Ik kwam voor het eerst met Joan as Policewoman in aanraking toen ik vorig jaar de agenda van Paradiso aan het doorspitten was voor artiestjes die ik nog niet kon. Ik doe dat best wel vaak en na een tijdje kan ik wel aardig inschatten wat voor artiest of bandje er achter de naam schuil gaat. Het youtube-filmpje wat bij haar concert stond was het liedje "The Magic" en klonk wel lekker en was ook eigenlijk wel het soort muziek wat ik bij de naam verwachtte. Haar concertje toen aan mij voorbij laten gaan, maar wel haar nieuwste cd, "The deep fields", even gechecked. Voordat Joan Wasser solo ging was ze enige tijd violiste van de, voor mij onbekende, band The Dambuilders. In 2000 besloot de singer-songwriter meer en meer solo op te gaan treden en dat is een goede stap geweest. Na in 2006 al haar 1e album, "Real Life" uitgebracht te hebben, heeft ze al een keer door Europa getourd en o.a. Pukkelpop en Lowlands al aangedaan. In 2008 kwam haar 2e cd uit, "To Survive". Deze 2 cd's heb ik overigens niet geluisterd, dus kan niet bepalen of ze kwa stijl een andere weg is ingeslagen. Op Lowlands 2011 had ik de kans om haar te bekijken, maar deze helaas gemist. Dus er was totaal geen twijfel toen ik haar op de Tivoli agenda zag verschijnen. Daar ga ik heen!!
Geparkeerd bij La Vie, omdat ik nog even mijn volle spaarkaart van de Dikke Koffie wilde verzilveren, kwam ik erachter dat ik bijna naar de verkeerde Tivoli was gegaan! Gelukkig ben ik zo'n ticketcheckgek en kwam er dus nog op tijd achter dat ik naar de Oude Gracht moest en niet naar de Helling!! ppffffff Anders had ik tog zeker het voorprogramma, Peggy Sue gemist. Na een kleine wandeling langs de Oude Gracht stuit ik dit keer niet een een lange rij tieners bij de Tivoli. Het is vanaaf dan ook niet uitverkocht en ik had ook niet zo'n hysterische bende als gisteren verwacht. De zaal inkomend begint net Peggy Sue het publiek op te warmen. Peggy Sue is een 3 koppige band, waarvan de 2 dames allebei zingen en gitaar bespelen. Ze worden gecomplimenteerd door een mannelijke drummer. Even een drankie gehaald te hebben loop ik weer naar mijn vaste stekkie. Mijn oog valt gelijk op een opvallend affiche:"sshhhttt STILTE AUB! Ja inderdaad. Praten tijdens concerten is niet alleen erg hinderlijk voor de optredende artiest, maar ook voor alle andere mensen die een kaartje voor dit concert hebben gekocht. Wil je toch even praten? Dat kan in de foyer of rookruimte!" Te vet en gewoon terecht, want ik kan me soms ook wel eens ergeren aan gepraat tijdens een concertje. Peggy Sue eindigt net met het 2e nummer en dit wordt met een eerst wat aarzelend, maar uiteindelijk toch wel aardig applausje beloond. Na nog een aantal nummertjes geluisterd te hebben, weet ik nog niet precies wat ik ervan vind. De drummer is iig wel mijn maat, want die zit lekkere melodietjes te drummen. Doordat allebei de dames zingen en soms ook tegelijk is wel een samenstelling die je niet zo heel vaak tegenkomt. Het ene nummer klinkt net ff iets lekkerder dan het andere, maar dat komt vooral omdat ik 1 van de 2 dames gewoon een lekkerder stemgeluid vind hebben. Na een nummertje of 8 van hun nieuwste, Acrobats, en ook enkele van hun 1e, Fossils and Other Phantoms, cd's gespeeld te hebben, verlaten ze onder een redelijk goed applaus en wat gefluit na een ruim half uurtje het podium.
Het was op zich wel een leuk voorprammaatje en ze hebben in ieder geval gedaan wat ze moesten doen. Het publiek opwarmen en dat was aan de reactie van het publiek gezien aardig gelukt. De zaal is inmiddels aardig vol gelopen, maar dit komt vooral omdat het balkon boven nog niet open is. Daar komt snel verandering in, want er wordt toch besloten om het balkon open te gooien. Gelukkig, want ondanks dat het niet uitverkocht is, zijn er wel veel mensen op Joan as Policewoman afgekomen. Mijn vaste stekkie bevindt zich precies naast de trap naar boven, dus ik neem even een paar stappies terug. Erg veel mensen haasten zich naar boven om de mooiste plekkies aan de railing te bemachtigen. Het publiek bestaat vanavond voor het grootste gedeelte uit mensen van 25 tot een jaartje 40. Wat wel leuk is om te zien, is dat er ook best wel veel ouders zijn die hun kinderen hebben meegenomen. Is iets wat ik later ook best zou kunnen doen. Doordat best wat mensen naar het balkon zijn verhuisd, hebben de mensen beneden gewoon lekker de ruimte. Prima en een kleinere kans dat er precies iemand voor mijn neus komt staan. Ondertussen zijn alle spullen voor Joan as Policewoman klaargezet en wat wel opvallend is, is dat Joan zelf nog even alles aan het goedzetten is. Vooral haar keyboard wordt nog even wat verplaatst en als alles goed staat, begint het wachten op Joan.
