Altijd fijn om een aantal vrienden op je FB te hebben die het bijna een dagtaak maken om muziek te posten. Zo kom je aanraking met een hoop muziek die andere bezig houden. Soms zitten er artiesten bij die je al kent, maar ook vaak genoeg artiesten die je nog niet kent. Zo was het ook met Seasick Steve. Voor de post op FB nog nooit van gehoord, maar het was weer eens wat anders en het klonk wel relaxed. Seasick Steve is toch wel het ideale voorbeeld dat je niet als tiener al hoeft door te breken voor een mooie carriere. Na een lang "zwervend" bestaan, waar hij al een klein beetje podiumervaring had opgedaan, brak hij in 2006 op 66-jarige leeftijd pas echt door. Met zijn aparte zelfgemaakte instrumenten en net zijn 1e uitgebrachte debuutalbum, Doghouse Music, mocht hij optreden bij Jools Holland oudejaarsshow Hootenannym wat echt zijn doorbraak betekende. Een aantal cd's en optredens verder, waaronder op PukkelPop en Rock Werchter had ik al het genoegen om hem op LowLands 2011, waar hij de best verkopende artiest was, te bekijken. Als ik heel eerlijk ben is dat optreden, door verschillende oorzaken en middelen, een beetje wazig. Kan me er dan ook niet heel van herinneren, behalve dat ik het vet vond hahaha Maar dat vind ik eigenlijk best wel vaak, dus reden genoeg om hem nog een keer te bekijken toen ik zag dat hij naar mijn favoriete venue, de Tivoli, kwam. Ik ben nieuwsgierig naar wat voor publiek er vanaaf kom, kan ik me op voorhand al wel een beeld bij vormen. Een vriend vroeg namelijk of ik ook 2 kaartjes voor zijn ouders kon halen. En uiteraard kon ik dat wel, gezellig! Ben benieuwd of het weer een avondje wordt, met ouderen die telkens voor je neus gaan staan... We gaan het zien, heb iig veel zin in een avondje Blues met vlaagje country en folk, zijn toch de optredens waar ik niet zo vaak heenga.. eens kijken of het een welkome afwisseling is.
Na 's middags nog even contact gehad te hebben met een vriend over het voorprogramma hadden we besloten om iets later te gaan. Na allebei Coco Jones geyoutubed te hebben, kwamen we er bij binnenkomst achter dat dit niet dat donkere, vrolijke en blije tienermeisje is die wij voor ogen hadden. Maar een jonge blanke vrouw die wel degelijk een lekker stemgeluid had. Dit is ook het enige wat ik eigenlijk kan zeggen, want heel veel meer dan 1 2 3 Scream en wat dankwoorden heb ik niet gehoord. Dat het 1 2 3 scream wel met een redelijk goede reactie door het publiek beantwoord werd, denk ik dat het wel een aardig voorprogramma was. De sfeer zat er in de bijna volle zaal al goed in! Ben zeker van plan haar cd in de toekomst te checken en na een bezoekje aan haar site, http://www.cocojonesmusic.com/, kwam ik er achter dat ze aardig aan de weg aan het timmeren is. Ze is in ieder geval de support act van nog 2 artiesten, Gellis Petersonen en Beth Hart. Na een drankje gehaald te hebben, voegen we ons bij een vriendin, vriend en zijn ouders. Het publiek bestaat toch eigenlijk voornamelijk uit jongere mensen en dat had ik ergens niet verwacht. Had het percentage ouderen toch wel iets hoger geschat, komt misschein wel omdat hij de best verkopende artiest van LL 2011 was. Wordt het iig geen avond waarbij er ouderen voor mijn neus komen staan ;)
