Woensdag 21 December Tivoli De Helling; Dotan

Op een donderdag, na mijn gebruikelijke eetafspraak, bij mijn ouders stopte mijn vader me ineens 50 euries toe. Hij had een kleine financiële meevaller gehad en hij had bedacht dat ik daar concertkaartjes van kon kopen. Omdat ik naar zo vaak naar concertjes ga en zo enthousiast met mijn blog bezig ben. Echt super lief van hem en ik heb die 50 euries daar dan ook helemaal aan gespendeerd! Ik had al eerder gespot dat Dotan, met Rachel Louise als support act, in Tivoli De Helling zou optreden. Bij Songbird Festival traden heel toevallig Dotan en Rachel Louise ook op. Dotan heb ik toen niet meegepakt, maar Rachel Louise heb ik toen gelukkig wel gezien.  Zo af en toe kom je een artiest tegen die zo'n verpletterende indruk op je maakt en zij is er zo'n eentje. Dotans muziek was nog volkomen onbekend voor mij, maar de 11,50 euro voor een kaartje heb ik wel voor Rachel over, ondanks dat ze in het voorprogramma staat. Dus: thanks to dad for making this possible! Het was tenslotte het einde van de maand ;) Kaartje gescoord en toen Dotan maar eens gaan checken. Een 24 jarige Amsterdamse singer- songwriter die in mei van dit jaar zijn eerste album uitgebracht heeft, genaamd "Dream Parade". Door zijn 1e single, "This Town", werd hij bij 3FM gelijk uitgeroepen tot 3FM Serious Talent en Giel Beelen noemde hem in maart dit jaar bij DWDD zelfs uit tot het grootste talent van 2011. "This Town" werd gelijk 3FM Megahit en zijn debuutalbum cd van de week bij 3FM en 3voor12. Ook alleen maar lovende recensies in de bekendere bladen. Een hoop mensen die overtuigd zijn van Dotan, ben benieuwd of dat ook voor mij gaat gelden. De eerste indruk was in iig goed! De indie popperige sound van "Dream Parade" ligt ook wel aardig in mijn straatje. Het stemgeluid en de manier van zingen geeft bij mij dan vaak een goede indruk of ik het echt goed vind of niet. En eerlijk gezegd was ik niet echt helemaal 100% overtuigd. Het klinkt zeker wel lekker, maar toch miste ik ergens iets of.. Ook na een aantal you tube filmpjes was ik nog niet volledig overtuigd. Ik ga het beleven, ben iig verzekerd van een steengoed voorprogramma. Mijn avond is bij voorbaat al geslaagd! Nog even 2 wist u datjes over Dotan: Dat zijn debuutalbum ook in verschillende internationale landen wordt uitgebracht, startend in Israel, waar Dotan "toevalligerwijs" ook geboren is. En wist u dat Dotan de 1e artiest is die langer dan 5 maanden op de 1e plaats van de Serious Talent Charts, een chart gebaseerd op social media populariteit, bivakeerde. 

Om 20:00 met een ex-collegaatje afgesproken, die weer eens op de gastenlijst stond ;) , voor de deur bij De Helling. Dat het vanaaf niet uitverkocht is buiten al goed te merken. Lang niet zoveel activiteit zoals rokende mensen of een rij voor de deur als bij een uitverkochte Helling. De fietsenrekken, ook een goede graadmeter, zijn ook lang niet gevuld. Eenmaal binnen is er eigenlijk ook geen rij bij de jassen en na een vluchtige blik in de zaal gok ik dat daar ongeveer een mannetje of 40 a 50 staat. Nog niet zo druk dus, maar het is ook nog redelijk vroeg ervan uitgaande dat normaliter Dotan rond de klok van 21:30 act de presence geeft. Ik ben bewust iets eerder dan anders naar De Helling gegaan, want Rachel wil ik echt niet missen! Na de jassen opgehangen te hebben, nemen we even plaats aan een tafeltje in de Lobby en wachten op nog een ander, voor mij, ex-collegaatje. Tijdens het wachten druppelen er toch nog wel een aantal mensen binnen en ik denk dat er uiteindelijk een mannetje en vrouwtje of 150-200 zijn gekomen. Heb het tijdens het optreden nog even gechecked bij de security, maar die mocht het niet zeggen. Het zijn veelal twintigers op Dotan afgekomen met af en toe een uitschietertje richting de 40. Als mijn andere ex-collegaatje ook gearriveerd is en zichzelf van een drankie voorzien heeft, gaan we richting zaal. Het loopt inmiddels bijna tegen half 9 en het zeer waarschijnlijk dat Rachel Louise bijna gaat beginnen. Omdat het bij lange na niet uitverkocht is, kunnen we redelijk dicht bij het podium staan. Is weer eens een ander plekkie dan mijn gebruikelijke stekkies achter in de zaal. Laat Rachel maar beginnen, ik heb er zin an!! 

En om iets over half 9 verschijnt Rachel op het podium. "At the disco" is het eerste nummer waarmee ze start vanaaf. " ga niet teveel lullen anders duurt het een uur" zegt ze voordat ze aan het nummer begint. Ik vind het geen probleem hoor als dit voorprogramma een uur duurt, denk ik bij mezelf. Dit eerste nummer wordt gelijk lekker ontvangen door het publiek. Ik had mijn ex-collegaatje getipt over deze avond en dan vooral omdat Rachel Louise in het voorprogramma staat en ze is ook gelijk overtuigd! Songbird Festival was duidelijk geen toevalstreffer, want ook "Living in Holland" klinkt weer heerlijk en het kippenvel gevoel bekruipt mij dan ook weer. Weer heerlijk genieten van haar muziek zeg, al komt de kippenvel dit keer ook wel iets sneller, omdat de airco misschien een klein beetje op blazen staat ;) Voor het 2 nummer hebben haar broer Colin , drum, en een vriend Jacob, gitaar, zich bij haar op het podium gevoegd. Na "Hardcore" is het tijd voor een nummer van haar in 2012 uitkomende debuut album, waar ik echt met smart naar uit kijk!! voor het spelen van "take your place" is Rachel achter haar piano vandaan gekomen en begeleiden Colin en Jacob haar. Ik geniet weer met volle teugen en ik niet alleen. De zaal is echt geboeid door Rachel en ik hoor dan ook echt praktisch geen gepraat of geroezemoes om mij heen. nouja bijna iedereen heeft alleen maar oog voor Rachel op een stelletje pal voor mijn neus... kom op zeg.. je mag elkaar best een kusje geven, maar weet wanneer het genoeg is of get a room! Na "Off course your blond" zit Jacob's bijdrage aan het optreden erop en krijgt als dank daarvoor een lekker applaus van de zaal. Colin neemt voor het volgende nummer de gitaar ten handen en Rachel had tijdens Songbird Festival al opgemerkt dat haar broertje een multi talent is. Hem toen geen gitaar zien bespelen, dus laat maar horen. Het volgende nummer is een nummer van Rachels grote voorbeeld Maria Mena en laat zij nu ook een speciaal plekkie bij mij hebben. Ik ben dan ook zo blij als zij "Just hold me" ten gehore gaat brengen en ze brengt het met veel gevoel! Voor mij persoonlijk echt een hoogtepunt van deze avond en irriteer me dan ook even aan de mensen die vlak naast me staan te praten. Ssshhhtttt denk ik bij mezelf!! Na dit bijzondere momentje verlaat Colin onder luid applaus het podium en is het helaas alweer tijd voor haar laatste nummer. Na alvast een applausje voor Dotan gegeven wordt "Not with me" gespeeld en onder veel applaus en gefluit verlaat Rachel rond 21:00 het podium. Een heel andere setting vanaaf dan bij het Songbird festival, but she did it again! Ik was al voor 100% overtuigd, maar mijn ex-collegaatje is ook helemaal verkocht. Laat dat debuutalbum maar snel komen en de daarbij horende tour!! 


Om iets over 21:30 gaan de lichten op het podium uit en als deze weer aan gaan heeft Dotan achter een piano plaats genomen.  "Feel" is het eerste nummer en ik ben benieuwd of zijn optreden mij helemaal over de streep gaat trekken. Het is iig een lekker rustig intiem begin van het concert, want Dotan zit in een spotje achter de piano en het publiek heeft ook zijn aandacht al op het podium gevestigd. Hier en daar hoor ik nog wel wat gepraat en nog wat gelach. Het is dan ook een lekker rustig nummer om mee te beginnen vanaaf. Terwijl de lichten weer doven na het eerste nummer laat het publiek hun waardering al redelijk merken. Onder een vage zweverige intro wordt elk bandlid in een spotlight gezet en het 2e nummer knalt er in. "Tell a Lie" is dan ook iets meer uptempo en ik zie het publiek hier en daar ook al een beetje swingen. En ik moet eerlijk zeggen dat ik die neiging ook wel krijg. Hhhmmm toch al weer iets meer overtuigd. Sfeertje zit er inmiddels goed in en hoor om mij heen eigenlijk geen gepraat meer. Na nog een nummer is het tijd voor een welkomspraatje "Goedenavond Utregt" en gaande weg het optreden zal hij het publiek vaker te woord staan. Voor het volgende nummer wordt Dotan achter zijn piano in een paars licht gezet. Zich inlevend start hij aan "Secret Faces" en ik het klinkt toch ook wel weer gewoon lekker. Na een eerste keer op mijn vingers gefloten te hebben vanaaf, vertelt Dotan dat dit hun laatste optreden van de clubtour is. Er wordt het een en ander over hun tour vertelt en waar ze zoal geweest zijn. Wel een beetje jammer dat het laatste optreden van je tour dan niet volledig uitverkocht is. Het volgende nummer staat niet op de plaat en heet "Shining your way".  Klinkt aardig als het werk wat op zijn debuutalbum staat en het wordt dan ook beloond met een redelijk applaus. Zelf vond ik het ook wel redelijk klinken, maar vooral de belichting van het podium viel mij wel erg op.   


"Hebben jullie het een beetje naar jullie zin??" Dotan vertelt dat Rachel hun tijdens deze tour heeft vergezelt en hij heeft nog een nieuwtje. Giel Beelen noemde Dotan eerder dit jaar nog het grootste talent van 2011, maar Rachel is de Beste nieuwkomer van 2011! En ik kan me daar natuurlijk helemaal in vinden! Onder blauw paars licht begint Dotan met "Illusion" en tijdens dit nummer laat een van de bandleden even zijn kunnen zien op een electrische gitaar.  Voor het volgende nummer wordt er voor een intiemere setting gekozen. Onder begeleiding van een akoestische gitaar een een drumbox wordt er een nummer van John Mayer gecoverd, "I don't trust myself loving you". De gitarist met de akoestische gitaar tokkelt er lekker op los tijdens dit nummer. Heel terecht merkt Dotan later op dat hij wel wat van Bruno Mars weg heeft en dat klopt idd wel. Voor zijn eerste tour had Dotan zichzelf wat dingen voorgenomen en een van die dingen was om voor elk optreden in de kleedkamer een nummer te schrijven. Een aantal van die nummers heeft hij tijdens zijn eerder optredens deze tour gespeeld en de een werd beter ontvangen dan de ander. Het is nog een naamloos nummer en suggesties kunnen na afloop bij de merchandise door gegeven worden. Voor dit nummer heeft hij alleen "Bruno" en een andere gitarist nodig. In een kringetje staan ze alle drie rond een microfoon. De andere gitarist heeft vanuit dit gezichtspunt overigens wel iets weg van Curt Cobain ;) Het is een rustig nummer en ik vind het niet zo heel boeiend. Misschien dat, als ze het in een ander jasje steken, het een beter nummer kan worden. Niet iedereen in de zaal deelt deze mening, want aan het nummer is er wel een redelijk goede response uit de zaal. Na "Souldiers" is het weer tijd voor een nummer van een andere band. "Snow Patrol" dit keer. Toen Dotan op verschillende festival begonnen te spelen werden ze eerst met Snow Patrol vergeleken, wat ze eerst heel tof vonden. Maar hoe vaker ze dat hoorden hoe minder leuk ze het vonden. Terwijl ik tijdens het nummer de aantekening in mijn telefoon maak dat ik t niet zo heel best vind, zegt mijn ex-collegaatje "Dat was niet zo best". Ik laat mij aantekening in mijn telefoon zien en we slaken tegelijkertijd een diepe zucht hahaha Laat hij het het maar bij zijn eigen werk houden, maar niet iedereen deelt die mening, want er is toch wel een redelijke response uit de zaal. Gelukkig volgt na deze kleine deceptie weer een nummer van zijn debuutalbum. Voor "All that I can be now" wordt er een mooi gevoelig sfeertje op podium gecreëerd en het vorige nummer is alweer helemaal vergeten. Erg mooi nummer ook en de hele zaal is dan ook helemaal stil. En ook bij "Shine on" blijft het publiek geboeid door het optreden. "Fijn dat jullie allemaal zo stil zijn" Merkt hij dan ook terecht op na deze nummers. Voor mij persoonlijk het mooiste momentje tijdens het optreden van Dotan tot nu toe. Rachel Louise even buiten beschouwing gelaten dan he, want dat was voor mij het hoogtepunt van vanavond. 


