Ruim anderhalf jaar geleden kreeg ik een mailtje van mijn beste vriendin dat ik Trixie Whitley eens moest checken. Eenmaal thuis gekomen die dag achter de top lap gelijk maar even gechecked en wat ik van haar kon vinden beviel mij wel. Een jong blond meisje met een lekkere soulvolle stem zittend achter een piano. Stond er niet echt van te kijken dat ik haar ineens op de agenda van de Paradiso zag verschijnen. Mijn beste vriendin heeft al meerdere malen bewezen dat zij een neusje voor talent heeft ;) Dit is niet de 1e artiest die op een agenda verschijnt, waar zij mij over getipt heeft. Haar gelijk gecontact en kaartjes gescoord voor Trixie Whitley, want dit wilden wij allebei niet missen. Trixie is een Belgisch- Amerikaanse zangeres die het levenslicht in 1987 het levenslicht in Gent zag, maar ook geruime tijd in Amerika heeft gewoond. Zij is namelijk de dochter van de in 2005 overleden zanger Chris Whitley. Doordat haar vader ook zanger was, heeft Trixie met hem in haar jeugd veel tijd in verschillende studio's doorgebracht. Het is dan ook niet zo gek dat zij o.a achter het drumstel en piano kan kruipen of een gitaar kan hanteren. Daarbij is zij ook nog gezegend met een heerlijke stem, dat moet wel een goede combinatie zijn! Met producer Daniel Lanois vormt ze de band Black Dub en is er een gelijknamig album op de markt. Zelf heeft Trixie reeds een EP uitgebracht en zou haar album laat, als het goed is, ook niet al te lang meer wachten. Op basis van wat ik op youtube van haar heb gezien, ben ik wel heel benieuwd naar het optreden en haar debuutalbum!
Als we rond de klok van 8-n bij de Paradiso aankomen staat er geen rij en dat komt mooi uit, want het regende namelijk toen we van Byzantium naar de Paradiso liepen. Ook bij de jassen kunnen we zo doorlopen, ook wel eens relaxed voor de verandering. Ik had die middag nog even bij de Paradiso na gevraagd of er een voorprogramma is. Omdat ze nog geen eigen album uit heeft, dacht ik al dat dat er niet zou zijn. En mijn vermoeden was juist, want er was inderdaad geen voorprogramma. Als we de kleine zaal van de Paradiso binnen lopen, is deze dan ook al bijna helemaal gevuld!! Na een drankie gehaald te hebben gaan we op zoek naar een goed plekkie in de zaal. Het valt nog niet helemaal mee om een plek te vinden waar we ook het podium echt goed kunnen zien. Van te voren had ik echt geen idee wat voor er publiek er op Trixie af zou komen. Ik stond er ook wel een beetje van te kijken dat het uitverkocht was. Het publiek vanaaf bestaat voornamelijk uit mensen van zeker 30+ tot een jaartje of 45 gok ik en dat had ik eigenlijk niet echt verwacht. Zal denk ik iets te maken hebben met haar vader, Chris Whitley. Ik ben blij dat we redelijk op tijd richting Paradiso zijn gegaan, want rond 20:15 is er al enige activiteit op het podium.