Na niet al te lang gewacht te hoeven hebben, betreedt Seasick Steve onder luid applaus en gefluit het podium. Hij begint gelijk te spelen en het zeer enthousiaste publiek zit er gelijk lekker in. Wat een heerlijk lekker swingend begin, ik wordt er helemaal vrolijk van. Onderuit zittend op een stoel, lijkt het wel alsof hij zo van een veranda is afgeplukt. Karakteristiek stampend met zijn voet en zijn hoofd bewegend wordt het tempo van het nummer langzaamaan opgeschroefd en wordt er naar het einde van het 1e nummer gewerkt. Na de laatste de noot lijkt het wel alsof het al het laatste nummer van de avond is. Het publiek gaat uit zijn dak! Gefluit, geklap, gejoel en hier en daar al een Ji-aaaaaatje. Tijdens dit gejoel is inmiddels de drummer ook op het podium verschenen en heeft plaats genomen achter zijn drumstel. De drummer, ook zo'n oude rot, vond ik met zijn lange grijze baard en haren trouwens wel wat van Sauroman van LOTR weghebben haha Na dit applaus met een buigingetje en een simpel "Yep" in ontvangst hebbende genomen is Steve er weer bij gaan zitten. De drummer tovert een fles wijn tevoorschijn en die wordt uiteraard gedeeld. Het publiek vind het prachtig, waarna ze weer rustig verder gaan waarmee ze begonnen zijn, heerlijke blues spelen. Aan het eind van het derde nummer is Steve erbij gaan staan en entertained, onder handgeklap van het publiek, de zaal. Het publiek vind dit prachtig na dit nummer lijkt het weer alsof het publiek reageert alsof dit het laatste nummer was, Super!
Onder een hoop gefluit trekt Steve zijn bloes uit en is er inmiddels weer bij gaan zitten. Bij beantwoordt al dit gefluit met een weer een simpel "What" in de microfoon. Er is inmiddels iemand naast hem komen zitten en deze jongeman doet het volgende nummer mee met sambaballen en zang. Dit is overigens dezelfde jongeman die Steve na elke nummer een van zijn andere gitaren aanreikt. Steve houd bij sommige nummers een verhaaltje over het nummer wat hij gaat spelen. Hij heeft immers genoeg meegemaakt en ik vind dat persoonlijk wel prettig. Niet iedereen in de zaal deelde in t begin die mening. Terwijl de zaal bijna helemaal stil is, blijf je wat geroezemoes horen, wat Steve kennelijk ook erg irriteerd. "Shut the fuck up, I´m trying to tell something serious!" Dit zal niet de enige keer zijn dat Steve een aantal mensen in de zaal even op hun plek zet. Na enige uitleg over de lastige positie van de maar 3 snaren op zijn gitaar en een grapje gemaakt t hebben is het tijd om een sexy lady uit het publiek te halen voor een lovesong. Dit is iets wat hij op Lowlands ook gedaan heeft. Niet dat ik me dat voor de geest kan halen, maar thank god there is youtube. Het koste hem niet al teveel moeite om een gewillig meisje uit het publiek te vissen en dat vond hij kennelijk ook. "That was easy". Marie was de gelukkige en aan het eind van de lovesong had hij nog een kleine verrassing voor haar. Na een dikke knuffel en zijn nieuwe dvd en best off cd in ontvangst genomen te hebben, verlaat Marie het podium met een dikke smile van oor tot oor! De moeder van de vriend met wie ik was had overigens ook wel heel graag op het podium gezeten.