Na eerst wat grappige verhaaltjes over het begin van zijn carrière, en dan vooral zijn 1e optreden in Paradiso, waarbij hij alles omver liep bij het opkomen, vertelt te hebben, wordt het publiek voor het eerst bij het optreden betrokken. We gaan zo langzaam aan ook richting het einde van het concert en de grootste hit, waarmee het allemaal begon, moet nog gespeeld worden. Nu een eerste test van bereidwilligheid en zang kwaliteiten van het publiek, lijkt het alsof ze er wel redelijk zin in hebben. "Dat kan beter, nog een keertje" en het publiek doet er nog een schepje boven op. "Te gek! Nu gaan we het nog even wat moeilijker maken" na nog wat instructies en oefening gaat het publiek hem ondersteunen door 2 stemmig te zingen. Als iedereen weet wat er van hem verwacht wordt, wordt "This Town" ingezet en de zaal swingt er vanaf het begin af aan lekker op los! Ook het 2 stemmig zingen gaat eigenlijk wel heel goed en dit alles zorgt voor een lekker afsluiter van dit optreden!! Als rond 22:35 Dotan, onder luid applaus, het podium verlaat en de lichten in de zaal bijna helemaal gedimd worden is het wachten op de toegift. En dat die gaat komen is eigenlijk wel een zekerheidje want anders waren alle lichten wel aan gegaan ipv van praktisch helemaal uit. Tijdens het wachten op wat komen gaat en het bekende "We want more" door de zaal galmt, wordt er ineens een spotje op het midden van de zaal geschenen. Blijken Dotan en "Bruno" precies naast mij te staan, midden in het publiek. "We houden ervan om naar de mensen toe te komen" licht Dotan toen en onder het getokkel van "Bruno" en het vinger geknip van de zaal wordt "Hopes and Dreames" ten gehore gebracht. Dotan doet dit ook nog eens zonder microfoon en het is een mooi en intiem moment. Om mij heen zie ik allemaal verliefd kijkende meisjes naar "Bruno" en ook een beetje naar Dotan kijken hahaha Heerlijk om te zien ;) Na dit indrukwekkende moment voegen ze zich nog 1 keer bij de rest van het band op het podium voor het allerlaatste nummer van vanavond. Het is zijn 2e single "Where we belong" die ook werd gebruikt voor een internationale campagne van Amnesty International. Nog een laatste keer geniet en swingt de zaal, sfeertje is over de hele avond gezien wel goed geweest. Aan het einde van het nummer wordt er door Dotan nog een band presentatie gedaan, waarbij "Bruno" toch wel het grootste applaus mocht ontvangen. Nog een keer de handjes op elkaar en rond de klok van 22:50 zit het er dan echt op!


Als ik buiten, nadat ik afscheid van mijn ex-collegaatjes heb genomen, richting de auto loop kan ik terug kijken op een geslaagde avond. Rachel was eigenlijk bij voorbaat al een zekerheidje en met haar in het voorprogramma moet je zelf ook wel van goede huize komen als je de hoofdact van de avond bent. Ik was aan het begin van de avond niet helemaal 100% overtuigd en deze avond heeft mij zeker een stuk meer overtuigd. De hele avond was goed in elkaar gezet en vooral het spelen met het licht had zeker toegevoegde waardes. Wisselende kleuren, veel spotjes en vaak een complete fade out aan het einde van een nummer droegen zeker bij aan het sfeertje. Naar Zijn stemgeluid live was ik misschien nog wel het meest benieuwd vanaaf. De nummers zelf klinken gewoon allemaal lekker indie, niets mis mee. En dat klonk live ook wel goed. Ben nog steeds niet helemaal overtuigd, zit denk ik op een procentje of 98. Hij heeft zeker weten een lekker eigen stemgeluid, maar mis toch iets wat het net even iets specialers maakt. Toen ik een paar dagen hierna het concert nog even met een van mijn ex-collegaatjes aan het bespreken was, vroeg zij mij: "Maar heb je zijn cd daarna nog geluisterd en ga je hem nu vaker luisteren" en ik moet wel toegeven dat ik beide vragen ja moest antwoorden. Dit was Dotan zijn laatste optreden van de clubtour en toevalligerwijs mijn laatste concert van 2011. Ben van plan om gewoon door te gaan met bloggen van mijn concertjes in het nieuwe jaar en de 1e staat alweer op 4 januari gepland Wens iedereen die mijn blog leest een knallend uiteinde en een geweldig 2012!!! 


Next Stop - Trixie Whitley.

Donderdag 15 December Tivoli De Helling; Chef'Special

My Fellow blogger van  http://www.howartareyou.blogspot.com/  tipte mij over Chef' Special. Daarvoor nog nooit iets van gehoord en op youtube was helaas ook niet heel te vinden. Mooi balen! De volgende dag mailde mijn maat dat hij hun debuutalbum, "One for the Mrs", in z'n pauze gescoord had. Relaxed!! Gelijk ff geript en was zeer benieuwd naar wat ik zou gaan horen. Een lekker in het oor liggend album met invloeden van verschillende genres. Rap, pop, funk en een vleugje reggae; Het blijkt een zeer geslaagde combinatie! Chef'Special is een Nederlandse band uit Haarlem. In 2008 gevormd door een vijftal muzikale vrienden en in 2009 kwam er een EP uit, genaamd "Hungry". In oktober 2010 kwam er een nieuwe single, "Airplaying", uit en deze werd voor het eerst ten gehore gebracht bij DWDD. Dit nummer zorgde er tevens voor dat Chef'Special door 3FM werd uitgeroepen tot 3FM Serious Talent voor de maanden januari en februari. In Maart volgde er met "Scribblin" een 2e single van hun ook in maart uitgekomen debuutalbum "One for the Mrs." De titel verwijst trouwens naar hun oude tourbus, The Mrs, waarmee ze in 2009 een roadtrip door Europa mee hebben gemaakt. Toen ik Chef'Special op het programma van LL 2011 zag verschijnen, was ik laaiend enthousiast. Hun cd kon ik inmiddels wel dromen en keek er erg naar uit. Helaas traden ze op in de Charlie en was het erg druk! Ik was wat aan de late kant en ik kon het gewoon niet goed horen en zien. Balen was het toen, maar gelukkig heb ik voor dit concert een kaartje gescoord, voordat het uitverkocht was!!


Iets later dan normaal gaan we richting Tivoli De Helling en daar aangekomen rijden we langs de kekke tourbus van Chef'Special. Nadat we de auto geparkeerd hebben lopen we rond 20:45 de Helling in. Er staat buiten praktisch geen rij, bij de jassen een kleine. Tijdens het wachten zie ik door de ronde ramen van de klap deuren nog net een jongen met een gitaar op het podium zitten. Ik had 's middags nog even op de site van Tivoli gekeken wat het voorprogramma was en Bade staat op het program vandaag. Nou ja staat... eerder stond, want als we rond 21:00, met een drankie, de al bijna volgelopen zaal inlopen is hij al van het podium. We gaan dit keer niet op onze gebruikelijke plek staan, maar een paar meter verderop; tussen de 2 in en uitgangen van de zaal. Op die spot heb je net ff iets meer ventilatie en is het dus een stukje koeler. Is voor mijn maat, die het nog wel eens te warm kan krijgen, wel zo prettig. Publiek bestaat vanaaf voornamelijk uit jongeren van 18 tot 30 jaar. Al spotten we verderop wel een hele oude knar! Doordat we het voorprogramma hebben gemist kan Chef'Special voor mij niet snel genoeg beginnen. Om 21:15 is dat moment dan ook aangebroken


Onder het geluid van een vet intro en een gedempt blauw schemerig licht op het podium betreden eerst de 4 andere band leden onder luid applaus het podium."Tivoli" klinkt het door de zaal. Als ze allemaal hun plaats op het podium hebben ingenomen verschijnt ook Joshua, de zanger, het podium. al gelijk een aantal high fives uitdelend aan het publiek wordt er, net als op de cd, begonnen met "Sixteen Bars". Na een 1e goede response van het publiek wordt gelijk door gegaan met "Colors". Ondanks dat het toch wel een lekker nummer is, lijkt de zaal nog niet echt geboeid. Om mij hoor ik toch nog wel vrij veel gepraat en geroezemoes en de mensen lijken nog niet echt met het podium bezig te zijn. En dat terwijl Joshua wel zeer energiek en beweeglijk over het podium beweegt en zijn ding doet. Het geluid klinkt de 1e paar nummers ook niet al best en dat is miss een reden dat de sfeer er niet gelijk vanaf het begin goed inzit. Wordt hopelijk wel beter, want ook ik vind het nog een beetje tegenvallen. Na 3 nummers is het tijd om iedereen welkom te heten en een eerste praatje. "Tivoli, uitverkocht!!! Jullie waren er zeker vroeg bij. Jullie zijn allemaal bazen en daardoor kunnen wij ook bazen zijn! Thank you for that!! Na eerst nog "Scribblin" en nog een ander nummer neemt Joshua even een stapje terug en is het tijd voor een klein muzikaal intermezzo. De lichten worden gedimd en er komt een spotje op de gitarist te staan. Hij begint lekker te pingelen en het had een heel mooi momentje kunnen zijn, als de rest van de zaal het ook zo had kunnen waarderen als ik. Erg jammer dat het merendeel nog aan het praten is en nog steeds niet echt geboeid is. Op dit moment hadden de "Ssshhhttt" posters van de Tivoli zeker niet misstaan. Wat dan wel weer opvalt aan 't einde van dit intermezzo is dat het de beste response van de avond tot nu toe krijgt. Ik hoop dat deze trend zich doorzet tijdens de rest van de avond. Het volgende nummer gaat daar iig wel proberen een steentje aan bij te dragen. "Zijn er ook nog Monkey's in de zaal?? Big Monkey's, Small Monkey's??" en het nummer "Biggest Monkey" wordt ingezet. Al vanaf de 1e tonen lijkt de sfeer er beter in te zitten. Waar je normaal licht van boven op het podium ziet schijnen, is dat bij dit nummer niet het geval. Mijn nieuwe plekje in de zaal bied, buiten de ventilatie, nog een verrassend voordeeltje. In de hoek kan ik namelijk precies op het opstaande randje voor glazen zitten. Erg relaxed, want ik heb zo een mooi overzicht over de zaal een vrij zicht op het podium. En daar zie ik wel iets erg vets! Van onder het podum lijkt er een groene mist over het podium te hangen, een groene gloed over de hele breedte van het podium! Zeer sfeervol en het geluid, wat aan het begin van de avond niet zo best was, is inmiddels ook een stuk beter. Door mijn vernieuwde zicht zie ik dat de zaal bij vlagen aardig aan het losgaan is op "Biggest Monkey". De interactie van Joshua met de zaal wordt ook beter en het nummer wordt ook heel goed beloond door het publiek. De stijgende lijn lijkt zich voort te zetten en dat moeten Chef'Special ook gevoeld hebben. 


"Jullie zijn vanaaf ook gekomen om te dansen of niet dan??" En daar wordt redelijk gehoor aan gegeven als "Airplaying" door de speakers klinkt! Ook verbaal begint de zaal iets meer van zich te laten horen en de refreinen worden dan ook al aardig mee gezongen. De nare smaak die ik aan het begin van de avond had wordt meer en meer weggespoeld. Als Joshua na het nummer de stemming weer eens peilt, blijkt de zaal er hetzelfde over te denken. En bij het volgende nummer wordt er nog een schepje boven op gedaan. Als de hele zaal lekker aan het swingen is op "Slowdown" klinkt het tijdens het rustigere gedeelte van het nummer "Slow the fuck down" door de microfoon. "Utrecht, you all look stressed. My gift to you: I want everybody on the floor. Sit down, Lay down." Bijna heel de zaal geeft gehoor aan deze oproep en ook Joshuw zelf is vlak voor het podium in de zaal komen liggen. "Everybody good?? Close your eyes if wou want" en er wordt weer doorgegaan met het nummer. Moet eerlijk zeggen dat het wel even een ontspannen momentje is. Lekker relaxed muziekje maar het ontspannen moment komt ook weer ten einde. Dat gebeurt, als het nummer weer meer tempo krijgt, door iedereen tegelijk te laten springen. "Wake the fuck up!!" Het is wel iets vaker ben tegen gekomen, maar toch wel een leuke actie. Ondertussen ben ik even snel gaan zitten op mijn verhoogde positie en zie dat Joshua nog steeds tussen het publiek staat te feesten. "Are we good? Yeah!" Weer op het podium aangekomen vraagt Joshua zich af hij misschien een vraag mag stellen. "Who got the biggest toy??" Hij vertelt dat ze dit nummer wel eens met een doventolk hebben opgevoerd. Heel grappig, want hij laat ook nog even zien wat Chef'Special in gebarentaal is. Ga er maar even voor staan ;) Voor over gebogen met 2 naar beneden hangende armen 2 maal heen en weer zwaaien. Dan met je handen net doen alsof je een hoge hoed op hebt en dan nog iets wat lijkt op met je vingers een bril uitbeelden. So.. now you know, je weet maar nooit wanneer je dit nodig kunt hebben. "Spitting on your citystreets" begint en de sfeer zit er inmiddels helemaal in. Langzaam wordt het nummer opgebouwd en Joshua zweept t publiek ook lekker op. "Ik vond het fokking leuk! The sky is the limit!!" en de hele zaal begint eendrachtig te springen. Het dak begint er al aardig af te gaan. Maar dan verschijnt Joshua ineens met een opblaasboot op het podium. En ja hoor hij gaat met boot en al crowdsurfen!! Echt een hele vette actie en het is echt dik om te zien hoe hij een aantal rondjes door de zaal gaat!! "Big it up for the boatstyle Bie it up to the band en to yourselfs!!" We gaan richting het einde van het optreden en na nog een nummertje verlaten de mannen kortstondig het podium. 


