zeker checken als die er komt. Al met al een leuk avondje met heerlijke catchy rockmuziek achter de rug!!! Zeker eentje om te checken; Rock on!!
Next Stop - Joan as Policewoman
Iets na 8-n op de Oude Gracht aangekomen, stuiten we op iets ik wat al lange tijd niet heb meegemaakt bij de Tivoli. Er staat een rij en niet zo'n kleintje ook. Achter aansluitend blijkt inderdaad dat vanaaf het overgrote deel van het publiek uit over enthousiastische tienermeisjes zal bestaan. Op zich geen ramp aangezien die waarschijnlijk hysterisch worden bij het zien van Taylor Momsen, dus dat zorgt iig wel voor een sfeertje. Bijna bij de ingang van Tivoli zie ik een vuilniszak aan de dranghekken hangen. De echte diehard fans hebben het zekere voor t onzekeren genomen en zijn 's middags al in de rij gaan staan. Echt een goed idee van de bodemleeftijd vanaaf krijg ik als we naar een minuutje of 25 in de gang van de Tivoli zijn beland. 2 meisjes achter mij staan te kijken naar de huisregels van de Tivoli en lezen dat bezoekers jonger dan 16 na 23:00 geen toegang meer hebben. "Als ze maar niet naar onze ID's vragen" hoor ik ze zeggen. Door de grote getalen jongeren werd er veelvuldig op leeftijd gecontroleerd voor het, mij niet meer zo bekende, leeftijdsbandje. Gelukkig mochten we bij beide controlepunten van de security gelijk doorlopen, omdat we er tog wel ruim over de 18 uitzien. In de rij voor de jassen begint net het voorprogramma, KinKobra. 's Middags heel eventjes bekeken op de Tivolisite, maar was niet heel enthousiast. We gaan het zien.
In de zaal sta ik dit keer op een ander plekkie van mijn normale vaste stekkie. Recht voor het podium, waar de vloer iets omhoog loopt. Handig voor als er miss een van de ouders van een tienermeisje voor mijn neus gaat staan. Kinkobra is inmiddels aan het 2e nummer begonnen en ik ben e rnog steeds niet echt enthousiaster van geworden. Het soort rock dat hun spelen is toch net ff too much voor mij. Heb nog even hun site, http://www.kinkobra.com/, bekeken en de mannen zijn wel aardig aan de weg aan het timmeren. Ik vond het geluid ook wel een beetje aan de harde kant. Een normaal gesprek was lastig te voeren en tijdens een poging tot een gesprek zijn er pardoes een paar mensen voor onze neus gaan staan. Hebben wij weer.... maar nog eens goed kijken, blijkt een van die mensen Eddy Zoey te zijn. Druk met zijn Iphone en hypstamatic-app in de weer. Hij vroeg nog ff of ik een fotootje van hem en zijn maat wou maken. Inmiddels is KinKobra aan hun laatste nummer begonnen en dit vind ik niet heel vervelend. Het laatste, net ff te lange, nummer wordt net als de nummers ervoor eigenlijk, wel heel goed onthaald door het overgrote deel van het publiek. Het wachten op The Pretty Reckles begint. Om mij heen kijkend zie ik tog wel een verscheidenheid aan typetjes rondlopen. Hanekammen, opgeschoren zijkantje, gekleurde haren en ga zo maar door. Wat al die verschillende typetjes wel gemeen hebben, is dat ze allemaal zojuist een bandshirtje gekocht hebben. Hier en daar spot ik al wat ouders die er na KinKobra eigenlijk al wel klaar mee zijn. Na een half uurtje verschijnen er onder een hysterisch gegil 2 personen op het podium. Er worden een paar bandshirtjes het publiek ingegooid en leeg is het podium weer. Na ongeveer nog een kwartiertje gewacht te hebben gaat het licht uit wat weer gevolgd wordt door een hysterisch gegil.