Steve krijgt een van zijn apartere gitaren aangereikt. Het is een gitaar gemaakt van een sigarendoosje tijdens de uitleg van zijn gitaar blijft er tog wat geroezemoes in de zaal klinken. "Did you pay to talk to your friends. I don't care, you´re the ones that paid money for the tickets. You would be stupid to talk" En terwijl hij uitleg gaat geven over zijn enige `rustige` nummer van de avond hoor je al wat ssssttt geluiden in de zaal, maar toch blijf je geroezemoes horen waarop Steve ineens geïrriteerd uit zijn stoel komt en zegt: "Shall I come out and slap you!!" Waarop je ook wat geïrriteerde reacties uit het publiek hoort, zoals Bek houden en SSSTTTT!!! Dit was de laatste keer dat het publiek op zijn plek gezet werd! Dit deed overigens helemaal niets af aan de hele sfeer van de avond! Die zat er van het begin tot het eind geweldig in!!! Dat hij een aantal optredens in Duitsland af moest zeggen, omdat de optredens in nederland eerder geboekt waren, was natuurlijk ook wel iets wat het Nederlandse publiek kon waarderen. Na weer een fantastisch nummer, gespeeld op een gitaar bestaande op 2 wheelcaps en een bezemsteel verlaat Steve onder een indrukwekkend applaus, gefluit en een heleboel jiihaaaaaaaa na een uurtje kortstondig het podium om al vrij snel terug te keren voor nog een paar nummers! Na een Singalong song, oftewel een song waarbij het publiek mee mag zingen en dit ook uitstekend doet, staat Steve even stil bij hoe het allemaal begon. Hoe hij via een gast in engeland bij de Jools Holland Show, waar hij nog nooit van gehoord had, uitkwam. Mooi en komisch verhaal over de gitaar die hij persee van de producers moest gebruiken. Volgens Steve the worst gitar ever!!. Sherman, de gast van wie hij de gitaar voor te veel geld gekocht had, had gezegd dat de gitaar Haunted was. Het publiek kan dit allemaal wel waarderen en als Steve vraagt of ze de short of the long story over zijn verleden willen horen, wordt dit uiteraard beantwoordt met the long story, "I thought so" Al pingelend begint hij over zijn stiefvader en hoe hij tot het punt kwam om weg te lopen.... geen leuk verhaal, maar hij vertelt het wel op een komische manier. "I ended with playing for spare change and now I'm playing for your spare change" We gaan richting het einde van het concert, wat voor mij nog wel langer had mogen duren, spreekt Steve nog zijn grote waardering uit over Coco Jones. Het voorprogramma dat hij zelf heeft gevraagd en dat hem tijdens zijn 5 nederlandse optredens zal begeleiden. Coco wordt ook weer door hem op het podium geroepen en samen gaan beginnen aan het laatste nummer van de avond! Na een fantastisch sluitstuk verlaten ze in een omgekeerde polonaise het podium. Het publiek gaat voor de laatste keer compleet uit zijn dak!!!
Wat kunnen we terugkijken op een geweldige avond!! Zeker na het einde van het concert, baalde ik er wel van dat ik het voorpramma gemist heb, maar die ga ik zeker nog checken. Maar wat was Steve goed zeg, wat een held haha het gemak waarmee hij alle nummers speelt, zo lekker onderuit zittend in zijn stoel! het lijkt hem en zijn drummer echt helemaal niets uit te maken en geen moeite te kosten. Want ook de drummer heeft bijgedragen aan de zeer geslaagde avond. Steve met gewoon zijn hele voorkomen en de drummer met zijn soms wat Animal-achtige drumstijl zijn een genot om naar te kijken. Je komt zo af en toe van die artiesten waar je alleen maar geboeid naar kan kijken. Ik heb dat zelf bijvoorbeeld gehad bij de 1e keer dat ik de Gaslampkiller zag! Zelfs als je niet van de muziek houd, heb je een leuk optreden gezien!! Ook zo'n podiumbeest haha Al bij het horen van de 1e noten van de aaf en de sfeer die er vanaf het begin af aan zeer goed in zit, wist ik dat dit een knallende avond ging worden. Dat is het zeker geworden en dit keer kan ik het me nog wel allemaal duidelijk voor de geest halen. De sfeer zat er echt onwijs goed en je ziet zelden concertjes waarbij elk nummer gewoon echt onthaald wordt alsof het de laatste was!!! Ik denk dat iedereen vanaaf echt een topavond heeft gehad, ik iig zeer zeker wel!! Steve deed na elk nummer een kleine buiging naar het publiek. Ik denk dat wij, als gelukkige in de Tivoli, vanaaf een hele diepe buiging mogen maken voor Seasick Steve!!!!!! JJIIIAAAAAAAAAAAAAA
Next stop - The Pretty Reckless
Geen opmerkingen:
Een reactie posten