Het enthousiaste publiek hoeft niet heel veel moeite te doen om de Chef's weer op het podium te krijgen. Na een enkele "We want more" betreedt de gitarist alweer het podium en onder zijn begeleiding samen met het geklap van het publiek wordt "Birds" ingezet en betreden ook de andere band leden onder luid applaus het podium. "Utrecht!! Vinden jullie het leuk om kostenloos in de nieuwe videoclip van Chef'Special te figureren??" Dit aanbod wordt door de zaal uiteraard met groot kabaal onthaald! Er zijn geen regels maar het zou leuk zijn als de uitgedeeld tattoo's in beeld kunnen komen. Het gaat een de gekruiste lepel en vork en ik heb er idd al menig bezoeker mee zien lopen. En vanaf "My Night Off" ingezet wordt gaat het dak er echt helemaal af. Ineens springt de hele zaal als een gek! Ik zie glazen door de lucht vliegen en hier en daar zit een meisje bij iemand op de schouders. Dit nummer is ook wel een lekker feest nummer en persoonlijk vind ik dit ook wel een van de lekkere nummers van hun debuutalbum.Het hele nummer lang worden er opnames gemaakt door verschillende mensen maar ook door Joshua zelf. Op een gegeven moment gooit hij zelfs zijn camera het publiek in. Het einde van het nummer wordt door de Chef's even in een heel ander jasje gestoken. Van dance muziek, langs Rauw en Dubstep het komt allemaal even voorbij. Echt een heel vet einde en dit zorgt op de valreep nog voor, een verdiend, kippenvel momentje! Joshua heeft zijn camera weer van het publiek terug gekregen; Ben benieuwd wat daar allemaal op te zien zal zijn ;) Nog een keer besluit Joshua te gaan crowdsurfen, maar dan zonder bootje. Onder de heerlijk dreunen van de band gaat hij nog een rondje door de zaal om vervolgens op het podium terug gekeerd een ontzettend groot applaus in ontvangst te nemen!! En ook ik laat van mij horen, al is niet iedereen om mij heen even blij met mijn gefluit ;) Tja heb genoeg kunnen oefenen bij een boel eerdere concertjes. 


Ondertussen zijn we onze jas gaan halen en staan we nog even bij de merchandise te kijken. Maatje van mij wil informeert even naar een v-halsje die eigenlijk voor vrouwen is bedoeld. Maar vreemd genoeg heeft het meisje van de shirtjes er meer aan jongens verkocht dan aan meisjes. "Gaan jullie al weg?? Ze gaan nog een nummertje doen" En door de klapdeur kijkend zie ik Chef'Special weer op het podium verschijnen. Ik loop nog even naar binnen en het allerlaatste nummer is "Stick Around". We pakken nog een half nummertje mee en vinden het dan mooi geweest. Als we rond de klok van 22:30 naar de auto lopen, hebben we alle 4 eigenlijk wel hetzelfde gevoel. Een niet al te best begin, waarbij het geluid gewoon niet goed was, de muziek dus niet tot hun recht kwam en het publiek nog niet geboeid werd. Maar na een nummertje af 4 merkte je een ommekeer. Alles werd eigenlijk alleen maar beter. Het begon met het geluid, waardoor de muziek dus veel beter overkwam. Het publiek merkte dat ook en werd steeds meer door het optreden geboeid. Dat kwam de sfeer uiteraard alleen ten goede en door de "Boat" actie en natuurlijk het figureren voor de clip deden daar een nog een schepje boven op. Een heerlijk avondje van een energieke band met een sound die net even anders is dan de meeste bandjes van nu. Joshua heeft ook een hele lekkere flow, eigen stemgeluid en energie voor 10. Op de Tivoli site stond vermeld dat overal waar Chef'Special optreden het een feest wordt en dat is het vanaaf uiteindelijk ook geworden!! Als er een nieuw album komt, ben ik voor 100% zeker weten weer van de partij!!


Next Stop - Dotan

Vrijdag 2 December Tivoli De Helling; You Me At Six

You Me At Six was niet helemaal nieuw toen ik ze spotte bij de Tivoli. Heb ze zelfs al op Lowlands gezien, maar zoals het bij wel meer optredens van Lowlands gaat, is het een beetje vaag welke jaargang dat was en hoe ze waren. Ze kwamen onder mijn aandacht toen ik een keer de concert agendaatjes aan het bekijken was op zoek naar leuke concertjes of artiestjes. Dat was ongeveer in de periode dat ook Go Back To The Zoo, Only Seven Left en The Van Jets een beetje bekendheid kregen. Met de een is het wat beter gelopen dan met de ander, maar heb inmiddels al deze bandjes wel een keer gezien. Al moest ik voor The Van Jets wel een extra keertje naar Go Back To The Zoo, omdat The Jets het voorprogramma waren! Heel vervelend ;) You Me At Six is een 5 koppige band uit Surrey, The UK. In 2005 een 1e ep uitgebracht en in 2008 volgde hun debuutalbum "Kiss And Tell". "Hold Me Down" was het 2e album dat in 2010 uitkwam en dit album heb ik veelvuldig geluisterd. Toen ik hem enkele weken geleden weer op mijn telefoon zette, was ik gelijk weer even verslaafd. Lekkere stevige pop-rock met lekker tempo, waardoor het schoonmaken in huis ineens een stuk sneller gaat. Aan de andere kant van de Noordzee is inmiddels hun 3e album "Sinners Never Sleep" al uit, komt in Nederland aan het begin van het nieuwe jaar uit.

We gaan vanaaf weer naar een uitverkochte Tivoli De Helling en langs de lange rij rijdend spot ik bijna alleen maar meisjes tussen de 16 en ,tja tegenwoordig moeilijk te schatten, 20 jaar. Na de auto geparkeerd te hebben, sluit ik om 19:45 aan de rij. Vrijwel gelijk komt er een meisje naar me toe of ik toevallig niet een kaartje over heb. Helaas, geen kaartje over. Achter mij sluit een gast aan die vast aan de dresscode van het feestje na You Me And Six voldoet; Een kekke housebroek met een hele foute korte broek haha Het dranghek met de bekende vuilniszak eraan, verraad dat er hier al vroeg mensen voor de deur hebben gestaan. Door de jonge opkomst wordt er goed op leeftijd gecontroleerd. Ik pak m'n id er toch maar vast bij, maar als ik aan de beveiligster vraag of ze hem moet zien, begint ze te lachen. "Dat geloof ik wel". Binnen in de rij staand wordt goed duidelijk dat er over het algemeen echt tieners zijn. De bandshirtjes en "Sinners"armbandjes vinden gretig aftrek en om mij heen zie ik veel meisjes en een enkele jongen met bandshirtjes. "Hoe zie ik eruit in mijn nieuwe shirtje" hoor ik een aantal keer. Om 20:15 neem ik, met een drankie, mijn plekkie in de zaal in en naast mij staan, denk ik, enkele ouders. ;) Om mij heen kijkend vallen het grote aantal Vansies en Allstars mij wel heel errug op! Laat ik nu zelf ook Vansies aan hebben haha

Vanaaf zijn er, voor de verandering, 2 voorprogramma's. The Marines was the opener for the night, maar die heb ik gemist. Canterbury, the main support, neemt rond 20:25 hun plaats in op het podium. De 4 koppige band begint te spelen en alle jonge meisjes gaan al gelijk uit hun dak. De muziek die Canterbury produceert klinkt ook wel lekker. Het is ook vrij stevige rock met in elk liedje wel een lekker deuntje en het publiek begint dan ook al gelijk lekker te dansen. Al die jonge meisjes zijn ook makkelijk te pleasen dacht ik eerst, maar na een aantal nummers blijkt dat de aanwezige tieners Canterbury al wel langer kennen. Een aantal nummers worden meegezongen en de sfeer zit er al lekker in. Ben wel blij dat ik even oordoppies, a 0,20 euries, heb aangeschaft, want het geluid staat wel een beetje hard! Alles wat de zanger het publiek vraagt, wordt door het publiek gelijk uitgevoerd. Springen, klappen, zingen en tijdens het optreden onstaat er al een 'pitje' voor het podium. Na een krap half uurtje komt er een einde aan het 2e voorprogram van vanaaf en ik moet bekennen dat ze me wel vermaakt hebben. Ben iig wel benieuwd geraakt naar hun album en ga deze ook nog wel even checken. Ze hebben wel ruimschoots voldaan aan de taak van een goed voorprogram. Het publiek is lekker opgewarmd door hun muziek en ze hebben de sfeer er goed ingekregen en "That's Wicked!" volgens de zanger. Onder luid applaus en gefluit verlaten ze het podium en is het wachten op You Me At Six. Tijdens het wachten valt op dat de "ouders" om mij heen of aan het wordfeuden of aan het fb-n zijn. De zaal is nu wel zo goed als volgelopen en waar het bij een "grote mensen" concert tot aan de klapdeuren gevuld is, is de zaal nu 3-kwart gevuld. Misschien nemen als die jongeren minder plek in, ik weet het niet. De sfeer blijft er iig goed in doordat al die jongeren lekker blijven dansen op de dansbare hitjes van nu. "Every day I'm Shuffeling" en hitjes van Katy Perry en Rihanna klinken er door de zaal en daar genieten vooral de meisjes wel van. Maar als de muziek om 21:15 weggedraaid wordt en er iemand op het podium verschijnt, stopt iedereen met dansen en beginnen gelijk met het gillen en fluiten. Lachuh!

De 1e bekers vliegen al door de lucht en onder begeleiding van de 4 bandleden komt de zanger het podium op springen. "Utrecht!! Time to wake the fuck up!" Er wordt vanaaf afgetrapt met "The Consequence" en die knalt er gelijk lekker in! De zaal beweegt gezamelijk op de dreunen van de band en het refrein wordt gelijk al mee gezongen door het uit hun dak gaande publiek! Onder het geluid van klappende en fluitende tieners wordt er gelijk verder gespeeld. Ondertussen zijn er 2 stelletjes voor mij komen staan en ze hebben er kennelijk zin. Fanatiek springen de heren, net als de rest van de zaal, mee op het volgende nummer. Sfeertje is wel weer ff wat anders dan bij mijn vorige "rustige" concertjes, maar zeker wel lekker! Het 3e nummer is "Safer To Hate Her", ook al zo'n knaller van de 2e cd, en de zanger gaat lekker uit z'n dak en entertaint het publiek. Alles wat hij de zaal vraagt wordt door de volgzame schaapjes allemaal uitgevoerd. Klappen, springen, meezingen, het wordt gedaan en hij geniet ervan. Het wordt vanaaf trouwens nog gekker met wat hij de zaal opdraagt ;) Maar dat is voor later. "Let's get fucking crazy" klinkt t door de microfoon en "Save It For The Bedroom" wordt ingezet. Na weer een lekker rocknummertje is het tijd om even de stemming te peilen. En die is zeker goed! Terwijl de drummer onder luid gegil zijn shirt uitdoet, vertelt de zanger dat ze gisteren nog in Belgie optraden, maar dat Nederland ze uiteraard een stuk beter bevalt! "Incredible!! Thanks for selling us out!!" Bij het volgende nummer wordt het publiek er weer bij betrokken en dit gaat ze weer uitstekend af. De zanger is duidelijk onder de indruk! Het nummer is "Liquid Confidence" en een van de iets rustigere nummers van "Hold Me Down" en leent zich ook goed om meegezongen te worden. De 2 stelletjes die voor mij staan doen ook vrolijk mee, maar gaan ondertussen wel steeds meer voor mijn neus staan.. en die begint iets onfris te raken. Maar snel een beetje verplaatsen ;)

Tijdens "Trophy Eyes" klinkt er ineens "Circle Pit, Circle Pit, Now is the time mothafuckers!!" door de zaal en voor het podium verandert in een kolkende massa! De uitzinnige fans geven ruimschoots gehoor aan de kreet en ze beginnen lekker tegen elkaar op te springen en te duwen. Tof om te zien en het zorgt voor een mooi sfeermomentje. Het 7e nummer van vanaaf staat op hun nieuwe album "Sinners Never Sleep" De zanger heeft het hele optreden nog niet veel feedback over de nummers gegeven, maar dit is wel ff prettig. "Bite My Tongue" klinkt wel aardig hetzelfde als de weg die is ingeslagen op "Hold Me Down" al begint de zanger op het einde heel even een beetje "Ramstein" achtige geluiden te maken en dat is toch niet helemaal mijn ding. het nummer wordt goed onthaald en ik vond het ook wel een lekker nummer op t einde na dan. Ben iig wel benieuwd naar de andere nummers van hun nieuwe cd. Na een bedankje en een applaus voor de beiden voorprogramma's, waarbij Canterbury duidelijk een betere response krijgt dan The Marines, wordt er verder gegaan met "Playing The Blame Game". Wederom verandert de zaal in een springende massa en de zanger zoekt geregeld contact met het publiek. Gretig zie ik allemaal handen naar de knielende zanger gaan; Errug leuk voor de mensen die het langst in de rij hebben gestaan vandaag. Het uitzinnige applaus aan het eind van het nummer zwelt pas echt aan als de zanger zijn mouwloze jack uittrekt. "Cheers" en hij neemt een slok van z'n Corona.