Een voor een nemen de bandleden hun plek in en als laatste verschijnt Taylor op het podium, waarna alle meisjes nog harder gaan gillen. De vriendin van Eddy Zoey kan trouwens ook aardig hard gillen. Er wordt gelijk begonnen met "Since you're gone" en dat is ook wel een lekker nummer om mee te beginnen. Sfeertje zit er vanaf het begin af aan al goed in. Even snel tellend, tel ik ongeveer een beeldschermpje of 50 in het publiek, iedereen is aan het filmen. Dat wordt een overload aan filmpjes op FB en Youtube gok ik. Waar je de zangcapaciteit van Taylor bij het 1e nummer niet zo heel goed naar voren kwam, kwamen die bij het 2e nr, "Zombie", wel duidelijker naar voren. Dit is iets wat de hele avond eigenlijk wel gebeurt. Bij alle "hardere" nummers overstijgt het geluid van de band wel een beetje de zang van Taylor. Omdat haar muziek toch wel lekker stevig is en lekker in de oren klinkt, vind ik dit op zich niet zo'n probleem. Bij het 3e nummer van vanaaf, "Miss Nothing", zoekt ze voor het eerst echt contact met het gewillige publiek. Zichtbaar genietend van de aandacht paradeert ze over het podium en gaat ze een aantal keer door haar knieën dichtbij het publiek. Dit vinden zij natuurlijk geweldig en de je ziet tientallen handen omhoog reiken, hopende haar aan te raken. In een toch wel redelijk tempo worden de nummer van haar cd gespeeld. Nadat Taylor onder luid gefluit haar blouse heeft uitgetrokken, wordt "Just Tonight" ten gehore gebracht en tijdens dit nummer wordt voor de 1e keer het publiek bij het optreden betrokken. Bij het volgende nummer, "Going Down", klimmen er ineens een aantal meisjes in BH het podium op! De beveiliging is het hier niet zo blij mee eens en plukken er gauw een stuk een 4 van het podium. Taylor maakt het verder niets uit en gaat gewoon lekker door. 4 meisjes blijven uiteindelijk de rest van het nummer op het podium. Hun avond kan iig niet meer kapot! "anyone drinking or smoking" vraagt ze aan het publiek. Tja welk tienermeisje doet dat tenminste 1 van die 2 nou niet tegenwoordig en dit zorgde weer voor een hoop gegil uit de zaal! Het is tijd voor het heerlijk aanstekelijke "My Medicine" en dit nummer wordt ook weer luid meegezongen door het enthousiaste publiek. Na vervolgens nog haar 1e single "Make me wanna die", "Factory Girl" en nog een liedje( op het deuntje kan je 'alle duitsers zijn homo' zingen) gespeeld te hebben verlaat ze na een ruim half uurtje al het podium. Na een eerst wat voorzichtig "we want more" breekt het gegil, geschreeuw en gefluit pas echt goed los! Na een paar minuutje verschijnen ze, tot grote blijdschap van het publiek, weer op het podium voor een schamele toegift van 1 liedje, Nothing else to lose. Bij dit nummer gaat het publiek nog een keer uit hun dak en zingt uit volle borst mee, want de grote getale tieners kunnen wel gewoon echt elk liedje meezingen en zij hebben zeker bijgedragen aan de sfeer vanaaf!!!!
Terugkijken op de avond heb ik, ondanks KinKobra, toch wel een hele leuke avond gehad! Een beetje jammer dat het concert zelf wat aan de korte kant was en dat het geluid niet altijd even goed was. Het leek ook wel een klein beetje alsof er na elke nummer even overlegd moest worden over het volgende nummer. Ondanks dat ik de hele show nog niet zo goed in elkaar vond zitten, heb ik me wel prima vermaakt!! Taylor laat zeker zien dat ze naast acteren, wat ik haar trouwens nooit heb zien doen, beschikt over een lekkere stem en dat ze wel degelijk kan zingen!! Dat ze ook actrice is, maakt het misschien voor haar wel makkelijker om het publiek te vermaken. Het publiek wat echt bijna helemaal uit tieners bestond zijn ook niet zo moelijk gek te krijgen. Maar het gemak waarmee Taylor over het podium bewoog, het publiek meekreeg en de manier waarop zij de hoofdjes van de mensen vooraan op hol bracht, denk ik dat ze ook een ouder publiek wel kan vermaken. Denk wel dat ze als zangeres en als band, nog meer in hun mars hebben. Taylor is natuurlijk nog hartstikke jong! Ze kan zeker nog groeien als zangeres en ik hoop dat haar acteer en zangcarrieres te combineren blijft! Al zou ik het persoonlijk niet erg vinden als ze het alleen bij zingen houd :) Ben benieuwd wat hun volgende cd eventueel gaat brengen. Op basis van hun 1e cd ga ik hem zeker checken als die er komt. Al met al een leuk avondje met heerlijke catchy rockmuziek achter de rug!!! Zeker eentje om te checken; Rock on!!
Next Stop - Joan as Policewoman
dinsdag 15 november 2011
Maandag 14 November Tivoli Oude Gracht; Seasick Steve
Altijd fijn om een aantal vrienden op je FB te hebben die het bijna een dagtaak maken om muziek te posten. Zo kom je aanraking met een hoop muziek die andere bezig houden. Soms zitten er artiesten bij die je al kent, maar ook vaak genoeg artiesten die je nog niet kent. Zo was het ook met Seasick Steve. Voor de post op FB nog nooit van gehoord, maar het was weer eens wat anders en het klonk wel relaxed. Seasick Steve is toch wel het ideale voorbeeld dat je niet als tiener al hoeft door te breken voor een mooie carriere. Na een lang "zwervend" bestaan, waar hij al een klein beetje podiumervaring had opgedaan, brak hij in 2006 op 66-jarige leeftijd pas echt door. Met zijn aparte zelfgemaakte instrumenten en net zijn 1e uitgebrachte debuutalbum, Doghouse Music, mocht hij optreden bij Jools Holland oudejaarsshow Hootenannym wat echt zijn doorbraak betekende. Een aantal cd's en optredens verder, waaronder op PukkelPop en Rock Werchter had ik al het genoegen om hem op LowLands 2011, waar hij de best verkopende artiest was, te bekijken. Als ik heel eerlijk ben is dat optreden, door verschillende oorzaken en middelen, een beetje wazig. Kan me er dan ook niet heel van herinneren, behalve dat ik het vet vond hahaha Maar dat vind ik eigenlijk best wel vaak, dus reden genoeg om hem nog een keer te bekijken toen ik zag dat hij naar mijn favoriete venue, de Tivoli, kwam. Ik ben nieuwsgierig naar wat voor publiek er vanaaf kom, kan ik me op voorhand al wel een beeld bij vormen. Een vriend vroeg namelijk of ik ook 2 kaartjes voor zijn ouders kon halen. En uiteraard kon ik dat wel, gezellig! Ben benieuwd of het weer een avondje wordt, met ouderen die telkens voor je neus gaan staan... We gaan het zien, heb iig veel zin in een avondje Blues met vlaagje country en folk, zijn toch de optredens waar ik niet zo vaak heenga.. eens kijken of het een welkome afwisseling is.
