Als we rond de klok van 21:10 bij de Melkweg aankomen, sluiten we aan in een zeer kleine rij. Ben wel eens bij de Melkweg aangesloten in een rij van dik 100 meter, maar dat is vanaaf gelukkig niet het geval. Ook al verraad een grote berg MacDonalds zakken wel dat er waarschijnlijk al vroeg een horde tienermeisjes voor de deur heeft gestaan. Ook binnen duurt het niet lang voordat we onze jassen hebben weg gehangen en om 21:15 sluiten we achter aan in een al zo goed volgelopen zaal. Een plekkie rechts van de bar, waar zich ook een trap naar het balkon bevindt. Ik ga niet heel vaak naar de Melkweg, is tog vaak Paradiso, laatste concertje was... ppfffff All Time Low miss.. of miss tog nog wat daarna. Een echt vaste stek heb ik hier eigenlijk niet. We hebben zicht op het podium, lekker de ruimte en dicht bij de bar dus we blijven hier maar staan. Gelijk een mooi moment om het toegestroomde publiek van vanaaf eens nader te bekijken. Ondanks de grote berg MacD bij de ingang zie ik tog over het algemeen mensen tussen de leeftijd van 20 - 35. Het eerste voorprogramma, Nina Nesbith, hebben we gemist, maar van Passenger kunnen we nog wel een aantal nummertjes meepakken. Wat eigenlijk, na zijn eigenaardige aparte stem, gelijk opvalt is hoe opgepept het publiek is en hoe goed de sfeer er al inzit. Op de vraag of hij dan ook ngo een keertje terug moet komen, wordt dan ook zeer enthousiast gereageerd! Het gefluit, gewoehoe en geschreeuw is niet van de lucht. En vriendin die mee is, vind hem wel wat weghebben van een kruising tussen James Blunt en Guus Meeuwis, voeg ik dan nog een vleugje folk aan toe en dan ben je er wel denk ik. Ga hem zeker nog wel ff checken, want het geen wat ik nog van hem hoor, heeft mijn interesse zeker aangewakkerd. Vol overgave bespeelt hij zijn gitaar en gaat hij lekker te keer door de microfoon. De interactie en de bereidwilligheid van het publiek is ook wel iets wat al gelijk erg opvalt. "Thank u so much!! Cheers" klinkt er om iets over half 10 door de zaal. Ben ergens wel blij dat we maar 2 nummers van hem hebben gezien. Het was zeker niet slecht, eigenlijk best wel goed. Lekkere melodietjes, lekker uptempo, ja dat zat allemaal wel goed. Maar ik vond de interactie enzo eigenlijk wle een beetje to much. Publiek al mee laten zingen en zo bij het optreden betrekken vind ik zelf meer iets voor de hoofact van de aaf. Maar eerlijk is eerlijk moet ik wel bekennen dat hij zeker wel aan de verwachtingen van een goed voorprogramma voldoet; De sfeer zit er echt al opperbest in!! Na nog een laatste applaus verlaat hij dan eindelijk het podium. " U were f***ing incredible!"
Tijdens het wachten op Edje wordt als 1e nummer het nummer "Skinny Love" van Birdy gedraaid en ik besluit toch maar even om een stukje de trap op te lopen om een beter overzicht van de zaal te verkrijgen. Ik hoor tch echt heel veel tienerstemmetjes meezingen en eenmaal boven aangekomen zie ik waar de alle verantwoordelijk van de berg MacD voor de deur zich verstopt hebben. De voorste helft van de zaal blijkt uit jongere meisje te bestaan en ik moet mijn leeftijdsgrens van vanaaf tog even bestellen naar hhmmm 16. Als de techneuten van de Melkweg het geluid even wegdraait, blijft de tekst gewoon doorgaan. Na nog een paar nummertjes duurt het de "MacD-generatie" allemaal net ff te lang en ze beginnen Ed's naam te scanderen. De inspanningen worden eigenlijk al vrij snel beloond, want een kwartier na het vertrek van Passenger worden de muziek en de lichten al volledig gedoofd!