Na een kleine introductie wordt "Fireworks" ingezet en waar de zaal bij andere nummers onderhand ontplofte onstaat er nu een heel ander tafereeltje. Het is verreweg het rustigste nummer van hun 2e cd en dat kan je aan het publiek zien. Geen rondspringende headbangende, maar alleen maar knuffelende tieners. Er zit zelf een meisje bij iemand op z'n nek en ik zie hier en daar een A4tje omhoog gaan met een boodschap. Tijd geleden dat ik dat meegemaakt heb. Een beetje jammer dat iedereen tijdens het nummer met z'n armen heen en weer gaat zwaaien boven hoofd. Sfeervol, maar die gasten die toch weer voor mij zijn komen staan hebben duidelijk iets te hard hun best gedaan vanaaf! Een beetje tekort aan deo, pffffff maar ff een drankie scoren. En daar spot ik dat meisje wat eerder op de avond nog op zoek was naar een kaartje. Is er kennelijk toch gelukt. Na "Fireworks" is het volgens de zanger "Time to speed up again" en worden er 2 lekker klinkende nummers van hun nieuwe cd gespeeld en mijn nieuwsgierigheid is weer iets toegenomen. "Okay Ladies and Gents, it's about that time!" en een van de uitgebrachte singles van "Hold Me Down" wordt gespeeld. Het publiek gaat weer uit zijn dak en de sfeer blijft er opperbest inzitten! Heb wel de indruk dat de ouders naast mij er wel klaar mee zijn en ik heb de afgelopen nummers toch ook al wat mensen weg zien gaan.

Het optreden van vanaaf loop echter op zijn eind en de band is aangekomen bij het laatste nummer van de setlist. Omdat de zanger ook echt een topavond heeft gehad, gaat hij bij het publiek peilen wat zij graag willen horen. Na wat discussie en een paar voorstellen uit de zaal wordt er, volgens mij, toch gewoon begonnen met een nummer wat de zanger zelf kiest. En terwijl "The Rumour" wordt ingezet heeft de zanger nog 1 taak voor de zaal. "I expect some croudsurfing!" Ik ben benieuwd of ook daar gehoor aan wordt gegeven, maar eerst overkomt mij even iets heel raars! Ineens verschijnt er uit het dansende publiek een meisje wat of heel slechtziend of heel dronken, misschien wel allebei, en ze loopt precies naast me recht tegen de muur!! Ben even met stomheid geslagen. Is er echt gebeurt wat ik denk gezien te hebben... Het is toch echt zo haha ik heb haar maar even de klapdeuren gewezen en ze loopt richting herenwc... Maar vlak voor de deur gaat ze toch naar de juiste wc. Misschien toch slechtziend ;) Als ik mijn blik weer op het podium richt, staat er warempel een meisje op het podium om een poging tot crowdsurfen te gaan wagen. Na een omhelsing met de zanger waagt ze de sprong en surft ze een rondje door de zaal. Al snel volgen er nog een paar meisjes, maar die worden niet allemaal even goed opgevangen! Keer op keer zie ik alleen een stel benen uit het publiek steken. De slechtse poging is van de enige jongen die een poging waagt. Van hem ik na zijn sprong helemaal niets terug gezien. Na een groot bedankt aan de zaal en een groot en uitzinnig applaus van de nog immer overactieve zaal is gelijk tijd voor de toegift en het allerlaatste nummer van de avond. "Last chance to dance!" Nog eenmaal ontploft de zaal en tijdens "Underdog" gaan er nog een paar meisje crowdsurfen! Het allerlaatste meisje wordt een heel rondje door de zaal gedragen en na een gezamelijk "1... 2... 3... 4... Underdog"  komt er een einde aan een avondje energieke rock!

Na het nummer verlaat You Me At Six onder luid applaus het podium en vrijwel gelijk gaan de lichten en muziek in De Helling aan. Ze gaan dus niet meer op het podium verschijnen en ik ga snel mijn jas halen. Eenmaal buiten vallen de ietwat bezorgde en wachtende ouders eigenlijk wel gelijk op. Kan terugkijken op een leuke avond. Canterbury was een een uitstekend begin van mijn avond en You Me At Six speelden eigenlijk wel de pannen van het dak. Ben wel echt blij dat ik nog even oordopjes gekocht heb, want die waren zeker geen overbodige luxe! Hun rockmuziek is bij vlagen lekker uptempo en de zanger lijkt ook wel onvermoeibaar. De hele avond over het podium springen en het publiek entertainen. Het is een zeer geslaagde combi moet ik toegeven. Hun optreden leent zich ook wel erg goed voor een LowLands. Zal me toendertijd dus ook wel opperbest vermaakt hebben, gok ik zo. Een leuke afwisseling in mijn concertagenda en ga ook zeker even in de gaten houden wanneer "Sinners Never Sleep" uitkomt. Zeker een aanrader die van een beetje stevige rockmuziek houd!

Next Stop - Chef' Special

Donderdag 24 November 2011 Paradiso; Maria Mena

In 1e instantie baalde ik als een stekker!! Op het moment dat ik een kaartje wou kopen voor Maria Mena, waren er geen kaarten beschikbaar! Het was echter volgens de Paradiso site nog niet uitverkocht! Na een mailtje naar de Paradiso kwam ik erachter dat op het moment dat ik een kaartje wou kopen het precies uitverkocht was!! Flink balen, want vanaf het moment dat zij enige bekendheid in Nederland verwierf, heb ik eigenlijk nooit een tour overgeslagen! Sprong dan ook een gat in de lucht toen ik zag dat er een extra concertje kwam!! Zo blij! Zo snel mogelijk een kaartje voor gescoord en ik kon me gaan opmaken voor de 6e keer dat ik haar zou gaan zien. Nouja de 6e keer.. Dat gok ik, want ben eerlijk gezegd de tel een beetje kwijt ;) Voor de mensen die nog nooit van Maria Mena gehoord hebben; Een kleine introductie: Maria Mena is een 25 jarige singer-songwriter uit Noorwegen. Al op 16 jarige leeftijd bracht zij haar 1e cd, "Another Fase" uit. Na "Mellow" in 2004 en "White Turns Blew", wat een verzamelalbum is van haar 1e 2 albums, bracht ze in 2005 het album "Apparentley Unaffected" uit. Met de uitgebrachte singles "Just hold me" en "Miss you love" verwierf zij enige bekendheid in Nederland. Het "All this time" van het in 2008 uitgebrachte "Cause Off Effect" werd ook vaak gedraaid bij de Nederlandse radiostations. Met alweer haar 6e album "Victoria" op de markt, is het dan ook weer tijd voor een nieuw rondje langs de europese concertzalen. En na het luisteren van haar nieuwste cd, zit ik me al te verheugen op een heel mooi avondje van een van mijn favoriete artiesten!


Bij parkeergarage Byzantium, waar we normaal parkeren, aangekomen staat er wel een hele lang rij auto's voor de al volle parkeergarage. Hhhmmm als er een autootje of 2 voor je staat, kan je wel even wachten tot er iemand de parkeergarage verlaat, maar met een auto of 8 gaat dat toch echt te lang duren. Dan maar de parkeergarage van het Rijksmuseum proberen, maar die blijkt gesloten te zijn. Fuck.. Wil zeker niet te laat bij Paradiso verschijnen, want ik verwacht wel een rij voor deur. Ik ben vanaaf met een neefje en we besluiten om de auto maar gewoon op straat te parkeren, omdat er op nog genoeg plek is. Bij het kopen van een parkeerkaartje blijkt dat het tarief, 4 euries p.u., ook goedkoper is dan de parkeergarage en kwa loopafstand scheelt het eigenlijk helemaal niets vergeleken met Byzantium. Om 20:20 sluiten we inderdaad aan in een vrij lange rij, zoals ik al verwachtte. Langs de rij lopend kan ik wel concluderen dat er voornamelijk 20 tot 45 jarigen naar Maria Mena zijn gekomen. Ondanks de toch wel rij lange rij zijn onze jassen een kwartiertje later toch al weg gehangen en rond de klok van 20:40 gaan we een plekkie in de al zo goed als gevulde zaal zoeken. We gaan naar het balkon en halen eerst een drankie bij de bar recht tegenover het podium. "Cheers mate!" en omdat we goed zicht op het podium hebben besluiten we hier te blijven staan. Goed zicht en dicht bij de bar; Duidelijke win win situatie en we blijken niets te laat te zijn, want 5 bandleden nemen hun plek ik en rond 20:45 gaat Maria Mena echt al beginnen!!


Onder begeleiding van haar 5 bandleden en een zeer enthousiast applaus van de uitverkochte zaal betreedt de belangrijkste persoon van vanavond als laatst het podium. Er wordt gelijk begonnen met t 1e nummer van haar nieuwste cd, beide genaamd "Victoria" en het klinkt vanaf het 1e moment geweldig! Waar bij het Songbird Festival het geluid eerst niet goed stond, is het in Paradiso vanaf het begin af aan genieten! Na het 1e nummer, wat al gelijk voor een 1e kippenvel momentje zorgde, klinkt er dan ook gelijk een overweldigend applaus! Zichtbaar genietend van de reactie van de zaal, wordt er gelijk verder gegaan met "You're the only one" van het album "White Turns Blew". Hier en daar hoor ik al wat mensen meezingen en later op de avond zal dat nog vaker voor gaan komen. Na weer een goede response van het publiek is het tijd voor een welkomstpraatje. "Thank you for coming tonight! This is my favorite veneu and you're my favorite people! Ze legt uit dat er uiteraard aandacht zal zijn voor haar nieuwe cd "Victoria", maar ook zeker nummers van haar eerdere, ook succesvolle, cd's ten gehore zullen worden gebracht.


Maria Mena heeft er kennelijk erg veel zin want het ene na het andere briljantje van haar nieuwe cd worden gespeeld. Na het mooie "This too shall pass" wordt het nummer "Money" gespeeld. Ook al zo'n heerlijk nummer waar ik persoonlijk heel erg van de viool kan genieten. Zeker live"! Het geluid van de viool klinkt ook mooi samen met de stem van Maria en geeft haar nummers tekens net even iets meer! Voor het volgende nummer wordt er gezorgd voor een mooie sfeer op het podium. Het licht wordt gedimd en het podium kleurt blauw. "Takes one to know one" is het nummer en ook dit klinkt weer prachtig. Wat een mooie gevoelige stem! Mede door de zorgvullig opgebouwde sfeer op het podium en door het gevoel wat Maria Mena bij elk nummer laat zien, zorgt dit voor een zoveelste kippenvel momentje!! We zijn dan nog niet eens zo heel veel nummers onderweg! Beloofd wederom weer een topavond te worden! Het volgende nummer is van het album "White turns Blew" uit 2004 en gaat over dat Maria verliefd wordt op haar beste vriend; "Sorry". Waar je bij andere concertjes geregeld mensen hoort praten, is dat vanaaf in de Paradiso aboluut niet aan de orde! Het "Sssshhhttt" affiche van de Tivoli zijn vanaaf echt niet nodig! Ook bij dit nummer is de zaal volledig geboeid door het optreden van Maria Mena en iedereen lijkt, net als ik, intens te genieten! Als het nummer afgelopen reageert de rest van het publiek dan ook net als ik. Flink klappend en even een fluitje erachteraan! Goed hoor! "Dank je wel" klinkt het met een accentje door de zaal ;) We worden vanaaf getrakteert op echt heel veel nummers en als ik elk nummer afzonderlijk gaan behandelen dan kan ik beter een romannetje schrijven! Ik ga even een sprongetje maken naar het volgende moment wat wel weer de moeite waard is om bij stil te staan. Dat neemt niet weg dat alle andere nummers niet de moeite waard waren. Ik vond het stuk voor stuk pareltjes! Zo blij met youtube!!

Na "Habbits, Few small bruisers, My heart still beats, Belly up, Art of forgiveness, Just hold me en Secrets", dient dat volgende moment zich dan ook aan. Maria vertelt heel openhartig over haar uitgebrachte cd's en waar de nummers over gaan. Ze schrijft heel veel over persoonlijke problemen en haar gevoelens. Haar cd "Cause and Effect" heeft ze ook vooral aangegrepen om veel van haar gevoelens van zich af te schrijven. Het volgende nummer gaat dan ook over 1 van die gevoelige zaken. Het is "Eyesore" en het is een nummer dat gaat over anorexia, waar ze aan geleden heeft en gelukkig heeft overwonnen. Tijdens het hele verhaaltje is het licht al mooi gedimd en het is denk ik voor iedereen wel lastig om geen kippenvel tijdens dit nummer te krijgen. Echt heel mooi! Het is een heel persoonlijk en emotioneel nummer en het brengt de hele zaal in vervoering! Kippenvel!! Cha po! Na het nummer "Homeless" begint Maria aan de uitleg over "Supposed to Appologize" en klinkt er ineens wat rumoer en gegil in de zaal. Even is Maria aangeslagen en valt er een stilte in de zaal. "Doe die deur open" Klinkt er ineens door de zaal. "Is everybody allright?? Is everybody okay?? Can I go on singing??" informeert een zichtbaar bezorgde Maria. Mij is het iig onduidelijk wat er precies gebeurde. De uitleg van het nummer gaat over wat de critici over haar schreven na "Cause and Effect". Ze zou misschien wel te eerlijk is openhartig zijn in haar nummers, maar Maria is liever te eerlijk dan oneerlijk! Ze heeft altijd zelf besloten waar ze over wou schrijven, terwijl andere haar meer de Poprichting op probeerde te duwen. Ben blij dat ze dat niet gedaan heeft :) Aan het einde van het nummer verlaat Maria onder luid applaus en gefluit het podium terwijl de band het nummer nog afmaakt en dan ook het podium verlaat.