Na 's middags nog even contact gehad te hebben met een vriend over het voorprogramma hadden we besloten om iets later te gaan. Na allebei Coco Jones geyoutubed te hebben, kwamen we er bij binnenkomst achter dat dit niet dat donkere, vrolijke en blije tienermeisje is die wij voor ogen hadden. Maar een jonge blanke vrouw die wel degelijk een lekker stemgeluid had. Dit is ook het enige wat ik eigenlijk kan zeggen, want heel veel meer dan 1 2 3 Scream en wat dankwoorden heb ik niet gehoord. Dat het 1 2 3 scream wel met een redelijk goede reactie door het publiek beantwoord werd, denk ik dat het wel een aardig voorprogramma was. De sfeer zat er in de bijna volle zaal al goed in! Ben zeker van plan haar cd in de toekomst te checken en na een bezoekje aan haar site, http://www.cocojonesmusic.com/, kwam ik er achter dat ze aardig aan de weg aan het timmeren is. Ze is in ieder geval de support act van nog 2 artiesten, Gellis Petersonen en Beth Hart. Na een drankje gehaald te hebben, voegen we ons bij een vriendin, vriend en zijn ouders. Het publiek bestaat toch eigenlijk voornamelijk uit jongere mensen en dat had ik ergens niet verwacht. Had het percentage ouderen toch wel iets hoger geschat, komt misschein wel omdat hij de best verkopende artiest van LL 2011 was. Wordt het iig geen avond waarbij er ouderen voor mijn neus komen staan ;)
Na niet al te lang gewacht te hoeven hebben, betreedt Seasick Steve onder luid applaus en gefluit het podium. Hij begint gelijk te spelen en het zeer enthousiaste publiek zit er gelijk lekker in. Wat een heerlijk lekker swingend begin, ik wordt er helemaal vrolijk van. Onderuit zittend op een stoel, lijkt het wel alsof hij zo van een veranda is afgeplukt. Karakteristiek stampend met zijn voet en zijn hoofd bewegend wordt het tempo van het nummer langzaamaan opgeschroefd en wordt er naar het einde van het 1e nummer gewerkt. Na de laatste de noot lijkt het wel alsof het al het laatste nummer van de avond is. Het publiek gaat uit zijn dak! Gefluit, geklap, gejoel en hier en daar al een Ji-aaaaaatje. Tijdens dit gejoel is inmiddels de drummer ook op het podium verschenen en heeft plaats genomen achter zijn drumstel. De drummer, ook zo'n oude rot, vond ik met zijn lange grijze baard en haren trouwens wel wat van Sauroman van LOTR weghebben haha Na dit applaus met een buigingetje en een simpel "Yep" in ontvangst hebbende genomen is Steve er weer bij gaan zitten. De drummer tovert een fles wijn tevoorschijn en die wordt uiteraard gedeeld. Het publiek vind het prachtig, waarna ze weer rustig verder gaan waarmee ze begonnen zijn, heerlijke blues spelen. Aan het eind van het derde nummer is Steve erbij gaan staan en entertained, onder handgeklap van het publiek, de zaal. Het publiek vind dit prachtig na dit nummer lijkt het weer alsof het publiek reageert alsof dit het laatste nummer was, Super!
Onder een hoop gefluit trekt Steve zijn bloes uit en is er inmiddels weer bij gaan zitten. Bij beantwoordt al dit gefluit met een weer een simpel "What" in de microfoon. Er is inmiddels iemand naast hem komen zitten en deze jongeman doet het volgende nummer mee met sambaballen en zang. Dit is overigens dezelfde jongeman die Steve na elke nummer een van zijn andere gitaren aanreikt. Steve houd bij sommige nummers een verhaaltje over het nummer wat hij gaat spelen. Hij heeft immers genoeg meegemaakt en ik vind dat persoonlijk wel prettig. Niet iedereen in de zaal deelde in t begin die mening. Terwijl de zaal bijna helemaal stil is, blijf je wat geroezemoes horen, wat Steve kennelijk ook erg irriteerd. "Shut the fuck up, I´m trying to tell something serious!" Dit zal niet de enige keer zijn dat Steve een aantal mensen in de zaal even op hun plek zet. Na enige uitleg over de lastige positie van de maar 3 snaren op zijn gitaar en een grapje gemaakt t hebben is het tijd om een sexy lady uit het publiek te halen voor een lovesong. Dit is iets wat hij op Lowlands ook gedaan heeft. Niet dat ik me dat voor de geest kan halen, maar thank god there is youtube. Het koste hem niet al teveel moeite om een gewillig meisje uit het publiek te vissen en dat vond hij kennelijk ook. "That was easy". Marie was de gelukkige en aan het eind van de lovesong had hij nog een kleine verrassing voor haar. Na een dikke knuffel en zijn nieuwe dvd en best off cd in ontvangst genomen te hebben, verlaat Marie het podium met een dikke smile van oor tot oor! De moeder van de vriend met wie ik was had overigens ook wel heel graag op het podium gezeten.