Onder luid applaus en gefluit van het dol enthousiaste publiek betreedt Ed met een gitaar zijn plaats te midden van het podium in, omringt door de opgestelde verlichting een achter hem een pyramide van beeldschermen. Terwijl het publiek zo goed als helemaal stil wordt, begint Edje aan zijn 1e nummer van de avond, "Give Me Love" en de eerste indruk van zijn stem live klinkt erg goed. Het publiek laat zich tijdens dit nummer ook al gelijk horen, al is het wel vooral het voorste gedeelte van de zaal die al gelijk vanaf nummertje 1 meezingt. Deze lekkere ontspannen opener wordt begeleidt door blauwe lichtstralen die van scherm naar scherm schieten en Edje is een een rood licht gezet. Het 1e nummer wordt langzaam naar een climax gebracht en het publiek geniet al met volle teugen, de sfeer zit er vanaf het eerste moment goed in. De zaal ontploft dan ook bijna als Edje "A'dam How're u doing?" en hij vraagt voor de 1e keer of het publiek hem bij wil staan bij de rest van het nummer. De zaal wordt gelijk al in 2-n gedeeld en links en rechts krijgen dezelfde opdracht, alleen in verschillende toonhoogtes. Het belangrijkste is dat de zaal gewoon door blijft gaan, ongeacht wat Edje doet of zingt. Het publiek geeft er grotendeels gehoor aan en lijkt dit ook vol te houden. Edje begint er doorheen te zingen en krijgt, het nog steeds 1e nummer van de aaf, nog een echt slotaccoordje. Het klinkt wel leuk en de inspanningen en handgeklap van het publiek worden beloond door een hartje boven Eds hoofd, gevormd met zijn duimen en wijsvingers. Als het nummer dan eindelijk echt ten einde is gebracht, ontploft de zaal helemaal voor een 1e keer! Persoonlijk vond ik dit 1e nummer wel wat lang, we zijn immers een krap kwartiertje verder en als het publiek bij lek nummer zo betrokken wordt, kan het wle eens een latertje worden vanaaf. We gaan het beleven, maar gezien het 1e nr, zal de zaal Ed nog vaak bij mogen staan bij zijn nummers. Het vanavond zijn allerlaatste optreden van zijn tour. "Your job is to be entertained and it's my job to entertain u!!" En in sneltreinvaart, zoals hij dta ook in sommige van zijn nummers kan doen, knalt hij even de regels en wat precies de bedoeling van de aaf is eruit om af te sluiten met: "We've an agreement??" Aan de reactie van de zaal te horen, denk ik dat het laatste wel het geval is.
Na deze spraakwaterval is het weer tijd voor waar iedereen tog voor gekomen is; Muziek. Aan het begin van het volgende nummer neemt hij plaats achter een 2 microfoon en begint te beatboxen. Via deze microfoon neemt hij een loopje op van wat hij net gebeatboxd heeft en draait weer naar de andere microfoon. Als zijn loopje loopt, begint hij lekker ritmisch mee te spelen op zijn gitaar. Een zeer enthousiaste reactie van het publiek volgt als ze er het nummer "Grade 8" in herkennen, een iets meer uptempo nummer van zijn album. Het goede sfeertje wordt kracht bijgezet door rood geel licht over het podium en op de videoschermen, achter hem, worden beelden van een clip vertoond. Het publiek begint uit zich zelf mee te klappen en als de snelheid van de tekst langzaam steeds meer opgevoerd wordt, wordt het publiek ook steeds enthousiaster, zeg maar gewoon lichtelijk gek. Ed peilt na dit nummer de stemming nog maar eens, maar zelfs een blind/dove voelt nog wel aan dat die er goed in zit. na een kleine introductie en een "If u know this song, sing along!! If not, just pretend!" wordt "U.N.I." ingezet. In het begin kan het publiek hem nog wel bijhouden kwa zang, maar als we bij het 2e couplet beland zijn, haakt bijna iedereen wel af. Op zijn CD gaat het snel, maar live doet hij er kennelijk nog een schepje boven op en hij knalt de tekst er razendsnel uit!! Is het rap of is het heel snel zingen.. Ik weet het niet, maar het klinkt wel erg goed en ook goed verstaanbaar! De delen van het nummer die wel mee te zingen zijn, worden dan ook uit volle borst mee gezongen door vooral het voorste gedeelte van de zaal. Het volgende nummer is een ouder nummer, wat hij vroeger altijd ten gehore bracht met een koor. Aangezien er vanaaf geen koor aanwezig, behalve de zaal, mogen die dus voor koor spelen. Na weer uitgelegd te hebben wat precies de bedoeling is, eindigt hij weer met "We've an agreement??" Na nog een "Can I hear a hell yeah??" en "Can I hear an hallalua??" mag het publiek een loopje inzingen en als alles naar Eds zin is, wordt er eindelijk begonnen met het nummer. Het nummer ligt aardig in nlijn met de muziek die op zijn cd staat en het feit dat het publiek op hun eigen ingezongen loopje meezingt is ook wel leuk, maar het was tog wel weer allemaal een beetje langdradig. Gaanderweg ebt de zang van het publiek tog wel een beetje weg, gelukkgi is er nog hun loopje ;), maar laten zeker wel weer van zich horen als er aan het eind van het nummer geklapt dient te worden.