De lichten blijven gedoofd en na een minuutje enthousiast geklap van het nog immer enthousiaste publiek, verschijnt Maria weer op het podium met een telefoon in haar hand. Ze maakt enkele foto's van het uitzinnige publiek! Erg leuke en spontane actie! "Sing with me if you know this song!! " en de hele zaal zingt dan ook mee met "Miss you love". En dat gebeurt niet onverdienstelijk! De refreinen hoeft Maria iig zeker niet te zingen, die taak heeft het nog altijd aanwezige publiek op zich genomen. De sfeer wordt zo tegen het einde alleen maar mooier! Jammer dat het optreden van vanaaf zo langzaam aan tegen het einde loopt. Nog 1 keer wordt de hele zaal bij het optreden betrokken en iedereen klapt het ritme mee. Het laatste nummer van de avond is "All this time" en Maria vraagt nog een laatste maal de hulp van alle mannen en vrouwen; Die om de beurt een stukje mogen zingen, waarbij de mannen zich wel lieten horen maar duidelijk het onderspit moesten delven tegen de vrouwen. Het is een mooie afsluiter van voor mij iig een hele mooie avond! Onder het geluid van handgeklap, gewoehooee en gefluit verlaten Maria en haar band het podium. Het publiek blijft echter zo enthousiast en fanatiek fluiten en klappen dat Maria nogmaals ten tonele verschijnt! "Are you still here?? What do you want from me" En iedereen wordt getrakteerd op nog 1 laatste nummertje! Maria had tijdens haar verblijf in A'dam al gemerkt dat de kerst er aan zit te komen en dat er hier en daar al een kerstsfeer hangt. Laat ze nu ook net een kerstliedje opgenomen hebben en ze vind het wel een gepast moment om dat kerstliedje te spelen. Ik ben persoonlijk niet zo'n liefhebber van kerstliedjes haha maar als Maria Mena het zingt, vind ik het misschien wel wat. "Home for Christmas" heet het en ik moet eerlijk bekennen dat ik het wel een mooi liedje! Er klinken iig geen kerstbellen enzo tijdens het liedje en zo komt er nu echt een einde aan weer een heel mooi avondje Maria Mena. Een grote buiging van Maria en haar band wordt beloond door een staande ovatie en een overweldigend applaus!!

En zo is er weer een einde gekomen aan weer een mooi avondje Maria Mena!! Maar liefst een nummertje of 17 a 18 zijn er vanaaf voorbij gekomen en ik vond ze allemaal goed! Maarja bij mij heeft Maria Mena dan ook een speciaal plekje. Kan me goed voorstellen dat niet iedereen die mening deelt ;) Iig wel een hele goede performer die een show met veel gevoel neerzet, maar ook zeker af en toe een komische noot toevoegd, d.m.v. een grapje of zelfspot. Ook heeft zij zeker aandacht voor haar fans, want na elk optreden neemt zij even plaats achter de merchandise om albums te signeren. Ik heb zelfs tijdens een van haar eerdere concerten iemand zijn vriendin tijdens het concert ten huwelijk vroeg! Maria zat in het "zorgde" en zorgde toen voor een speciaal momentje voor het aanstaande echtpaar. Dit toont zeker hoe zij ook met haar fans bezig is, die ook heel belangrijk vind en dat siert haar als persoon! Was even bang dat ik dit optreden iets minder zou vinden dan een krappe week geleden bij het Songbird Festival". De Grote zaal van De Doelen was echt wel indrukwekkend, maar er gaat toch niets op tegen de sfeer in de Paradiso! Weer een geweldige ervaring en laat de volgende tour maar komen, want ik ben er dan zeker weer bij!!

Next Stop - You Me At Six

Zondag 20-11-2011 De Doelen Rotterdam; Songbird Festival

In een pauze op mijn werk even snel FB checkend, valt mijn oog op het Songbird-festival. Een nieuw festival in Rotterdam, mede georganiseerd door 3FM. Het is een festval waar uitsluitend Singer-Songwriters optreden en er staan een aantal artiesten die ik in de toekomst zeker nog wil gaan bezoeken. Opkomende talenten als Chagall, Rachel Louise en een Michael Kiwanuka, maar ook iets meer gevestigde namen als Maria Mena, als publiekstrekker, Racoon en Tim Knol. Er komen ook een aantal artiesten van waar ik hun concertjes aan mij voorbij heb laten gaan, zoals Jon Allen en Lior. Songbird lijkt me een uitgelegen kans om weer een aantal artiesten te checken en van mijn concertlijstje af te kunnen strepen. Het was lange tijd nog geen zekerheidje of ik er heen zou gaan. Een concertje in mijn uppie bezoeken is niet zo'n ramp, maar een heel festivalletje is toch een ander verhaal. Na lang twijfelen dacht ik "Fuck it"  ga ik toch maar alleen, maar een dag later besloten een vriend en zijn vriendin om ook te gaan. Relaxed, hoef ik toch niet alleen te gaan. En enkele dagen voordat Songbird gaat plaatsvinden, zijn alle kaartjes ook nog eens verkocht! En gezien de hele line-up, kan ik dat best begrijpen!


Locatie de Doelen Rotterdam:


Na eerst met de auto naar Gouda te zijn gegaan en van daar met de trein naar Rotjeknor gereisd te hebben,komen we rond de klok van 16:45 aan bij De Doelen in Rotterdam. Gelukkig geen rij voor de deur en ruim op tijd voor het 1e optreden wat ik graag wil zien, Michael Kiwanuka. Gelijk naar binnenkomst valt op hoe groot en vooral hoe mooi deze locatie is. De Doelen is een stijlvol concert- congresgebouw, dat in 2009 nog gerenoveerd is. Het festival heeft 5 zalen waar er optredens worden verzorgd en deze zijn verdeeld over 2 etages. De grote zaal, bevind zich in het midden van het pand en alle andere zalen, foodcorner enzovoorts bevinden zich om dit middelpunt van de zaal. Bij binnenkomst komt ook gelijk de geur van eten ons tegemoet. Lekkah, want we hebben best al wat trek.. t loopt dan ook al tegen vijf uur. Het festival begon overigens om 16:00 en het laatste optreden eindigt om 22:10. Na eerst onze jas kostenloos, altijd fijn, ingeleverd te hebben bij de garderobe gaan we maar even muntjes halen. 1 muntje 2,5 euries, redelijk normale prijs. Wat wel goed geregeld is, is dat je alle muntjes die je niet gebruikt, gewoon weer kan inleveren en je geld terug krijgt. Even een snel een, voortreffelijk, surinaams broodje kip gehaald te hebben, begint onze zoektocht naar de zaal Arcadis waar Michael Kiwanuka op zal treden. We hebben nog geen plattegrondje van de Doelen bemachtigd en zonder plattegrond is het nog best lastig om de zaal te vinden. Vanuit Songbird zijn er wel bordjes opgehangen, maar als je de borden van de Doelen zelf volgt, stuit je soms wel op rare en verwarrende situaties. Onderaan de trap wordt je naar boven gestuurd om vervolgens boven weer naar beneden gestuurd te worden.. Strange.. miss lag het aan ons. 1 Ding is zeker.. als hier een vet Housefeessie wordt georganiseerd, zal het publiek waarschijnlijk letterlijk en figuurlijk de weg kwijt raken haha Na eerst nog even een drankje gescoord te hebben, zijn we toch nog in de Arcadis beland voordat Michael Kiwanuka begint.


Michael Kiwanuka - 17:10


In de sfeervolle zaal aangekomen is deze toch al wel redelijk gevuld. Op mijn zoektocht en na het publiek bij Michael te kijken, kan ik wel concluderen dat het publiek vanaaf over het algemeen uit 20 tot 45 jarige bestaat. Het lekkere van een festival is dat de artiesten aan tijden gebonden zijn en omstreeks 17:10 begint het concertje dan ook op tijd. Michael Kiwanuka betreedt samen met 1 bandlid het podium en ze bespelen allebei een gitaar. De 23 jarige Britse singer-soulwriter heeft op The Great Wide Open het publiek al zeer aangenaam verrast en na al enige Youtube filmpjes bekeken te hebben ben ik hoopvol. En gelijk vanaf de 1e woorden die uit zijn mond komen ben ik overtuigd. Een heerlijke warme soulvolle stem en zijn muziek doet ook wel een beetje aan de oude soul denken!! Het eerste nummer achter de rug laat het publiek ook zijn waardering blijken. Er klinkt een goed applaus en de zaal is ook redelijk volgelopen, maar drukker als 3 kwart vol wordt het niet. Maar dat dat niet bij elk optreden zo is, komen we al vrij snel achter. Tegelijkertijd is in de grote zaal Pete Murray bezig en na nog een paar lekkere soulvolle nummers van Michael besluiten we om nog een stukje Pete te gaan bekijken. Bij een van de ingangen van de grote zaal aangekomen, wordt ons een halt geroepen. De zaal is vol! En we komen er niet meer in! Zo! Dat is mooi balen! Ietwat verbauwereerd en geirriteerd gaan we maar weer terug naar Michael en die is gewoon doorgegaan met wat hij is begonnen. Alle nummers worden door het aanwezige publiek goed ontvangen en er hangt een prettig ontspannen sfeertje. Michael heeft al een EP uitgebracht en het is dan ook met smart wachten op zijn cd. Zeker eentje om in de gaten te houden mensen!!


Als het 1e optreden op zijn einde loopt, gaan we op zoek naar de Eduard Flipse zaal voor Chagall, 1 van de artiesten waarvoor ik gekomen ben! En opnieuw blijkt weer dat de zaal niet zo 1 2 3 gevonden is!! Nee zonder plattegrondje is het allemaal niet makkelijk te vinden. Op een tafeltje zie ik gelukkig een plattegrondje liggen en we wagen een nieuwe poging. Eindelijk bij de Eduard Flipse aangekomen, sluiten we aan in een lange rij!! Nee toch!! Het gaat me toch niet gebeuren dat ik Chagall moet gaan missen! Helaas is dit wel het geval en ik baal echt als een stekker!! Even vind ik het Songbird Festival, ondanks de goede 1e indruk, niet zo leuk. Elk nadeel heeft zijn voordeel, zal ik maar zeggen, en over een minuutje of 10 begint in de Willem Burger zaal Jon Allen. Ook 1 van de artiesten waarvoor ik gekomen ben, maar ik had ze liever allebei gezien. Na eerst, ondanks de plattegrond, toch weer verdwaald te zijn, komen we uiteindelijk bij de Willem Burger zaal terecht. Dit is echt geen locatie om een Housefeessie te geven, want al gewoon nuchter raaktte we het spoor al een beetje bijster. Maar goed: we waren, weliswaar via een omweggetje, in de juiste zaal en nog belangrijker op tijd!!


Jon Allen - 18:10


Jon Allen was geen vreemde meer toen ik hem op de line-up van Songbird zag staan. Een jaar nadat hij zijn debuutcd "Death Man's Suit" uitgebracht had, zag ik hem al op diverse concertagenda's voorbij komen. Kan me nog goed herinneren dat het nummer "Death Man's Suit" bij de concertjes vermeld stond en dat nummer klonk wel errug lekker. Na zijn cd geluisterd te hebben, concludeerde dat ik eigenlijk dat nummer het enige echte leuker nummer van de cd vond. In 2011 zag ik hem weer op concertagenda's verschijnen en het bleek dat er een vervolg cd uitgekomen was, "Sweet Defeat". Deze cd uiteraard ook even gechecked en vond het al iets beter klinken als zijn 1e, maar toch nog niet overtuigend genoeg om een kaartje voor zijn concert te kopen. Mooi dus dat hij op Songbird staat,kan ik hem mooi ff meepakken. In de zaal aangekomen is het al best wel druk. Eerlijkheid dient te zeggen dat er op het moment van beginnen alleen Chagall al bezig is. En die was al vol... of uitverkocht ;) Het duurt dan ook niet heel lang voordat ook hier de deuren gesloten worden en er niemand meer inkomt! Na een kleine introductie door iemand van de organisatie, die o.a. vermelde dat dit zijn laatste show van dit jaar is, betreedt Jon samen met een gitarist het podium. Na het goed ontvangen openingsnummer komen ook de overige 3 bandleden van de band Jon vergezellen. O.a. "Down to the River" en "In your Light, wat allebei uitgebrachte singles waren, worden ten gehore gebracht. Van zijn nieuwste cd werd o.a. "Joanna" gespeeld. Maar ik word pas echt blij als hij "Death Man's Suit" doet, want dat vind ik met afstand het beste nummer van hem! Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik zijn nummers live op een of andere manier toch beter vind klinken dan zijn cd's. Hij heeft dan ook wel een beetje schor en hees stemgeluid, maar dat rauwe karakteristieke geluid is wel errug lekker om te horen! De muziek die hij maakt kan je wel een beetje scharen onder de catergorie: Folk, beetje rocky maar af en toe ook wel een klein country invloedje vind ik persoonlijk. Ook de sfeer bij dit optreden is goed, alleen wel jammer dat t vroegtijdig toch een beetje leegloopt, omdat er ook andere artiesten op het punt van beginnen staan. Ja! Kan wel concluderen dat ik zeer aangenaam verrast was door zijn performance.