Steve krijgt een van zijn apartere gitaren aangereikt. Het is een gitaar gemaakt van een sigarendoosje tijdens de uitleg van zijn gitaar blijft er tog wat geroezemoes in de zaal klinken. "Did you pay to talk to your friends. I don't care, you´re the ones that paid money for the tickets. You would be stupid to talk" En terwijl hij uitleg gaat geven over zijn enige `rustige` nummer van de avond hoor je al wat ssssttt geluiden in de zaal, maar toch blijf je geroezemoes horen waarop Steve ineens geïrriteerd uit zijn stoel komt en zegt: "Shall I come out and slap you!!" Waarop je ook wat geïrriteerde reacties uit het publiek hoort, zoals Bek houden en SSSTTTT!!! Dit was de laatste keer dat het publiek op zijn plek gezet werd! Dit deed overigens helemaal niets af aan de hele sfeer van de avond! Die zat er van het begin tot het eind geweldig in!!! Dat hij een aantal optredens in Duitsland af moest zeggen, omdat de optredens in nederland eerder geboekt waren, was natuurlijk ook wel iets wat het Nederlandse publiek kon waarderen. Na weer een fantastisch nummer, gespeeld op een gitaar bestaande op 2 wheelcaps en een bezemsteel verlaat Steve onder een indrukwekkend applaus, gefluit en een heleboel jiihaaaaaaaa na een uurtje kortstondig het podium om al vrij snel terug te keren voor nog een paar nummers! Na een Singalong song, oftewel een song waarbij het publiek mee mag zingen en dit ook uitstekend doet, staat Steve even stil bij hoe het allemaal begon. Hoe hij via een gast in engeland bij de Jools Holland Show, waar hij nog nooit van gehoord had, uitkwam. Mooi en komisch verhaal over de gitaar die hij persee van de producers moest gebruiken. Volgens Steve the worst gitar ever!!. Sherman, de gast van wie hij de gitaar voor te veel geld gekocht had, had gezegd dat de gitaar Haunted was. Het publiek kan dit allemaal wel waarderen en als Steve vraagt of ze de short of the long story over zijn verleden willen horen, wordt dit uiteraard beantwoordt met the long story, "I thought so" Al pingelend begint hij over zijn stiefvader en hoe hij tot het punt kwam om weg te lopen.... geen leuk verhaal, maar hij vertelt het wel op een komische manier. "I ended with playing for spare change and now I'm playing for your spare change" We gaan richting het einde van het concert, wat voor mij nog wel langer had mogen duren, spreekt Steve nog zijn grote waardering uit over Coco Jones. Het voorprogramma dat hij zelf heeft gevraagd en dat hem tijdens zijn 5 nederlandse optredens zal begeleiden. Coco wordt ook weer door hem op het podium geroepen en samen gaan beginnen aan het laatste nummer van de avond! Na een fantastisch sluitstuk verlaten ze in een omgekeerde polonaise het podium. Het publiek gaat voor de laatste keer compleet uit zijn dak!!!
Wat kunnen we terugkijken op een geweldige avond!! Zeker na het einde van het concert, baalde ik er wel van dat ik het voorpramma gemist heb, maar die ga ik zeker nog checken. Maar wat was Steve goed zeg, wat een held haha het gemak waarmee hij alle nummers speelt, zo lekker onderuit zittend in zijn stoel! het lijkt hem en zijn drummer echt helemaal niets uit te maken en geen moeite te kosten. Want ook de drummer heeft bijgedragen aan de zeer geslaagde avond. Steve met gewoon zijn hele voorkomen en de drummer met zijn soms wat Animal-achtige drumstijl zijn een genot om naar te kijken. Je komt zo af en toe van die artiesten waar je alleen maar geboeid naar kan kijken. Ik heb dat zelf bijvoorbeeld gehad bij de 1e keer dat ik de Gaslampkiller zag! Zelfs als je niet van de muziek houd, heb je een leuk optreden gezien!! Ook zo'n podiumbeest haha Al bij het horen van de 1e noten van de aaf en de sfeer die er vanaf het begin af aan zeer goed in zit, wist ik dat dit een knallende avond ging worden. Dat is het zeker geworden en dit keer kan ik het me nog wel allemaal duidelijk voor de geest halen. De sfeer zat er echt onwijs goed en je ziet zelden concertjes waarbij elk nummer gewoon echt onthaald wordt alsof het de laatste was!!! Ik denk dat iedereen vanaaf echt een topavond heeft gehad, ik iig zeer zeker wel!! Steve deed na elk nummer een kleine buiging naar het publiek. Ik denk dat wij, als gelukkige in de Tivoli, vanaaf een hele diepe buiging mogen maken voor Seasick Steve!!!!!! JJIIIAAAAAAAAAAAAAA
Next stop - The Pretty Reckless