Na een aantal nummers van zijn eigen cd is het tijd voor een 1e cover de aaf, een acapella versie van een nummer van Jamie Woon. Ben wel bekend met Jamies muziek, heb hem ook live meegemaakt tijdens Pitch Festival, dus dat beloofd een lekker ontspannen nummertje te worden. Na enkele "Ssshhhttt" geluiden daalt het volume van de zaal tot bijna een nulpunt. Een lege beker hoor je verderop in de zaal over de grond rollen. Onder een heel vaag een zweverig blauw licht wordt een een zeer ontspannen sfeertje op het podium gecreeerd en de stem van Ed leent zich ook wel erg goed voor het nummer. Niet alleen ik kan doit waarderen want aan het einde klinkt er een gigantisch applaus! Erg vet nummer!! Ook bij het volgende nummer klinken er eerst een aantal "Ssshhhttt" geluiden door de zaal. Het nummer "Small Bump" gaat over een vriend die zijn kindje veels te vroeg verloor. Ook als hij aan het nummer hoor je nog steeds mensen andere mensen corrigeren dat ze stil moeten zijn. Als eindelijk iedereen er gehoor aan geeft en het steeds stiller en stiller wordt in de zaal heerst er een intiem sfeertje bij dit tog wel gevoelige nummer. Wederom een goed optreden en een dito response. Tijdens de intro van het volgende nummer, een cover van een bandje die Ed heel goed vind, komt er ineens een niet helemaal goed worden tiener voorbij, ondersteund door 2 tienermeisjes. Zeker niet genoeg MacD gegeten denk ik bij mezelf. De cover die hij ten gehore brengt is wel echt en lekker nummer en baal wel een beetje dat we niet helemaal mee hebben gekregen van welk bandje het orgineel is. Voor het volgende nummer probeert Ed een festival sfeertje te creeeren. hij vertelt dat hij vroeger ook veel naar festivals is geweest en het is tijd voor "Hug a stranger. Keep an arm around the person next to u, get your sweat in them and sing if u know this song!!" Vooral het voorste gedeelte van de zaal laat weer horen dat ook de tekst van "This" in hun koppies zitten, want er wordt weer lekker meegezongen. Voor de mensen met wie ik ben, is het allemaal wel een beetje te veel van t goede, maar de sfeer is nog steeds opperbest.
Eindelijk eens geen ellelange introductie voor de volgende nummers en "It's time to get funky" en na nog een gezamelijke "oww hell yeah" wordt "Drunk" ingezet. Het knalt vanaf het begin af aan en er wordt weer lekker meegezongen. Het optreden wordt belicht met eerst groen spotje waar later ook groen zich mee gaat bemoeien. Op het scherm zie je om de titel van het nummer een paar oldskool snake slangen over de schermen bewegen. Na dit heerlijke nummer wordt er gelijk doorgegaan met het volgende nummer "The City". Even een klein sprongetje maken ;) na nog een aantal nummers, waarbij Ed ook weer het publiek bij heeft betrokken wordt het voorprogramma "Passeneger" uitgebreid bedankt. Ed heeft met Passenger down under getourd en Passenger heeft Ed bijgestaan op zijn tour. Passenger wordt weer op het podium geroepen en ze spelen samen nog 2 nummers, waarvan o.a. het nummer "Caravan" wat van Passenger is. Dat nummer klinkt tog ook wel weer errug lekker en mijn nieuwsgierigheid is naar hem is weer een beetje gegroeid. Ondertussen klieken er om ons heen al wat ongeduldig worden ouders van de MacD generatie samen. "Givone it up for Passenger" en onder een luid applaus verlaat Passenger het podium weer. "I've some bad news... and some goed news. The bad news is that this is the last song. The good news is that I'll leave the podium, you'll all clap and I come back to the stage."