Trixie treft zelf nog even de laatste voorbereidingen en zet hier en daar een flesje water neer. Nadat alles goed en naar haar zin staat neemt ze plaats achter een piano die in de hoek van het podium staat. "Goede avond Amsterdam" klinkt het zachtjes en een klein beetje verlegen door de microfoon. Dat verlegene kan misschien wel een beetje komen door haar Belgisch accent. Ze begint aan een lekker intro wat in het begin alleen maar uit haar pianospel bestaat. Het publiek om mij heen wordt langzaam stil en meer en meer gepakt door haar, soms wat dramatisch, pianospel. Na enkele minuten laat ze ook vocaal voor het eerst van zich horen en er bekruipt mij gelijk een beginnend kippenvel gevoel! "I can't stand the rain....... against my window" Een warme soulvolle stem met karakter en een heerlijk hees geluid. Niet echt wat ik op Youtube hoorde, maar dit klinkt, persoonlijk, veel beter dan wat ik op youtube zag! Haar stem galmt door een echootje nog even lekker na door de kleine zaal, heerlijk. Hier hou ik van!! Eerste indruk is iig zeer goed. Deze intro wordt ook door de rest goed ontvangen, want er klinkt al gelijk een lekker applaus en gefluit door de zaal. Voor het 2e nummer neemt ze een gitaar ten handen en neemt plaats in het midden van het podium. Nadat ze nog even haar gitaar helemaal goed afgestemd heeft, houdt ze een klein praatje Helaas kunnen we dit echt niet volgen vanaf onze plek. Ze praat dan ook redelijk, zeg eigenlijk maar gewoon heel, zachtjes en door het Belgische accent wordt t nog lastiger om haar zachte stem te horen. Hopelijk laat de ze muziek dan maar voor haar spreken. En dat doet hij zeker!! Een heerlijk rustig nummer waarbij haar hese stemgeluid weer fantastisch klinkt! Met gesloten ogen, zichzelf heerlijk inlevend brengt ze dit nummer waarvan ik helaas de naam niet weet. En weer bekruipt mij een rilling wat op kippenvel duidt, net als bij het eerste nummer. Trixie heeft ook de rest van de zaal te pakken, want het is zo goed als muisstil in de zaal. Daar verandert echter aan het einde van het nummer als het publiek zijn waardering laat blijken. "Woehooe en " Yeeaaaaahh" klinken door de zaal, net als hard geklap en gefluit! Heerlijk sfeertje hangt er vanaaf!
Na opnieuw haar gitaar afgestemd te hebben, begint ze zichzelf te begeleiden met voet gestamp en wordt het volgende nummer gestart. Waar de eerste 2 nummers best wel slow waren is dit iets meer uptempo en een lekkere afwisseling na de eerdere intiemere nummers. Terwijl het publiek nogmaals haar waardering laat blijken en ze haar gitaar weer afstemt, bedankt ze iedereen voor hun geduld. Het is een nieuwe gitaar en ze is er nog niet helemaal aan gewend. Na nog een lekker rustig nummertje waarbij haar heerlijke muziek weer door de zaal galmt, neemt ze weer plaats achter de piano. Vanaf het moment dat Trixie de toetsen van de piano aanslaat, hoor ik om mij heen de bekende sssshhttt geluiden en langzaam houdt het gepraat en geroezemoes op. Iedereen wordt weer volledig gepakt door de stem en intense muziek van Trixie. "Breath you in my dreams" wordt ten gehore gebracht en het is weer kippenvel geblazen. Erg mooi nummer en aan het einde van dit prachtige nummer hoor ik iemand achter mij, vlak voordat het applaus losbarst, "heel mooi" zeggen. En dat was het echt!! Het volgende nummer mag er ook zeker weer zijn. Haar nieuwe gitaar is weer te voorschijn getoverd en ook bij dit nummer bekruipt het kippenvel mij bij elke uithaal van Trixie. "Oh the joy" is het nummer en is een van de nummers die ik op youtube meerdere malen ff gechecked had.