Na 's middags nog even contact gehad te hebben met een vriend over het voorprogramma hadden we besloten om iets later te gaan. Na allebei Coco Jones geyoutubed te hebben, kwamen we er bij binnenkomst achter dat dit niet dat donkere, vrolijke en blije tienermeisje is die wij voor ogen hadden. Maar een jonge blanke vrouw die wel degelijk een lekker stemgeluid had. Dit is ook het enige wat ik eigenlijk kan zeggen, want heel veel meer dan 1 2 3 Scream en wat dankwoorden heb ik niet gehoord. Dat het 1 2 3 scream wel met een redelijk goede reactie door het publiek beantwoord werd, denk ik dat het wel een aardig voorprogramma was. De sfeer zat er in de bijna volle zaal al goed in! Ben zeker van plan haar cd in de toekomst te checken en na een bezoekje aan haar site, http://www.cocojonesmusic.com/, kwam ik er achter dat ze aardig aan de weg aan het timmeren is. Ze is in ieder geval de support act van nog 2 artiesten, Gellis Petersonen en Beth Hart. Na een drankje gehaald te hebben, voegen we ons bij een vriendin, vriend en zijn ouders. Het publiek bestaat toch eigenlijk voornamelijk uit jongere mensen en dat had ik ergens niet verwacht. Had het percentage ouderen toch wel iets hoger geschat, komt misschein wel omdat hij de best verkopende artiest van LL 2011 was. Wordt het iig geen avond waarbij er ouderen voor mijn neus komen staan ;)
Na niet al te lang gewacht te hoeven hebben, betreedt Seasick Steve onder luid applaus en gefluit het podium. Hij begint gelijk te spelen en het zeer enthousiaste publiek zit er gelijk lekker in. Wat een heerlijk lekker swingend begin, ik wordt er helemaal vrolijk van. Onderuit zittend op een stoel, lijkt het wel alsof hij zo van een veranda is afgeplukt. Karakteristiek stampend met zijn voet en zijn hoofd bewegend wordt het tempo van het nummer langzaamaan opgeschroefd en wordt er naar het einde van het 1e nummer gewerkt. Na de laatste de noot lijkt het wel alsof het al het laatste nummer van de avond is. Het publiek gaat uit zijn dak! Gefluit, geklap, gejoel en hier en daar al een Ji-aaaaaatje. Tijdens dit gejoel is inmiddels de drummer ook op het podium verschenen en heeft plaats genomen achter zijn drumstel. De drummer, ook zo'n oude rot, vond ik met zijn lange grijze baard en haren trouwens wel wat van Sauroman van LOTR weghebben haha Na dit applaus met een buigingetje en een simpel "Yep" in ontvangst hebbende genomen is Steve er weer bij gaan zitten. De drummer tovert een fles wijn tevoorschijn en die wordt uiteraard gedeeld. Het publiek vind het prachtig, waarna ze weer rustig verder gaan waarmee ze begonnen zijn, heerlijke blues spelen. Aan het eind van het derde nummer is Steve erbij gaan staan en entertained, onder handgeklap van het publiek, de zaal. Het publiek vind dit prachtig na dit nummer lijkt het weer alsof het publiek reageert alsof dit het laatste nummer was, Super!
Onder een hoop gefluit trekt Steve zijn bloes uit en is er inmiddels weer bij gaan zitten. Bij beantwoordt al dit gefluit met een weer een simpel "What" in de microfoon. Er is inmiddels iemand naast hem komen zitten en deze jongeman doet het volgende nummer mee met sambaballen en zang. Dit is overigens dezelfde jongeman die Steve na elke nummer een van zijn andere gitaren aanreikt. Steve houd bij sommige nummers een verhaaltje over het nummer wat hij gaat spelen. Hij heeft immers genoeg meegemaakt en ik vind dat persoonlijk wel prettig. Niet iedereen in de zaal deelde in t begin die mening. Terwijl de zaal bijna helemaal stil is, blijf je wat geroezemoes horen, wat Steve kennelijk ook erg irriteerd. "Shut the fuck up, I´m trying to tell something serious!" Dit zal niet de enige keer zijn dat Steve een aantal mensen in de zaal even op hun plek zet. Na enige uitleg over de lastige positie van de maar 3 snaren op zijn gitaar en een grapje gemaakt t hebben is het tijd om een sexy lady uit het publiek te halen voor een lovesong. Dit is iets wat hij op Lowlands ook gedaan heeft. Niet dat ik me dat voor de geest kan halen, maar thank god there is youtube. Het koste hem niet al teveel moeite om een gewillig meisje uit het publiek te vissen en dat vond hij kennelijk ook. "That was easy". Marie was de gelukkige en aan het eind van de lovesong had hij nog een kleine verrassing voor haar. Na een dikke knuffel en zijn nieuwe dvd en best off cd in ontvangst genomen te hebben, verlaat Marie het podium met een dikke smile van oor tot oor! De moeder van de vriend met wie ik was had overigens ook wel heel graag op het podium gezeten.