Zou dan eindelijk het nummer komen waar iedereen eigenlijk de hele avond al op staat te wachten. Nog een laatste keer wordt de zaal in 2-n gedeeld en krijgt elke helft weer een opdracht en het klinkt wel weer leuk, maar tot onze grote teleurstelling is het "Lego House" en niet het nummer wat we verwachten. Het is inmiddels 23:15 en we beginnen er, net al de ongeduldige ouders om ons heen, wel een beetje klaar mee te raken. Ed heeft het podium verlaten en het klappen om fluiten om Ed's toegift kan beginnen. zacht aanzwellend "We want more" wint steeds meer kracht aan volume en na eenn ruime minuut klinkt er ineens weer gezang van het volledig donkere podium. Bij elke uitbundige reactie van het publiek tijdens dit muzikale intro maant Ed de zaal nog even tot stilte. Armen mogen er wel heen en weer gezwaaid worden en dan is eindelijk het lang verwachte moment daar als de tonen van zijn bekendste nummer hoorbaar zijn. Hysterisch gegil klinkt er en ontelbare telefoons worden er tevoorschijn getoverd en er wordt nog een laatste maal flink meegezongen! Een mooie afsluiter, maar toch had ik er ergens wel meer van verwacht. Terwijl Ed nog met het nummer bezig is, banen we ons een weg door de nog groter geworden horde ongeduldige, maar nu ook wel lichtelijk bezorgde, ouders en verlaten we de Paradiso.
Als we naar de parkeergarage lopen, heb ik eigenlijk wel een dubbel gevoel aan het optreden over gehouden. Hij is live wel erg goed en klinkt zeker minstens net zo goed als op zijn cd. Vooral de gedeeltes waar hij razend snel de tekst uit zijn mond knalde waren erg indrukwekkend. Maar ik vond het persoonlijk allemaal wel een beetje te langdradig. Oke.. met het publiek bij het optreden betrekken is niets mis, maar om het bij bijna nummer te doen, is voor mij gewoon te veel van het goede. Net als bijvoorbeeld het eerste nummer van de avond. Je wil jezelf natuurlijk gelijk laten zien tijdens je opening van de aaf, maar een openingsnummer van bijna een kwartier vind ik gewoon een beetje te lang. Op zich nog niet zo erg, maar het hele concert duurde, voor mij persoonlijk, gewoon een beetje te lang. De hele aaf op "het" nummer staan wachten en toen het moment supreme dan eindelijk daar was, viel het uiteindelijk tog wel een beetje tegen. Ik wijd dit alles maar aan het feit dat dit z'n laatste optreden van z'n tour was en hij nog een keertje helemaal los wou gaan. Als ik hem weer een keer op de concertagenda's zie verschijnen, check ik eerst maar ff of het niet weer z'n laatse optreden van z'n tour is.. Is dat het geval.... dan sla ik hem denk ik maar over. If not.. then we maybe have an agreement! Als we al onze zakken bij de betaalautomaat binnenste buiten hebben gekeerd, blijken we 0,60 tekort te hebben.. f***.. Dus nog even een special thanks aan die vriendelijke meneer die achter ons stond en de ontbrekende eurocentjes aan ons gaf.
Next Stop - Mayer Hawthorne.
De Britse singer-songwriter Ed Sheeran brak afgelopen zomer door met ‘The A Team’. Hij maakt prachtig breekbaar luisterliedjes.
Het debuutalbum ‘+’ van de slechts twintigjarige Ed Sheeran kwam in september binnen op 1 in de UK Albums Chart. De hitsingles ‘The A Team’ en ‘I Don’t Need You’ werden al eerder uitgebracht. Op het Crossing Border festival werd hij geroemd om zijn ritmische manier van zingen, charme en woordgrapjes. Hij is absoluut de meest veelbelovende artiest van dit jaar!
*Wegens overweldigende aandacht is dit concert verplaatst naar The Max.
haha wat voor een triest persoon heeft dit geschreven zeg. zo bitter.
BeantwoordenVerwijderenMacD generatie.. en zo schrijf je mcD nog niet eens. super triest dit.
ik hoop dat je door de jaren heen wat volwassener geworden bent in je persoonlijkheid en niet alleen in je leeftijd. belachelijk hoe sommige mensen een uitstraling kunnen afgeven alsof ze beter zijn en daardoor juist overkomen als lager dan gemiddeld..