Ik begon me al een beetje af te vragen waarom er een drumstel op het podium staat, maar er worden nog 2 muzikanten er door Trixie geintroduceerd. Een daarvan neemt plaats achter het drumstel en de andere neemt een basgitaar ten handen. Trixie verontschuldigd zich nogmaals voor het even opnieuw afstemmen van haar gitaar op de rest van de band. als ze op 1 lijn zitten, ben ik wel benieuwd naar het volgende nummer. Zoo dit klinkt ook wel lekker. Waar het eerste deel van het concert vaak rustig en intiem was, wordt het 2e deel toch wel iets anders. Dit 1e nummertje met "hele band" klinkt een beetje rocky. En ook het volgende nummer heeft iets meer tempo en een rocky edge en ook hier bezorgt Trixies stem mij weer een kippenvel gevoel. In gezelschap van de ander 2 bandleden lijkt het wel of Trixie zich iets beter voelt op het podium. Het volgende nummer is "I'll rather go blind baby". Op youtube al vaak geluisterd, maar eigenlijk alleen maar filmpjes waarin zij dit nummer solo doet. Maar ook met drum en bas erbij is dit een heerlijk nummertje! Gefluit en het "gewoehoee" klinkt er dan ook begrijpelijk door de zaal! Een blik op de klok werpend gok ik dat we zo richting een van de laatste nummers gaan. Trixie neemt weer plaats achter haar piano en terwijl zij dit doet steekt de basgitarist de 2 kaarsen in de kandelaars op haar piano aan. "Kunnen jullie mij goed verstaan??" vraagt ze. In het begin van het optreden praatte ze zo zachtjes dat het vanaf onze plek niet te verstaan was, maar nu is het een stuk beter. Had ze wel iets eerder mogen vragen ;) Ze excuseert zich dat het debuutalbum nog niet af is, dat eigenlijk eind van 2011 uit had moeten komen. Ze willen er de tijd voor nemen en pas uitbrengen als ze er helemaal happy mee zijn. Ze hebben wel net een nieuwe live ep, "Live at Rockwood Music Hall" uitgebracht en deze is na afloop ook aan te schaffen.
Het laatste nummer van vanaaf wordt aan haar vader, Chris Whitley, opgedragen en dat wordt door het overwegend "oudere" publiek ook zeer gewaardeerd. "We love Chris" klinkt het ineens door de zaal! "Strong Blood" wordt dan ook weer met veel gevoel door Trixie gezongen en het is nog een keer genieten van haar soulvolle stem en intense muziek! Heerlijk; dat gevoel van kippenvel! Een mooi slotakkoord van deze avond!! Onder luid applaus en gefluit van het publiek verlaten Trixie en haar 2 band leden na enkele buigingen het podium. Aangezien de kaarsen op haar piano nog branden en de lichten uitblijven kunnen we nog wel een toegift verwachten. Het publiek laat goed van zich horen en na een minuutje of 2 wordt iedereen beloond als Trixie voor de laatste keer plaats neemt achter de piano. Na het nodige "Ssshhhttt" is het weer bijna helemaal stil in de zaal op wat irritant geluid vanaf de bar na. Nog een keer worden we getrakteerd op haar eigenzinnige stem en pianospel. Al zwaaiend neemt Trixie het laatste applaus van de avond in ontvangst en verlaat rond 21:30 het podium. Op onze weg naar buiten toch maar even snel haar nieuwe live ep gescoord!
Trixie heeft mijn verwachtingen dubbel en dwars waargemaakt, misschien wel overtroffen!! Al denk ik wel dat haar hese stem van het optreden niet altijd zo hees klinkt als wij hebben mogen ervaren. Op haar nieuwe live eptje klinkt haar stem ook niet zoals hij bij haar optreden was. Mij heeft het iig niet gestoord, ik heb er echt van genoten!! Het is niet vanzelfsprekend dat als je een vader hebt, die ook succesvol was, je dat zelf ook gaat worden. Maar Trixie is iig goed van start gegaan, mijn inziens! Een heerlijke stem en ze bracht de nummers met veel gevoel! Wat ook wel een leuke bijkomstigheid was, is dat het een beetje als 2 concertjes voelde. Het komt wel vaker voor dat een artiest even een liedje "solo" doet. Maar bij Trixie was dat wel een nummer of 7 a 8, voordat de band erbij werd gehaald voor nog een paar nummers. Gezien het aantal gespeelde nummers denk ik dat er ook wel een aantal nummers van Black Dub tussen gezeten en ben ook wel benieuwd naar het album van Black Dub geworden. Ga ik ook zeker even checken. Na Selah Sue is Trixie wel de volgende Belgische die echt helemaal mag doorbreken in ons koude kikkerlandje! En laat Jasper Erkens dan maar snel volgen, op de valreep nog even een tipje voor jullie mensen ;) Maar voorlopig kijk ik echt uit naar het debuutalbum van Trixie Whitley en uiteraard naar de bij behorende promotietour!!
Next Stop - James Vincent McMorrow
Geen opmerkingen:
Een reactie posten