Steve krijgt een van zijn apartere gitaren aangereikt. Het is een gitaar gemaakt van een sigarendoosje tijdens de uitleg van zijn gitaar blijft er tog wat geroezemoes in de zaal klinken. "Did you pay to talk to your friends. I don't care, you´re the ones that paid money for the tickets. You would be stupid to talk" En terwijl hij uitleg gaat geven over zijn enige `rustige` nummer van de avond hoor je al wat ssssttt geluiden in de zaal, maar toch blijf je geroezemoes horen waarop Steve ineens geïrriteerd uit zijn stoel komt en zegt: "Shall I come out and slap you!!" Waarop je ook wat geïrriteerde reacties uit het publiek hoort, zoals Bek houden en SSSTTTT!!! Dit was de laatste keer dat het publiek op zijn plek gezet werd! Dit deed overigens helemaal niets af aan de hele sfeer van de avond! Die zat er van het begin tot het eind geweldig in!!! Dat hij een aantal optredens in Duitsland af moest zeggen, omdat de optredens in nederland eerder geboekt waren, was natuurlijk ook wel iets wat het Nederlandse publiek kon waarderen. Na weer een fantastisch nummer, gespeeld op een gitaar bestaande op 2 wheelcaps en een bezemsteel verlaat Steve onder een indrukwekkend applaus, gefluit en een heleboel jiihaaaaaaaa na een uurtje kortstondig het podium om al vrij snel terug te keren voor nog een paar nummers! Na een Singalong song, oftewel een song waarbij het publiek mee mag zingen en dit ook uitstekend doet, staat Steve even stil bij hoe het allemaal begon. Hoe hij via een gast in engeland bij de Jools Holland Show, waar hij nog nooit van gehoord had, uitkwam. Mooi en komisch verhaal over de gitaar die hij persee van de producers moest gebruiken. Volgens Steve the worst gitar ever!!. Sherman, de gast van wie hij de gitaar voor te veel geld gekocht had, had gezegd dat de gitaar Haunted was. Het publiek kan dit allemaal wel waarderen en als Steve vraagt of ze de short of the long story over zijn verleden willen horen, wordt dit uiteraard beantwoordt met the long story, "I thought so" Al pingelend begint hij over zijn stiefvader en hoe hij tot het punt kwam om weg te lopen.... geen leuk verhaal, maar hij vertelt het wel op een komische manier. "I ended with playing for spare change and now I'm playing for your spare change" We gaan richting het einde van het concert, wat voor mij nog wel langer had mogen duren, spreekt Steve nog zijn grote waardering uit over Coco Jones. Het voorprogramma dat hij zelf heeft gevraagd en dat hem tijdens zijn 5 nederlandse optredens zal begeleiden. Coco wordt ook weer door hem op het podium geroepen en samen gaan beginnen aan het laatste nummer van de avond! Na een fantastisch sluitstuk verlaten ze in een omgekeerde polonaise het podium. Het publiek gaat voor de laatste keer compleet uit zijn dak!!!
Wat kunnen we terugkijken op een geweldige avond!! Zeker na het einde van het concert, baalde ik er wel van dat ik het voorpramma gemist heb, maar die ga ik zeker nog checken. Maar wat was Steve goed zeg, wat een held haha het gemak waarmee hij alle nummers speelt, zo lekker onderuit zittend in zijn stoel! het lijkt hem en zijn drummer echt helemaal niets uit te maken en geen moeite te kosten. Want ook de drummer heeft bijgedragen aan de zeer geslaagde avond. Steve met gewoon zijn hele voorkomen en de drummer met zijn soms wat Animal-achtige drumstijl zijn een genot om naar te kijken. Je komt zo af en toe van die artiesten waar je alleen maar geboeid naar kan kijken. Ik heb dat zelf bijvoorbeeld gehad bij de 1e keer dat ik de Gaslampkiller zag! Zelfs als je niet van de muziek houd, heb je een leuk optreden gezien!! Ook zo'n podiumbeest haha Al bij het horen van de 1e noten van de aaf en de sfeer die er vanaf het begin af aan zeer goed in zit, wist ik dat dit een knallende avond ging worden. Dat is het zeker geworden en dit keer kan ik het me nog wel allemaal duidelijk voor de geest halen. De sfeer zat er echt onwijs goed en je ziet zelden concertjes waarbij elk nummer gewoon echt onthaald wordt alsof het de laatste was!!! Ik denk dat iedereen vanaaf echt een topavond heeft gehad, ik iig zeer zeker wel!! Steve deed na elk nummer een kleine buiging naar het publiek. Ik denk dat wij, als gelukkige in de Tivoli, vanaaf een hele diepe buiging mogen maken voor Seasick Steve!!!!!! JJIIIAAAAAAAAAAAAAA
Next stop - The Pretty Reckless
dinsdag 8 november 2011
Zaterdag 05-11-2011 Tivoli de Helling; Jenny Lane
Toen ik zag dat Jenny Lane weer met een nieuwe theatertour door het land zou gaan, moest ik gelijk even terug denken aan een zeer geslaagd avondje in 2010. Jenny tourde door het land met haar 1e eigen clubtour 'Monsters on Tour' en ook toen heb ik haar al met een bezoekje vereerd in een kleinere zaal van de Paradiso. Een hele leuke avond met een hele leuke, energieke en gekke Jenny. Haar nieuwe cd 'Life is like a choxx of bogglets' waamee ze een iets andere muziekale weg inslaat, had ik toen bij het aanschaffen van het kaartje nog helemaal niet gehoord. Maar op basis van haar 1e cd en haar optreden in Paradiso, wist ik al dat ik geen spijt ging krijgen van beslissing. Ik had op de blog, http://www.howartareyou.blogspot.com/, al een cd recensie van een vriend gelezen, maar de enige keer dat ik haar cd hoorde was bij het opbouwen van een supriseparty van een goede vriend. Klonk weer errug lekker en kon niet wachten op de 5e van november!