Na Jon Allen, iets na de klok van zevenen, is het wel een mooie tijd om even iets te gaan eten. Er is op dat moment toch niet echt iets bezig, waar we persee heen willen. Bij de Foodcorner aangekomen, doen we een schokkende ontdekking!! Er zijn alleen nog maar broodjes Unox worst en bordjes Oosterse Kipsate verkrijgbaar!! De rest is al op!! Als we dan maar besluiten om aan te sluiten in de kortste rij, de Kipsate, blijkt deze ook op te zijn!! Mooi balen dus, maar gelukkig hadden we al een Surinaams broodje op bij binnenkomst, anders wordt het wel heel erg honger lijden! Er is extra eten onderweg, maar we stillen onze ergste trek maar even met een Twix. Ja je moet wat he ;) Ook dit is, na het gemiste optreden van Chagall, wel even een nieuwe teleurstelling!! Laten we maar hopen dat ze hier een wijze les uittrekken voor de volgende keer!! Als de 2 mensen met wie ik ben even gaan roken, en ik geen zin in de kou heb, besluit ik om even Jullian Perretta te checken.


Jullian Perretta - 19:10


Had Jullian Perretta wel een keer voorbij zien komen op FB, maar eigenlijk nog nooit iets van gehoord of gezien. Helemaal "blind" naar zijn optreden en laat het dan ook maar gewoon over mij heen komen. Jullian Perretta is een 22 jarige Engelse singer-songwriter en heeft al wat gastoptredens bij andere artiesten verzorgd, waaronder bij Mark Ronson en Beyonce. In 2010 is zijn 1e cd, "Stitch me up" uitgekomen en ik ben benieuwd of ik na vandaag de moeite ga nemen om zijn cdtje te checken. Precies op de aangegeven tijd verschijnen Julian en zijn 4 bandleden het podium en ben benieuwd naar de 1e klanken. En die die klinken eigenlijk wel goed. Julian zijn muziek is net ff iets swingender dan de eerdere optredens van vandaag en dat is wel even een lekkere afwisseling. Het 1e nummer wordt met een redelijk applaus ontvangen van de wederom ongeveer 3 kwart gevulde zaal. Ik vind het eigenlijk wel jammer dat ik na een nummertje of 2 weg moet, want de volgende artiest die op het program stond,moest ik echt zien!! De paar nummers die ik heb gehoord hebben mij wel overtuigd en ga zijn cdtje zeker wel even checken. Zijn debuutalbum was volgens Perez Hilton "The male pop album of the year" Ben benieuwd, zeker na vanaaf!

Het volgende optreden is namelijk Rachel Louise en dat is een van de singer-songwriters waarvoor ik gekomen ben! Ik ben zeker niet van plan om die net als Chagall te gaan missen! Onderweg naar Rachel lopen we langs het Live3FM Stage en daar staat op het punt om Maria Mena een nummer te spelen. Omdat Maria Mena de afsluiter van de dag is en ik ook naar haar concertje in de Paradiso ga, gaan we maar alvast in de rij staan voor Rachel. We zijn een ruime 25 minuten te vroeg denk ik en we sluiten best voor in de rij aan. Beter! We gaan dit iig niet missen!!

Rachel Louise - 20:00

5 Voor 8 gaan de deuren open en de zaal inlopend zijn wij even blij dat we op tijd in de rij zijn gaan staan. De Eduard Flipse zaal is namelijk een klein knus concertzaaltje met alleen maar zitplaatsen! We zitten precies in het midden op de 2e rij, helemaal goed! Heel toevallig zit mijn excollegaatje, aan wie ik en jullie ;) mijn blog te danken hebben, precies achter mij. Ik had Rachel al een keer bij de DWDD draait door gezien en dit "3FM Serious Talent" heeft zeker het een en ander in haar mars! Na een kleine introductie en alvast lovende woorden neemt Rachel, onder luid applaus, slechts op enkele meters van ons vandaan plaats achter de piano. Zichzelf begeleidend op de piano begint ze met het nummer "At the disco" en het 1e wat er gebeurt was dat ik kippenvel krijg!! Wat kan zij zingen en wat klinkt het goed. Een welverdiend en zeer luid applaus klinkt er dan ook aan het einde van het nummer. Tussen de nummers door kletst Rachel er ook lekker op los en ze introduceert nog 2 jongens. Haar broer Colin Lee, die haar op een enkele drum gaat begeleiden en op gitaar Rolf. Na een kleine introductie van het volgende nummer beginnen ze aan het volgende nummer "Living in Holland". Na het swingende "Hardcore" brengt Rachel een nieuw nummer, "Take your place" ten gehore en het zijn stuk voor stuk goede nummers!! Bij het volgende nummer is Rachel er even bij gaan staan en na "Offcourse you're blond" is het helaas alweer tijd voor laatste nummer. Er wordt afscheid genomen van Colin Lee en Rolf, want het laatste nummer doet Rachel weer alleen. De wijze waarop haar broer met zijn drum zat te "spelen" was zeker mooi om te zien. Heel ontspannen en met gesloten ogen zat hij chillend op het podium. Het laatste nummer is "Not with me" en ik krijg ik, net als bij de andere nummers van vanaaf, wel weer een beetje kippenvel. Omdat er tijdens het welverdiende applaus bijna geen gefluit klinkt, heb ik zelf maar even de vingers in mijn mond gestoken. Er heerste echt een hele lekker sfeertje tijdens het optreden en dat kwam ook zeker door opzet in de zaal. Doordat iedereen echt kort op het optreden zat, gaf dat een intiem en huiselijk gevoel. Rachel brengt de nummers met een een heerlijk en prettig stemgeluid en leeft zich ook in bij de nummers die zingt. Vind haar persoonlijk wel wat van Laura Jansen weg hebben, maar die heb ik ook wel eens 2 keer in een week bezocht!  Erg blij dat ik haar gezien heb en kan niet wachten tot haar cd uitkomt! En dat vonden de mensen met wie ik was ook, want die hebben gelijk haar eptje aangeschaft. Laat het maar snel 2012 worden en ik hoop dat er bij een debuutcdtje ook een tourtje langs een aantal poppodia hoort! Voor de mensen die haar echt nog niet kennen: Rachel Louise mag je niet missen!!

Terugkijkend op het Songbird Festival overheerst er eigenlijk wel een heel goed gevoel. Ondanks de gemiste optredens van Chagall en Pete Murray en het missen van het avondeten, heeft de rest van het festival mij zeker wel overtuigd! Bij een festival dat voor het eerst gehouden wordt, is het altijd een beetje zoeken met de sfeer, maar het was over het algemeen een goed festival! De Line Up was goed, met bekende artiesten en genoeg opkomend talent! Met De Doelen hebben ze dan ook een mooie locatie uitgezocht met mooie verschillende en sfeervolle zalen. Hoewel het uitverkocht was, leek dat door de grote en ruime opzet van het festival niet altijd zo. Tijdens de introductie van Maria Mena werd er al gemeld dat het Songbird Festival volgend jaar een 2e editie zal gaan krijgen!! Ik ga iig dan zeker weer van de partij zijn!

Het laatste optreden van de dag iss Maria Mena, maar omdat die donderdag 24 november weer met een bezoekje ga vereren, moeten jullie nog even geduld hebben. Dus ik eindig met:

Next stop - Maria Mena

Donderdag 17 November Tivoli Oude Gracht; Joan as Policewoman

Ik kwam voor het eerst met Joan as Policewoman in aanraking toen ik vorig jaar de agenda van Paradiso aan het doorspitten was voor artiestjes die ik nog niet kon. Ik doe dat best wel vaak en na een tijdje kan ik wel aardig inschatten wat voor artiest of bandje er achter de naam schuil gaat. Het youtube-filmpje wat bij haar concert stond was het liedje "The Magic" en klonk wel lekker en was ook eigenlijk wel het soort muziek wat ik bij de naam verwachtte. Haar concertje toen aan mij voorbij laten gaan, maar wel haar nieuwste cd, "The deep fields", even gechecked. Voordat Joan Wasser solo ging was ze enige tijd violiste van de, voor mij onbekende, band The Dambuilders. In 2000 besloot de singer-songwriter meer en meer solo op te gaan treden en dat is een goede stap geweest. Na in 2006 al haar 1e album, "Real Life"  uitgebracht te hebben, heeft ze al een keer door Europa getourd en o.a. Pukkelpop en Lowlands al aangedaan. In 2008 kwam haar 2e cd uit, "To Survive". Deze 2 cd's heb ik overigens niet geluisterd, dus kan niet bepalen of ze kwa stijl een andere weg is ingeslagen. Op Lowlands 2011 had ik de kans om haar te bekijken, maar deze helaas gemist. Dus er was totaal geen twijfel toen ik haar op de Tivoli agenda zag verschijnen. Daar ga ik heen!!

Geparkeerd bij La Vie, omdat ik nog even mijn volle spaarkaart van de Dikke Koffie wilde verzilveren, kwam ik erachter dat ik bijna naar de verkeerde Tivoli was gegaan! Gelukkig ben ik zo'n ticketcheckgek en kwam er dus nog op tijd achter dat ik naar de Oude Gracht moest en niet naar de Helling!! ppffffff Anders had ik tog zeker het voorprogramma, Peggy Sue gemist. Na een kleine wandeling langs de Oude Gracht stuit ik dit keer niet een een lange rij tieners bij de Tivoli. Het is vanaaf dan ook niet uitverkocht en ik had ook niet zo'n hysterische bende als gisteren verwacht. De zaal inkomend begint net Peggy Sue het publiek op te warmen. Peggy Sue is een 3 koppige band, waarvan de 2 dames allebei zingen en gitaar bespelen. Ze worden gecomplimenteerd door een mannelijke drummer. Even een drankie gehaald te hebben loop ik weer naar mijn vaste stekkie. Mijn oog valt gelijk op een opvallend affiche:"sshhhttt STILTE AUB! Ja inderdaad. Praten tijdens concerten is niet alleen erg hinderlijk voor de optredende artiest, maar ook voor alle andere mensen die een kaartje voor dit concert hebben gekocht. Wil je toch even praten? Dat kan in de foyer of rookruimte!" Te vet en gewoon terecht, want ik kan me soms ook wel eens ergeren aan gepraat tijdens een concertje. Peggy Sue eindigt net met het 2e nummer en dit wordt met een eerst wat aarzelend, maar uiteindelijk toch wel aardig applausje beloond. Na nog een aantal nummertjes geluisterd te hebben, weet ik nog niet precies wat ik ervan vind. De drummer is iig wel mijn maat, want die zit lekkere melodietjes te drummen. Doordat allebei de dames zingen en soms ook tegelijk is wel een samenstelling die je niet zo heel vaak tegenkomt. Het ene nummer klinkt net ff iets lekkerder dan het andere, maar dat komt vooral omdat ik 1 van de 2 dames gewoon een lekkerder stemgeluid vind hebben. Na een nummertje of 8 van hun nieuwste, Acrobats, en ook enkele van hun 1e, Fossils and Other Phantoms, cd's gespeeld te hebben, verlaten ze onder een redelijk goed applaus en wat gefluit na een ruim half uurtje het podium.

Het was op zich wel een leuk voorprammaatje en ze hebben in ieder geval gedaan wat ze moesten doen. Het publiek opwarmen en dat was aan de reactie van het publiek gezien aardig gelukt. De zaal is inmiddels aardig vol gelopen, maar dit komt vooral omdat het balkon boven nog niet open is. Daar komt snel verandering in, want er wordt toch besloten om het balkon open te gooien. Gelukkig, want ondanks dat het niet uitverkocht is, zijn er wel veel mensen op Joan as Policewoman afgekomen. Mijn vaste stekkie bevindt zich precies naast de trap naar boven, dus ik neem even een paar stappies terug. Erg veel mensen haasten zich naar boven om de mooiste plekkies aan de railing te bemachtigen. Het publiek bestaat vanavond voor het grootste gedeelte uit mensen van 25 tot een jaartje 40. Wat wel leuk is om te zien, is dat er ook best wel veel ouders zijn die hun kinderen hebben meegenomen. Is iets wat ik later ook best zou kunnen doen. Doordat best wat mensen naar het balkon zijn verhuisd, hebben de mensen beneden gewoon lekker de ruimte. Prima en een kleinere kans dat er precies iemand voor mijn neus komt staan. Ondertussen zijn alle spullen voor Joan as Policewoman klaargezet en wat wel opvallend is, is dat Joan zelf nog even alles aan het goedzetten is. Vooral haar keyboard wordt nog even wat verplaatst en als alles goed staat, begint het wachten op Joan.