Rond half tien, als de lichten inmiddels al een enkele minuut gedimd zijn, worden de 2 bandleden en Joan onder een luid applaus onthaald. Terwijl de band hun plaatsen innemen en nog een beetje finetunen, hoor je al gelijk een beetje ssshhhhttttt door de zaal. De nieuwe sshhhttt stilte aub! affiche hebben wel gelijk hun uitwerking! Het eerste nummer van vanaaf is "Flash" en wat gelijk vanaf het begin opvalt is hoe Joan zich in de muziek inleeft en al een beetje in haar eigen wereld lijkt te zitten. Doordat haar muziek tog wel wat "zweverig" klinkt, hangt er een lekker onspannen en relaxed sfeertje in de zaal. Het 1e nummer wordt goed ontvangen door het publiek. Je kan aan reactie van het publiek zien, dat het mensen zijn die echt voor de muziek gekomen zijn. Na weer wat kleine aanpassingen aan de gitaar gaan ze gelijk door met volgende ontspannen nummer. Een lekker begin van de avond! Waar de Joan de 1e 2 nummers een gitaar hanteert, wordt er voor het volgende nummer plaatsgenomen achter haar keyboard. 1 van de andere bandleden zit trouwens achter een drumstel, maar het andere bandlid zit acher een drietal keyboards. 2 Boven elkaar en er nog eentje naast. Wel grappig, want dit zie je toch ook niet zo heel vaak. Een 1e momentje voor Joan om de stemming even te peilen en die zit er goed in! Onder begeleiding van een orgel leeft Joan zich weer heerlijk in en dat is erg mooi om te zien. Joan is een vrouw van weinig woorden tussen de meest van haar nummers. Na weer een "Thank you." en wat aanpassingen wordt er door het dimmen van het licht en een zweverig intro begonnen aan "Run for love". Waar gisteren je beeld bijna blokkeert werd door 50 mobiele telefoons, zie je vandaag maar sporadisch iemand filmen. Generatieverschil misschien, maar het kan ook zomaar zijn dat iedereen, net als Joan zelf, aardig in de muziek op ging. Na weer een zeer goede reactie van het publiek, een "Thank you" wordt er gelijk doorgegaan met "The Magic". Voor mij is dit het 1e nummer wat ik van haar hoorde en waardoor ik nieuwsgierig werd naar haar cd. En aan de reactie van het publiek aan het begin van het nummer is ook wel te zien dat dit verreweg haar bekendste nummer is. Dit nummer wordt dan ook met straatlengte de beste response door het publiek ontvangen!! "Thank you! Nice!!"
Na weer van instrument gewisseld te hebben, begint Joan iets meer te vertellen over de nummers die ze zingt. Op dat moment blijkt dat de nieuwe sshhhttt stilte aub! affiches al wat aan effectiviteit afnemen. Na hier en daar een sshhtttt-tje wordt t uiteindelijk wel redelijk stil, maar nooit helemaal. Toch jammer!! Het volgende nummer is "Stair into the sun" wat staat op een EP uit 2004 heeft gestaan. Altijd leuk als er iets gespeeld wordt wat helemaal niemand heeft gehoord. Dit wordt ook door de rest van het publiek ook wel gewaardeerd. Na nog een aantal nummers gespeeld te hebben, waaronder "Kiss the specifics" en "Human Condition" gaan we langzaam aan naar het einde van de show en neemt uitgebreid de tijd om echt iedereen te bedanken. Van de mensen van het geluid tot Lucie die verantwoordelijk is voor de cover van hun cd en de ontwerpen van de T-shirts. En uiteraard vergeet ze haar overige 2 bandleden niet: "The hurricabe" Parker op Drums en Tod "The professor", die met hun muziek, in combinatie met de stem van Joan, toch echt een heel mooi avondje voor ons hebben neergezet. Dat ze sommige nummers van hun cd anders ten gehore brachten heeft niets afgedaan aan de nummers. Sterker nog: ik denk dat de versies die ze vanaaf lieten horen de zaal misschien nog wel meer in vervoering hebben gebracht. Onder luid applaus en gefluit en het publiek nogmaals bedankt te hebben voor de geweldigde support van vanaaf verlaat ze het podium. Om vervolgens na een dikke minuut alweer ten tonele te verschijnen om nog een paar nummers te spelen. Ik heb inmiddels al mijn jas gehaald en sta vlakbij de uitgang voor de laatste nummers van een relaxt en geslaagd concert. Een beetje jammer dat de laatste nummers die ze speelden allemaal vrij rustige nummers waren. Had wat mij betreft nog wel even een knaller tussen mogen zitten, maar dit doet zeker niets af aan het hele optreden! Maar wat nog jammerder was dat het aan het eind wel leek alsof de nieuwe affiches er vanaaf helemaal niet hingen. Weer een boel ge-sshhhttt door de zaal en de laatste nummers werden gespeeld. Ondertussen heb ik de klapdeur al opengehouden voor de DJ voor Pop O Matic, wat om 23:00 begint, opengehouden. En rond de klok van bijna elven komt er een einde aan een mooie avond.
Ja, ik kan zeker terug kijken op een mooie aaf!! Een aaf waar de combinatie van Joans stem, hun band en ook zeker het licht op verschillende momenten voor een hele aangename en ontspannen sfeer hebben gezorgd. Zo zie je maar weer dat een goede lichtshow ook zeker bijdraagt aan de nummers die gespeeld worden. Het inlevingsgevoel van Joan bij echt elke nummer is echt geweldig om te zien. Ben ergens wel blij dat ik ze op LL gemist heb afgelopen, want ik denk niet dat ze daar hetzelfde intieme en relaxtje hadden kunnen creeeren als vanavond in de Tivoli. Ga hun cd zeker nog op mijn phone laten staan de komende tijd en na vanaaf ook zeker meer waarderen door wat ik hier heb ervaren!
Next stop - Songbird Festival, maar wie o wie.... dat zeg ik nog even nie
Geen opmerkingen:
Een reactie posten