Voor het concert eerst gezellig uiteten geweest met een aantal vrienden bij Blauw, zeker een aanrader voor liefhebbers van Indisch eten, op de Springweg. Met een zeer gevulde buik, pppfffff , kwam we rond de klok van 20:45 bij de Helling aan. Bij binnenkomst hoorde ik nog net het voorprogramma het publiek en haar band bedanken en iedereen een fijne avond bij Jenny Lane wensen. Ik had van te voren niet gechecked wie er in het voorprogramma stond en na het even nagevraagd te hebben, kwam ik er achter dat het Jelske Wilmer was. Nog nooit van gehoord en heb haar naderhand toch nog even op u tube gechecked en wat ik daar hoorde vond ik op zich wel lekker klinken. Maar vanavond was ik een keertje niet alleen.We waren uiteindelijk met een mannetje en vrouwtje of 9 en een aantal hadden haar wel gehoord. En die vonden haar ook wel jaaa.... uuuuhhh leuk, maar een beetje tetterend.. Ja kan het wel een beetje begrijpen, maar ga toch haar 1e cdtje Breeze maar ff checken. Toen we de zaal inliepen, ging het voorprogramma net van het podium en dit was voor mij even een mooi moment om te kijken in wat voor gezelschap ik vanaaf verkeerde. Het was vanaaf niet helemaal uitverkocht en mij verbaasde dat eigenlijk wel. Het was weer een gevarieerd publiek, maar wel met meer dames dan heren en een redelijk groot leeftijdsverschil. En doordat het vanaaf niet helemaal uitverkocht was, had iedereen net ff wat meer ruimte. En dat vond mijn vriend, die nu ook het hele optreden in de zaal kon bekijken ook wel, want het werd lang niet zo warm als bij een uitverkochte Helling!! Ondertussen zijn gordijnen voor het podium gesloten en is het wachten op wat komen gaat.
Na niet al te lang gewacht te hebben, werden de gordijnen rond de klok van 21:15 weer geopend. De 4 koppige band heeft hun plaats ingenomen en beginnen een computerspel achtig muziekje te produceren, lekker aanstekelijk deuntje. En onder begeleiding van dit aanstekelijke deuntje zie ik ineens wat door de lucht vliegen. Het blijken snoepjes te zijn en Jenny Lane heeft niet voor de gebruikelijk manier gekozen om het podium te betreden maar geheel op z’n Jenny’s zit ze bij iemand op z’n nek en wordt ze dwars door het publiek naar het podium gebracht. Met in haar ene hand een dienblad vol met snoep en met de andere strooit ze de snoepjes door de zaal! Een heerlijk onverwachts begin wat er zeker voor zorgt dat de sfeer er gelijk lekker inzit!! Bij het podium aangekomen beginnen ze gelijk aan t 1e nummer van de aaf en het publiek begint al lekker te swingen. Na het spelen van het nummer Special Delivery, wat met een goed applaus ontvangen wordt, is het voor Jenny tijd om het publiek welkom te heten en het een en ander te vertellen over haar oude cd, Monsters, en vooral ook over nieuwe, Life is like a choxx of Bogglets. Over hoeveel moeite het heeft gekost om tot de nieuwe cd gekomen te zijn, er maanden zijn doorgebracht in de batcave en haar met vele gespleten haarpunten tot gevolg. De avond zal bestaan uit nummers van haar nieuwe cd, maar ook nummers van haar oude. Daar ben ik zelf wel blij mee, want daar stonden toch ook een paar lekkere nummers op!! Wat ik van te voren ook nog niet wist, maar wat Jenny ook even vertelde was dat dit haar laatste optreden van de clubtour is! Grappig, vorige week bij Krystl was het haar eerste optreden van haar clubtour en nu sta ik Bij Jenny Lanes laatste.
Na haar gezellige babbel is het weer tijd voor muziek en bij het volgende nummer, Love Yourself, wordt al gelijk het publiek erbij betrokken. Op zulk soort momenten is het eigenlijk niet eens zo storend dat het niet helemaal uitverkocht is. De mensen die er nu zijn, zijn ook echt voor Jenny gekomen. Op een of andere manier heb je bij uitverkochte concerten toch ook vaak dat er deel van het publiek gekomen is, omdat de artiest gehyped is oid. Maar vandaag doet het publiek dus lekker mee en dit draagt zeker mee aan de sfeer en dit is ook niet de enige keer dat het publiek mee mag doen met de show. Na dit nummer is het moment daar om enkele nummers van haar oude cd te spelen en ook deze nummers worden met groot enthousiasme door het publiek ontvangen. Erg leuk om te zien hoe Jenny tijdens die nummers nog steeds zo energiek en prettig gestoord over het podium heen dartelt, net als bij de 1e keer dat ik haar zag. In dat opzicht is ze gelukkig geen steek verandert en dit hoort ook gewoon bij haar en geeft het hele optreden hiermee ook wel een eigen identiteit! Na o.a. Start a Fire, say say say en nog een aantal nummers vind Jenny ineens een zak chocola naast haar microfoon. “He dat is toevallig, een zak chocola’ En ze begint t een en ander uit te delen en tijdens het uitdelen begint ze aan de inleiding van het volgende nummer, Firework, cover van Katy Perry Tijdens de uitleg word het licht langzaam gedimd en komt Jenny in een spotlightje te staan. En tjeetje wat is dit een mooie versie, adembenemend en zeker kippenvelwaardig; Voor mij tenminste.. en als ik om me heen kijk zie ik wel verschillende andere mensen naar hun arm kijken, dus ben vast de enige niet!! Oi oi oi wat een heerlijke vertolking van iemands ander nummer!!!