Rond half tien, als de lichten inmiddels al een enkele minuut gedimd zijn, worden de 2 bandleden en Joan onder een luid applaus onthaald. Terwijl de band hun plaatsen innemen en nog een beetje finetunen, hoor je al gelijk een beetje ssshhhhttttt door de zaal. De nieuwe sshhhttt stilte aub! affiche hebben wel gelijk hun uitwerking! Het eerste nummer van vanaaf is "Flash" en wat gelijk vanaf het begin opvalt is hoe Joan zich in de muziek inleeft en al een beetje in haar eigen wereld lijkt te zitten. Doordat haar muziek tog wel wat "zweverig" klinkt, hangt er een lekker onspannen en relaxed sfeertje in de zaal. Het 1e nummer wordt goed ontvangen door het publiek. Je kan aan reactie van het publiek zien, dat het mensen zijn die echt voor de muziek gekomen zijn. Na weer wat kleine aanpassingen aan de gitaar gaan ze gelijk door met volgende ontspannen nummer. Een lekker begin van de avond! Waar de Joan de 1e 2 nummers een gitaar hanteert, wordt er voor het volgende nummer plaatsgenomen achter haar keyboard. 1 van de andere bandleden zit trouwens achter een drumstel, maar het andere bandlid zit acher een drietal keyboards. 2 Boven elkaar en er nog eentje naast. Wel grappig, want dit zie je toch ook niet zo heel vaak. Een 1e momentje voor Joan om de stemming even te peilen en die zit er goed in! Onder begeleiding van een orgel leeft Joan zich weer heerlijk in en dat is erg mooi om te zien. Joan is een vrouw van weinig woorden tussen de meest van haar nummers. Na weer een "Thank you." en wat aanpassingen wordt er door het dimmen van het licht en een zweverig intro begonnen aan "Run for love". Waar gisteren je beeld bijna blokkeert werd door 50 mobiele telefoons, zie je vandaag maar sporadisch iemand filmen. Generatieverschil misschien, maar het kan ook zomaar zijn dat iedereen, net als Joan zelf, aardig in de muziek op ging. Na weer een zeer goede reactie van het publiek, een "Thank you" wordt er gelijk doorgegaan met "The Magic". Voor mij is dit het 1e nummer wat ik van haar hoorde en waardoor ik nieuwsgierig werd naar haar cd. En aan de reactie van het publiek aan het begin van het nummer is ook wel te zien dat dit verreweg haar bekendste nummer is. Dit nummer wordt dan ook met straatlengte de beste response door het publiek ontvangen!! "Thank you! Nice!!"

Na weer van instrument gewisseld te hebben, begint Joan iets meer te vertellen over de nummers die ze zingt. Op dat moment blijkt dat de nieuwe sshhhttt stilte aub! affiches al wat aan effectiviteit afnemen. Na hier en daar een sshhtttt-tje wordt t uiteindelijk wel redelijk stil, maar nooit helemaal. Toch jammer!! Het volgende nummer is "Stair into the sun" wat staat op een EP uit 2004 heeft gestaan. Altijd leuk als er iets gespeeld wordt wat helemaal niemand heeft gehoord. Dit wordt ook door de rest van het publiek ook wel gewaardeerd. Na nog een aantal nummers gespeeld te hebben, waaronder "Kiss the specifics" en "Human Condition" gaan we langzaam aan naar het einde van de show en neemt uitgebreid de tijd om echt iedereen te bedanken. Van de mensen van het geluid tot Lucie die verantwoordelijk is voor de cover van hun cd en de ontwerpen van de T-shirts. En uiteraard vergeet ze haar overige 2 bandleden niet: "The hurricabe" Parker op Drums en Tod "The professor", die met hun muziek, in combinatie met de stem van Joan, toch echt een heel mooi avondje voor ons hebben neergezet. Dat ze sommige nummers van hun cd anders ten gehore brachten heeft niets afgedaan aan de nummers. Sterker nog: ik denk dat de versies die ze vanaaf lieten horen de zaal misschien nog wel meer in vervoering hebben gebracht. Onder luid applaus en gefluit en het publiek nogmaals bedankt te hebben voor de geweldigde support van vanaaf verlaat ze het podium. Om vervolgens na een dikke minuut alweer ten tonele te verschijnen om nog een paar nummers te spelen. Ik heb inmiddels al mijn jas gehaald en sta vlakbij de uitgang voor de laatste nummers van een relaxt en geslaagd concert. Een beetje jammer dat de laatste nummers die ze speelden allemaal vrij rustige nummers waren. Had wat mij betreft nog wel even een knaller tussen mogen zitten, maar dit doet zeker niets af aan het hele optreden! Maar wat nog jammerder was dat het aan het eind wel leek alsof de nieuwe affiches er vanaaf helemaal niet hingen. Weer een boel ge-sshhhttt door de zaal en de laatste nummers werden gespeeld. Ondertussen heb ik de klapdeur al opengehouden voor de DJ voor Pop O Matic, wat om 23:00 begint, opengehouden. En rond de klok van bijna elven komt er een einde aan een mooie avond.

Ja, ik kan zeker terug kijken op een mooie aaf!! Een aaf waar de combinatie van Joans stem, hun band en ook zeker het licht op verschillende momenten voor een hele aangename en ontspannen sfeer hebben gezorgd. Zo zie je maar weer dat een goede lichtshow ook zeker bijdraagt aan de nummers die gespeeld worden. Het inlevingsgevoel van Joan bij echt elke nummer is echt geweldig om te zien. Ben ergens wel blij dat ik ze op LL gemist heb afgelopen, want ik denk niet dat ze daar hetzelfde intieme en relaxtje hadden kunnen creeeren als vanavond in de Tivoli. Ga hun cd zeker nog op mijn phone laten staan de komende tijd en na vanaaf ook zeker meer waarderen door wat ik hier heb ervaren!

Next stop - Songbird Festival, maar wie o wie.... dat zeg ik nog even nie

Woensdag 16 November Tivoli Oude Gracht; The Pretty Reckless

Ik mag wel heel blij zijn met mijn allerbeste vriendin! Geregeld stuurt zij mij een mailtje met een, vaak voor mij nog onbekende, artiest of bandje. Via haar heb ik bijvoorbeeld een Sia en een Angus &  Julia Stone ontdekt, terwijl die nog helemaal niet hot of uberhaupt bekend waren in Nederland. Zo ging het dus ook met The Pretty Reckless. Hun tot nu toe enige album, Light me up, heb ik dan ook al enige tijd in bezit en toen ik hun cd laatst weer op mijn phone zette, begon ik automatisch aan t eind van elk nummer het volgende nummer al te neuriën. Vond het toendertijd al een errug lekker cdtje en dat is in de tussentijd zeker niet minder geworden! The Pretty Reckless in een amerikaanse rockband bestaande uit 4 personen. De band zelf zal waarschijnlijk niet zo heel veel mensen bekend in de oren klinken, maar de zangeres Taylor Momsen misschien wel. Deze frontlady van de band speelt namelijk ook Jenny Humphrey in de bekende serie Gossip Girl. Dat deze serie ook in Nederland goed bekeken wordt, is misschien een verklaring waarom het vanaaf uitverkocht is. En aangezien er heel veel tienermeisjes addicted aan zijn, verwacht ik overwegend jonge meisjes vanaaf met hier en daar verdwaalde ouders. In 2011 verzorgde ze al de openingsact voor Evanescense bij een 8tal concerten, maar zelf heb ik ze ook al een keer als hoofdact op de Paradiso agenda voorbij zien komen. Helaas kwam ik er toen te laat achter en was het al uitverkocht. Dus toen ik hun spotte bij Tivoli, twijfelde ik geen moment, ik tipte mij beste vriendin, en waren dit keer gelukkig op tijd om kaartjes te bemachtigen. En omdat het al een tijdje geleden is dat ik naar een lekker rockconcertje ben geweest, kijk ik alweer uit naar het optreden!!

Iets na 8-n op de Oude Gracht aangekomen, stuiten we op iets ik wat al lange tijd niet heb meegemaakt bij de Tivoli. Er staat een rij en niet zo'n kleintje ook. Achter aansluitend blijkt inderdaad dat vanaaf het overgrote deel van het publiek uit over enthousiastische tienermeisjes zal bestaan. Op zich geen ramp aangezien die waarschijnlijk hysterisch worden bij het zien van Taylor Momsen, dus dat zorgt iig wel voor een sfeertje. Bijna bij de ingang van Tivoli zie ik een vuilniszak aan de dranghekken hangen. De echte diehard fans hebben het zekere voor t onzekeren genomen en zijn 's middags al in de rij gaan staan. Echt een goed idee van de bodemleeftijd vanaaf krijg ik als we naar een minuutje of 25 in de gang van de Tivoli zijn beland. 2 meisjes achter mij staan te kijken naar de huisregels van de Tivoli en lezen dat bezoekers jonger dan 16 na 23:00 geen toegang meer hebben. "Als ze maar niet naar onze ID's vragen" hoor ik ze zeggen. Door de grote getalen jongeren werd er veelvuldig op leeftijd gecontroleerd voor het, mij niet meer zo bekende, leeftijdsbandje. Gelukkig mochten we bij beide controlepunten van de security gelijk doorlopen, omdat we er tog wel ruim over de 18 uitzien. In de rij voor de jassen begint net het voorprogramma, KinKobra. 's Middags heel eventjes bekeken op de Tivolisite, maar was niet heel enthousiast. We gaan het zien.

In de zaal sta ik dit keer op een ander plekkie van mijn normale vaste stekkie. Recht voor het podium, waar de vloer iets omhoog loopt. Handig voor als er miss een van de ouders van een tienermeisje voor mijn neus gaat staan. Kinkobra is inmiddels aan het 2e nummer begonnen en ik ben e rnog steeds niet echt enthousiaster van geworden. Het soort rock dat hun spelen is toch net ff too much voor mij. Heb nog even hun site, http://www.kinkobra.com/,  bekeken en de mannen zijn wel aardig aan de weg aan het timmeren. Ik vond het geluid ook wel een beetje aan de harde kant. Een normaal gesprek was lastig te voeren en tijdens een poging tot een gesprek zijn er pardoes een paar mensen voor onze neus gaan staan. Hebben wij weer.... maar nog eens goed kijken, blijkt een van die mensen Eddy Zoey te zijn. Druk met zijn Iphone en hypstamatic-app in de weer. Hij vroeg nog ff of ik een fotootje van hem en zijn maat wou maken. Inmiddels is KinKobra aan hun laatste nummer begonnen en dit vind ik niet heel vervelend. Het laatste, net ff te lange, nummer wordt net als de nummers ervoor eigenlijk, wel heel goed onthaald door het overgrote deel van het publiek. Het wachten op The Pretty Reckles begint. Om mij heen kijkend zie ik tog wel een verscheidenheid aan typetjes rondlopen. Hanekammen, opgeschoren zijkantje, gekleurde haren en ga zo maar door. Wat al die verschillende typetjes wel gemeen hebben, is dat ze allemaal zojuist een bandshirtje gekocht hebben. Hier en daar spot ik al wat ouders die er na KinKobra eigenlijk al wel klaar mee zijn. Na een half uurtje verschijnen er onder een hysterisch gegil 2 personen op het podium. Er worden een paar bandshirtjes het publiek ingegooid en leeg is het podium weer. Na ongeveer nog een kwartiertje gewacht te hebben gaat het licht uit wat weer gevolgd wordt door een hysterisch gegil.

Een voor een nemen de bandleden hun plek in en als laatste verschijnt Taylor op het podium, waarna alle meisjes nog harder gaan gillen. De vriendin van Eddy Zoey kan trouwens ook aardig hard gillen. Er wordt gelijk begonnen met "Since you're gone" en dat is ook wel een lekker nummer om mee te beginnen. Sfeertje zit er vanaf het begin af aan al goed in. Even snel tellend, tel ik ongeveer een beeldschermpje of 50 in het publiek, iedereen is aan het filmen. Dat wordt een overload aan filmpjes op FB en Youtube gok ik. Waar je de zangcapaciteit van Taylor bij het 1e nummer niet zo heel goed naar voren kwam, kwamen die bij het 2e nr, "Zombie", wel duidelijker naar voren. Dit is iets wat de hele avond eigenlijk wel gebeurt. Bij alle "hardere" nummers overstijgt het geluid van de band wel een beetje de zang van Taylor. Omdat haar muziek toch wel lekker stevig is en lekker in de oren klinkt, vind ik dit op zich niet zo'n probleem. Bij het 3e nummer van vanaaf, "Miss Nothing", zoekt ze voor het eerst echt contact met het gewillige publiek. Zichtbaar genietend van de aandacht paradeert ze over het podium en gaat ze een aantal keer door haar knieën dichtbij het publiek. Dit vinden zij natuurlijk geweldig en de je ziet tientallen handen omhoog reiken, hopende haar aan te raken. In een toch wel redelijk tempo worden de nummer van haar cd gespeeld. Nadat Taylor onder luid gefluit haar blouse heeft uitgetrokken, wordt "Just Tonight" ten gehore gebracht en tijdens dit nummer wordt voor de 1e keer het publiek bij het optreden betrokken. Bij het volgende nummer, "Going Down", klimmen er ineens een aantal meisjes in BH het podium op! De beveiliging is het hier niet zo blij mee eens en plukken er gauw een stuk een 4 van het podium. Taylor maakt het verder niets uit en gaat gewoon lekker door. 4 meisjes blijven uiteindelijk de rest van het nummer op het podium. Hun avond kan iig niet meer kapot! "anyone drinking or smoking" vraagt ze aan het publiek. Tja welk tienermeisje doet dat tenminste 1 van die 2 nou niet tegenwoordig en dit zorgde weer voor een hoop gegil uit de zaal! Het is tijd voor het heerlijk aanstekelijke "My Medicine" en dit nummer wordt ook weer luid meegezongen door het enthousiaste publiek. Na vervolgens nog haar 1e single "Make me wanna die", "Factory Girl" en nog een liedje( op het deuntje kan je 'alle duitsers zijn homo' zingen) gespeeld te hebben verlaat ze na een ruim half uurtje al het podium. Na een eerst wat voorzichtig "we want more" breekt het gegil, geschreeuw en gefluit pas echt goed los! Na een paar minuutje verschijnen ze, tot grote blijdschap van het publiek, weer op het podium voor een schamele toegift van 1 liedje, Nothing else to lose. Bij dit nummer gaat het publiek nog een keer uit hun dak en zingt uit volle borst mee, want de grote getale tieners kunnen wel gewoon echt elk liedje meezingen en zij hebben zeker bijgedragen aan de sfeer vanaaf!!!!

Terugkijken op de avond heb ik, ondanks KinKobra, toch wel een hele leuke avond gehad! Een beetje jammer dat het concert zelf wat aan de korte kant was en dat het geluid niet altijd even goed was. Het leek ook wel een klein beetje alsof er na elke nummer even overlegd moest worden over het volgende nummer. Ondanks dat ik de hele show nog niet zo goed in elkaar vond zitten, heb ik me wel prima vermaakt!! Taylor laat zeker zien dat ze naast acteren, wat ik haar trouwens nooit heb zien doen, beschikt over een  lekkere stem en dat ze wel degelijk kan zingen!! Dat ze ook actrice is, maakt het misschien voor haar wel makkelijker om het publiek te vermaken. Het publiek wat echt bijna helemaal uit tieners bestond zijn ook niet zo moelijk gek te krijgen. Maar het gemak waarmee Taylor over het podium bewoog, het publiek meekreeg en de manier waarop zij de hoofdjes van de mensen vooraan op hol bracht, denk ik dat ze ook een ouder publiek wel kan vermaken. Denk wel dat ze als zangeres en als band, nog meer in hun mars hebben. Taylor is natuurlijk nog hartstikke jong! Ze kan zeker nog groeien als zangeres en ik hoop dat haar acteer en zangcarrieres te combineren blijft! Al zou ik het persoonlijk niet erg vinden als ze het alleen bij zingen houd :) Ben benieuwd wat hun volgende cd eventueel gaat brengen. Op basis van hun 1e cd ga ik hem zeker checken als die er komt. Al met al een leuk avondje met heerlijke catchy rockmuziek achter de rug!!! Zeker eentje om te checken; Rock on!!

Next Stop - Joan as Policewoman

Maandag 14 November Tivoli Oude Gracht; Seasick Steve

Altijd fijn om een aantal vrienden op je FB te hebben die het bijna een dagtaak maken om muziek te posten. Zo kom je aanraking met een hoop muziek die andere bezig houden. Soms zitten er artiesten bij die je al kent, maar ook vaak genoeg artiesten die je nog niet kent. Zo was het ook met Seasick Steve. Voor de post op FB nog nooit van gehoord, maar het was weer eens wat anders en het klonk wel relaxed. Seasick Steve is toch wel het ideale voorbeeld dat je niet als tiener al hoeft door te breken voor een mooie carriere. Na een lang "zwervend"  bestaan, waar hij al een klein beetje podiumervaring had opgedaan, brak hij in 2006 op 66-jarige leeftijd pas echt door. Met zijn aparte zelfgemaakte instrumenten en net zijn 1e uitgebrachte debuutalbum, Doghouse Music, mocht hij optreden bij Jools Holland oudejaarsshow Hootenannym wat echt zijn doorbraak betekende. Een aantal cd's en optredens verder, waaronder op PukkelPop en Rock Werchter had ik al het genoegen om hem op LowLands 2011, waar hij de best verkopende artiest was, te bekijken. Als ik heel eerlijk ben is dat optreden, door verschillende oorzaken en middelen, een beetje wazig. Kan me er dan ook niet heel van herinneren, behalve dat ik het vet vond hahaha Maar dat vind ik eigenlijk best wel vaak, dus reden genoeg om hem nog een keer te bekijken toen ik zag dat hij naar mijn favoriete venue, de Tivoli, kwam. Ik ben nieuwsgierig naar wat voor publiek er vanaaf kom, kan ik me op voorhand al wel een beeld bij vormen. Een vriend vroeg namelijk of ik ook 2 kaartjes voor zijn ouders kon halen. En uiteraard kon ik dat wel, gezellig! Ben benieuwd of het weer een avondje wordt, met ouderen die telkens voor je neus gaan staan... We gaan het zien, heb iig veel zin in een avondje Blues met vlaagje country en folk, zijn toch de optredens waar ik niet zo vaak heenga.. eens kijken of het een welkome afwisseling is.

Na 's middags nog even contact gehad te hebben met een vriend over het voorprogramma hadden we besloten om iets later te gaan. Na allebei Coco Jones geyoutubed te hebben, kwamen we er bij binnenkomst achter dat dit niet dat donkere, vrolijke en blije tienermeisje is die wij voor ogen hadden. Maar een jonge blanke vrouw die wel degelijk een lekker stemgeluid had. Dit is ook het enige wat ik eigenlijk kan zeggen, want heel veel meer dan 1 2 3 Scream en wat dankwoorden heb ik niet gehoord. Dat het 1 2 3 scream wel met een redelijk goede reactie door het publiek beantwoord werd, denk ik dat het wel een aardig voorprogramma was. De sfeer zat er in de bijna volle zaal al goed in! Ben zeker van plan haar cd in de toekomst te checken en na een bezoekje aan haar site, http://www.cocojonesmusic.com/, kwam ik er achter dat ze aardig aan de weg aan het timmeren is. Ze is in ieder geval de support act van nog 2 artiesten, Gellis Petersonen en Beth Hart. Na een drankje gehaald te hebben, voegen we ons bij een vriendin, vriend en zijn ouders. Het publiek bestaat toch eigenlijk voornamelijk uit jongere mensen en dat had ik ergens niet verwacht. Had het percentage ouderen toch wel iets hoger geschat, komt misschein wel omdat hij de best verkopende artiest van LL 2011 was. Wordt het iig geen avond waarbij er ouderen voor mijn neus komen staan ;)

Na niet al te lang gewacht te hoeven hebben, betreedt Seasick Steve onder luid applaus en gefluit het podium. Hij begint gelijk te spelen en het zeer enthousiaste publiek zit er gelijk lekker in. Wat een heerlijk lekker swingend begin, ik wordt er helemaal vrolijk van. Onderuit zittend op een stoel, lijkt het wel alsof hij zo van een veranda is afgeplukt. Karakteristiek stampend met zijn voet en zijn hoofd bewegend wordt het tempo van het nummer langzaamaan opgeschroefd en wordt er naar het einde van het 1e nummer gewerkt. Na de laatste de noot lijkt het wel alsof het al het laatste nummer van de avond is. Het publiek gaat uit zijn dak! Gefluit, geklap, gejoel en hier en daar al een Ji-aaaaaatje. Tijdens dit gejoel is inmiddels de drummer ook op het podium verschenen en heeft plaats genomen achter zijn drumstel. De drummer, ook zo'n oude rot, vond ik met zijn lange grijze baard en haren trouwens wel wat van Sauroman van LOTR weghebben haha Na dit applaus met een buigingetje en een simpel "Yep" in ontvangst hebbende genomen is Steve er weer bij gaan zitten. De drummer tovert een fles wijn tevoorschijn en die wordt uiteraard gedeeld. Het publiek vind het prachtig, waarna ze weer rustig verder gaan waarmee ze begonnen zijn, heerlijke blues spelen. Aan het eind van het derde nummer is Steve erbij gaan staan en entertained, onder handgeklap van het publiek, de zaal. Het publiek vind dit prachtig na dit nummer lijkt het weer alsof het publiek reageert alsof dit het laatste nummer was, Super!

Onder een hoop gefluit trekt Steve zijn bloes uit en is er inmiddels weer bij gaan zitten. Bij beantwoordt al dit gefluit met een weer een simpel "What" in de microfoon. Er is inmiddels iemand naast hem komen zitten en deze jongeman doet het volgende nummer mee met sambaballen en zang. Dit is overigens dezelfde jongeman die Steve na elke nummer een van zijn andere gitaren aanreikt. Steve houd bij sommige nummers een verhaaltje over het nummer wat hij gaat spelen. Hij heeft immers genoeg meegemaakt en ik vind dat persoonlijk wel prettig. Niet iedereen in de zaal deelde in t begin die mening. Terwijl de zaal bijna helemaal stil is, blijf je wat geroezemoes horen, wat Steve kennelijk ook erg irriteerd. "Shut the fuck up, I´m trying to tell something serious!" Dit zal niet de enige keer zijn dat Steve een aantal mensen in de zaal even op hun plek zet. Na enige uitleg over de lastige positie van de maar 3 snaren op zijn gitaar en een grapje gemaakt t hebben is het tijd om een sexy lady uit het publiek te halen voor een lovesong. Dit is iets wat hij op Lowlands ook gedaan heeft. Niet dat ik me dat voor de geest kan halen, maar thank god there is youtube. Het koste hem niet al teveel moeite om een gewillig meisje uit het publiek te vissen en dat vond hij kennelijk ook. "That was easy". Marie was de gelukkige en aan het eind van de lovesong had hij nog een kleine verrassing voor haar. Na een dikke knuffel en zijn nieuwe dvd en best off cd in ontvangst genomen te hebben, verlaat Marie het podium met een dikke smile van oor tot oor! De moeder van de vriend met wie ik was had overigens ook wel heel graag op het podium gezeten.

Steve krijgt een van zijn apartere gitaren aangereikt. Het is een gitaar gemaakt van een sigarendoosje tijdens de uitleg van zijn gitaar blijft er tog wat geroezemoes in de zaal klinken. "Did you pay to talk to your friends. I don't care, you´re the ones that paid money for the tickets. You would be stupid to talk" En terwijl hij uitleg gaat geven over zijn enige `rustige` nummer van de avond hoor je al wat ssssttt geluiden in de zaal, maar toch blijf je geroezemoes horen waarop Steve ineens geïrriteerd uit zijn stoel komt en zegt: "Shall I come out and slap you!!" Waarop je ook wat geïrriteerde reacties uit het publiek hoort, zoals Bek houden en SSSTTTT!!! Dit was de laatste keer dat het publiek op zijn plek gezet werd! Dit deed overigens helemaal niets af aan de hele sfeer van de avond! Die zat er van het begin tot het eind geweldig in!!! Dat hij een aantal optredens in Duitsland af moest zeggen, omdat de optredens in nederland eerder geboekt waren, was natuurlijk ook wel iets wat het Nederlandse publiek kon waarderen. Na weer een fantastisch nummer, gespeeld op een gitaar bestaande op 2 wheelcaps en een bezemsteel verlaat Steve onder een indrukwekkend applaus, gefluit en een heleboel jiihaaaaaaaa na een uurtje kortstondig het podium om al vrij snel terug te keren voor nog een paar nummers! Na een Singalong song, oftewel een song waarbij het publiek mee mag zingen en dit ook uitstekend doet, staat Steve even stil bij hoe het allemaal begon. Hoe hij via een gast in engeland bij de Jools Holland Show, waar hij nog nooit van gehoord had, uitkwam. Mooi en komisch verhaal over de gitaar die hij persee van de producers moest gebruiken. Volgens Steve the worst gitar ever!!. Sherman, de gast van wie hij de gitaar voor te veel geld gekocht had, had gezegd dat de gitaar Haunted was. Het publiek kan dit allemaal wel waarderen en als Steve vraagt of ze de short of the long story over zijn verleden willen horen, wordt dit uiteraard beantwoordt met the long story, "I thought so" Al pingelend begint hij over zijn stiefvader en hoe hij tot het punt kwam om weg te lopen.... geen leuk verhaal, maar hij vertelt het wel op een komische manier. "I ended with playing for spare change and now I'm playing for your spare change" We gaan richting het einde van het concert, wat voor mij nog wel langer had mogen duren, spreekt Steve nog zijn grote waardering uit over Coco Jones. Het voorprogramma dat hij zelf heeft gevraagd en dat hem tijdens zijn 5 nederlandse optredens zal begeleiden. Coco wordt ook weer door hem op het podium geroepen en samen gaan beginnen aan het laatste nummer van de avond! Na een fantastisch sluitstuk verlaten ze in een omgekeerde polonaise het podium. Het publiek gaat voor de laatste keer compleet uit zijn dak!!!

Wat kunnen we terugkijken op een geweldige avond!! Zeker na het einde van het concert, baalde ik er wel van dat ik het voorpramma gemist heb, maar die ga ik zeker nog checken. Maar wat was Steve goed zeg, wat een held haha het gemak waarmee hij alle nummers speelt, zo lekker onderuit zittend in zijn stoel! het lijkt hem en zijn drummer echt helemaal niets uit te maken en geen moeite te kosten. Want ook de drummer heeft bijgedragen aan de zeer geslaagde avond. Steve met gewoon zijn hele voorkomen en de drummer met zijn soms wat Animal-achtige drumstijl zijn een genot om naar te kijken. Je komt zo af en toe van die artiesten waar je alleen maar geboeid naar kan kijken. Ik heb dat zelf bijvoorbeeld gehad bij de 1e keer dat ik de Gaslampkiller zag! Zelfs als je niet van de muziek houd, heb je een leuk optreden gezien!!  Ook zo'n podiumbeest haha Al bij het horen van de 1e noten van de aaf en de sfeer die er vanaf het begin af aan zeer goed in zit, wist ik dat dit een knallende avond ging worden. Dat is het zeker geworden en dit keer kan ik het me nog wel allemaal duidelijk voor de geest halen. De sfeer zat er echt onwijs goed en je ziet zelden concertjes waarbij elk nummer gewoon echt onthaald wordt alsof het de laatste was!!! Ik denk dat iedereen vanaaf echt een topavond heeft gehad, ik iig zeer zeker wel!! Steve deed na elk nummer een kleine buiging naar het publiek. Ik denk dat wij, als gelukkige in de Tivoli, vanaaf een hele diepe buiging mogen maken voor Seasick Steve!!!!!! JJIIIAAAAAAAAAAAAAA

Next stop - The Pretty Reckless