Ondertussen is een verliefd stelletje pal voor onze neus komen staan en ja die zijn toch net ff te klef… Meer oog en tong voor elkaar, soo get a room! Op het podium is het de beurt voor de verschillende bandleden om hun solokunsten te vertonen en de jonge bandleden van Jenny blijken allemaal goed hun mannetje te staan!! Een voor een mogen ze hun kunsten laten zien. Eerst de drummer, die hem echt rockte!! Het publiek wordt lichtelijk gek, wat een solo! Maar ook de andere bandleden blijven niet achter en brengen de hoofden op hol van het publiek. Tijdens dit eerste rondje solo’s blijkt al hoe blij Jenny is met haar band en ze geniet zichtbaar van elke solo door heerlijk haar eigen ding te doen op het podium. Lekker swingen en expressief het ritme volgen met haar armen! Na wederom de stemming gepeild te hebben is het tijd voor iets wat ze nog niet eerder tijdens haar tour gedaan. Omdat het haar laatste optreden van haar tour is, gaat ze iets doen wat ze normaal alleen maar in de kleedkamer doet. Onderbegeleiding van leerlingen van Shirma Rouse, 2 dames en een heer, brengt ze a capella een nummer ten gehore! Geslaagde afwisseling tijdens een toch al erg vet concert!
Ondertussen is een verliefd stelletje pal voor onze neus komen staan en ja die zijn toch net ff te klef… Meer oog en tong voor elkaar, soo get a room! Op het podium is het de beurt voor de verschillende bandleden om hun solokunsten te vertonen en de jonge bandleden van Jenny blijken allemaal goed hun mannetje te staan!! Een voor een mogen ze hun kunsten laten zien. Eerst de drummer, die hem echt rockte!! Het publiek wordt lichtelijk gek, wat een solo! Maar ook de andere bandleden blijven niet achter en brengen de hoofden op hol van het publiek. Tijdens dit eerste rondje solo’s blijkt al hoe blij Jenny is met haar band en ze geniet zichtbaar van elke solo door heerlijk haar eigen ding te doen op het podium. Lekker swingen en expressief het ritme volgen met haar armen! Na wederom de stemming gepeild te hebben is het tijd voor iets wat ze nog niet eerder tijdens haar tour gedaan. Omdat het haar laatste optreden van haar tour is, gaat ze iets doen wat ze normaal alleen maar in de kleedkamer doet. Onderbegeleiding van leerlingen van Shirma Rouse, 2 dames en een heer, brengt ze a capella een nummer ten gehore! Geslaagde afwisseling tijdens een toch al erg vet concert!
De avond gaat gestaag voorbij en langzaam aan gaan we richting het einde van de show. Jenny heeft inmiddels een zonnebril, met haar naam erop, uit het publiek gekregen en met die bril op is het tijd om de band nu echt voor te stellen! Ze hebben stuk voor stuk al een welverdiende solo gekregen, maar ook nu krijgen ze de kans om individueel nog een applaus in ontvangst te nemen en nog een lekker potje te jammen. Hier valt zeker bij op hoeveel respect Jenny voor haar band heeft, want ze geeft elk bandlid een ruime introductie en tijdens iedereen z’n moment, neemt ze ook echt even een stap terug. Elk bandlid staat echt zelf even in het middelpunt van de belangstelling en ze genieten er stuk voor stuk van!! Laten we maar hopen dat de band Jenny nog lang blijft vergezellen, want ze zijn zeer goed op elkaar ingespeeld!!! Maar ook ene Rick uit het publiek krijgt een applausje en ze wil ook zeker even stilstaan bij het Han! Dat is de fotograaf die al 27 x bij haar optredens is geweest om foto’s te maken!!
Nadat nog 1 keer het publiek door Jenny bij het optreden was betrokken, volgde er een memorabele toegift. Na eerst nog een nummer van haar 1e cd gedaan te hebben, waarbij Jenny toentertijd het hele nummer op de plaats rennend ter gehore bracht. En ze daarna ook nog even laat zien over rap talenten te beschikken, komt voor mij persoonlijk toch wel het mooiste moment van de avond. Jenny gaat haar nieuwe single, For love, laten horen. En tijdens het introduceren hoor ik om mij heen alweer wat mensen ssstttt roepen. Dat heb ik de laatste concertjes al vaker gehoord en het lijkt ook elke keer te werken. Maar eerlijk gezegd denk ik wel dat de mensen die niet stil waren wel stil gingen worden van wat ze nu gaan horen. Want terwijl iedereen naar de prachtige stem van Jenny staat te luisteren, wordt ze ineens bijgestaan door de leerlingen van het Shirma Rouse!! Niet vanaf het podium, maar vanuit het publiek!! Dit zorgde voor een nog groter kippenvelmoment dan dat het al was!! Vanuit het niets, geheel onverwachts, koorgezang vanuit het publiek; Magisch moment, geen andere woorden van, Sprakeloos eigenlijk!! En wederom zie ik om mij alleen maar mensen totaal gegrepen door het moment naar het podium staren. En het moet wel dat daar nog meer mensen met kippenvel hebben gestaan. Ik denk dat we allemaal blij mogen zijn dat Jenny een aantal jaar geleden besloten heeft om een solo carriere te beginnen. Het niet te laten bij achtergrondzangeres van Anouk en nummers voor andere te schrijven, want wat een show heeft ze weer neergezet! Als ik ooit weer de kans krijg om haar te zien, twijfel ik geen moment! Een gegarandeerd geslaagde avond!! En ik denk dat het meisje dat niet helemaal 100% is dat ook zeker vond; Zichtbaar genietend heeft ze als een volleerd drummer alle nummers mee gedrumd!!
Next stop - Seasick Steve
Abonneren op:
Posts (Atom)